ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ

Οι Πανελλαδικές εξετάσεις ξεκινούν σήμερα, με χιλιάδες νέων να παίρνουν θέση στην απαιτητική εκπαιδευτική κονίστρα, το αποτέλεσμα των οποίων θα επηρεάσει καθοριστικά το επαγγελματικό τους μέλλον.

Με διάθεση να συμβάλλω στην αναζήτηση των νέων και τις ανησυχίες των γονέων, παραθέτω την ομιλία μου (με τίτλο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ) στην πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα, που οργάνωσε ο φίλος μου, πλωτάρχης Π.Ν. Κωνσταντίνος Μάλλιαρης στο Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος, στον Πειραιά, σε συνεργασία με την Ελληνογαλλική Σχολή «Jeanne D’ Arc», στις 17 Μαΐου 2014, με θέμα:Η Επίδραση των Αντιλήψεων των Γονέων εις την Επιλογή Επαγγέλματος των Νέων». 

  



ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ
Ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα: Τι κάνει την ανθρώπινη ανταλλαγή ιδεών και βιωμάτων τόσο αναγκαία για την ανέλιξη του ανθρώπου; Αποτελεί η ανταλλαγή αυτή μια κοινωνική σύμβαση ή μια αναγκαιότητα;
Ζούμε σ’ ένα κόσμο δυισμού, σχετικότητας κι ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ διαχέεται στον κόσμο και βιώνεται από καθένα μας μερικά. Λόγω της διαφορετικότητάς μας ο καθένας , αντιπροσωπεύει, έλκει κι απορροφά το μέρος εκείνο της Αλήθειας, που προσεγγίζει και ταιριάζει στην ιδιαίτερη προσωπικότητά του.
Λόγω αυτής της πολλαπλότητας , της φύσης του πολυδιασπασμένου κόσμου, η βίωση μεγαλύτερου μέρους του ΟΛΟΥ, του ΕΝΟΣ, απαιτεί συλλογικότητα, όπου καθένας θα συνεισφέρει το δικό του κομμάτι αλήθειας στο παζλ της ανθρωπότητας.
Η διερεύνηση σε βάθος του θέματος της ημερίδας προϋποθέτει να τεθούν κι απαντηθούν 3 ερωτήματα.
Α. Ποιο είναι το παιδί – υποκείμενο της εκπαίδευσης, η φύση του, ο βαθμός ωριμότητας και συνειδητοποίησής του κι ο σκοπός του τέλος στον κόσμο, ως έμβιο ΟΝ:
Η προσωπικότητα:
Το παιδί είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, σε πρώιμο στάδιο της εξέλιξής του.
Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει αναπτύξει, συνειδητοποιήσει κι αποκαλύψει σε ικανοποιητικό βαθμό τις έμφυτες ικανότητές του, αυτές που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο άτομο ως ΠΡΟΣΩΠΟ, στοιχείο

που οι θρησκείες και παραδόσεις προσεγγίζουν με διαφορετικά ονόματα, από τα οποία αυτό που με εκφράζει καλλίτερα είναι ο όρος ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, το ΠΡΟΣΩΠΟ κατά την ορθόδοξη θεολογία ή η Συνείδηση.
Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο με μία θεία κληρονομιά, την οποία μπορούμε να περιγράψουμε ως ψυχή, καρδιά, συνείδηση, προσωπικότητα, ανάλογα με τη γωνία προσέγγισης, το αθάνατο κομμάτι του Είναι του, αυτό το τμήμα της ύπαρξης, που προερχόμενο από το ΤΕΛΕΙΟ είναι έμπλεο τελειότητας, αρετής, αλήθειας κι αγαθού.
Για τους αγνωστικιστές είναι το εσώτερο εκείνο στοιχείο της Ύπαρξής του, που τον καθιστά ικανό να αποκτήσει συνείδηση κι έλεγχο του Εαυτού, προς επιτέλεση του σκοπού της ύπαρξής του.
Το θείο αυτό αποτύπωμα υπάρχει, ζωογονεί τον καθένα μας, αποτελεί το αίτιο της διαφορετικότητας εκάστου μέσα στο πολυδιασπασμένο κόσμο της ύλης, αλλά και της ομοιότητάς μας μακροσκοπικά ως διαφοροποιημένων μονάδων, με παρόμοια όμως βασική λειτουργία κι ευρύτερο σκοπό.
Τη διαφορετικότητα την καταλαβαίνουμε εύκολα πρακτικά βλέποντας τους πολύ διαφορετικούς τρόπους εκδήλωσης ακόμη και των βρεφών.
Το θείο αυτό αποτύπωμα  ή η κληρονομιά ικανοτήτων, ανάλογα με την οπτική, υπάρχει μέσα μας όχι για να παραμείνει εκεί, αλλά για να εκδηλωθεί στον κόσμο με τη δράση του ατόμου στη ζωή, μέσα από την οποία ο καθένας από εμάς, αφήνει το δικό του αποτύπωμα στον κόσμο, εξασφαλίζοντας είτε την αιωνιότητα, εντασσόμενος σε μία γραμμή αλληλοδιάδοχων θετικών ενεργειακών βημάτων είτε τη λήθη, όταν αυτή η πολύτιμη προσωπικότητα δεν κατορθώθηκε να αποκαλυφθεί έμπρακτα και να εμπλουτίσει τον Κόσμο με το Φως και το Κάλλος της. Τούτη δε η προσπάθεια αποκάλυψης της προσωπικότητας, δεν αποτελεί δικαίωμα αλλά καθήκον, σύμφωνα με την αρχή της Αμοιβαιότητας. Καθήκον να εκδηλώσουμε το δικό μας μοναδικό ατομικό κομμάτι Σοφίας κι Αρετής, που αποτυπώθηκε στη δική μας Προσωπικότητα, εμπλουτίζοντας μ’ αυτό τον συλλογικό αγώνα της Ανθρωπότητας για Συνείδηση κι Ευημερία.
Το παιδί:
Ως παιδί νοούμε τον άνθρωπο στα πρώτα έτη της ιστορικής εξέλιξής του, από τη γέννησή του και για το πρώτα χρόνια της ζωής του, κυρίως με βάση το κριτήριο της σωματικής και νοητικής του ανάπτυξης, εντός των οποίων ολοκληρώνει τη σωματική του διάπλαση κι ανακτά σε ένα ελάχιστο βαθμό τον έλεγχο – τη συνείδηση του ατομικού του οπλοστασίου, που ονομάσαμε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, σε όποιο βαθμό αυτό γίνεται εφικτό.
Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η ανάκτηση αυτή, η συνειδητοποίηση του Εαυτού κι η αποκάλυψη και δράση στον κόσμο, σύμφωνα με αυτή τη συνείδηση, είναι συνάρτηση δύο βασικών παραγόντων:
Α. Την προσπάθειας, που καταβάλει το κάθε άτομο.
Β. Της καταλυτικής επίδρασης του περιβάλλοντος και των αντιστάσεων κι εμποδίων, που ορθώνει, ιδίως στο πρώιμο παιδικό στάδιο εξέλιξης, όπου το περιβάλλον είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να ετεροφωτίσει τον κρυμμένο αυτό θησαυρό του παιδιού, να το παρακινήσει να τον ανακαλύψει, με την εμπιστοσύνη ότι αυτό είναι τοσημαντικότερο αγαθό, που μπορεί ποτέ να αποκτήσει στη ζωή του,δημιουργώντας δηλαδή τις προϋποθέσεις εκείνες που θα βοηθήσουν το παιδί να καταστεί στον κατάλληλο χρόνο Αυτόφωτη Προσωπικότητα.
Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε μία διαφοροποίηση της προσέγγισης του όρου ΠΑΙΔΙ, σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη.
Εντός του βασικού αυτού πλαισίου περιγραφής του ανθρώπου, η ανάπτυξη του ατόμου αποτελεί μία διαδικασία, που επιτελείται καθοριστικά μεν στα πρώιμα χρόνια, αλλά συνεχίζεται μέχρι τον θάνατό του.
Υπό την έννοια αυτή της διαρκούς εξέλιξης και δυναμικής αποκάλυψης ή αντίστροφα – ανάλογα με τις ορθές ή εσφαλμένες επιλογές – συσκότισης της Προσωπικότητας, Παιδί, υπό την έννοια της μη συνειδητοποίησης ενός ελάχιστου επιπέδου της Προσωπικότητάς του , είναι κι ο σωματικά ενήλικος, αλλά ψυχικά, νοητικά, αλλά κυρίως ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΑ ανώριμος ενήλικος άνθρωπος.
Η θεωρία του αποκαλούμενου ψυχολόγου της ελπίδας Erik Erikson για τη ψυχοκοινωνική ανάπτυξη περιγράφει το πώς ο άνθρωπος αποκαλύπτει την προσωπικότητά του, εξελισσόμενος και σε διαρκή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του κι ιδίως τις ευρύτερες συλλογικότητες, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Είναι τεράστια η σημασία του περιβάλλοντος στη διαμόρφωση του ανθρώπου, που αναδεικνύει το ρόλο όλων, αλλά και τη συνυπευθυνότητά μας στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών, όχι μόνο για την αποκάλυψη των θετικών ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ του εαυτού μας ή των οικείων μας , αλλά και των λοιπών συνανθρώπων μας, που επηρεάζουμε άμεσα ή έμμεσα.
Η τεράστια σημασία δηλαδή της ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ στις ανθρώπινες σχέσεις, εκεί όπου εντάσσονται όλες οι σχέσης συλλογικότητας, η οικογένεια, οι οργανώσεις, τα κράτη κι οι θεσμοί τους, ο βασικότερος των οποίων είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ.

Β. Τι σημαίνει «επάγγελμα»:
Η καταπληκτική Ελληνική γλώσσα, ως μοναδική πρωτογενής νοηματική γλώσσα του κόσμου, όπου οι σύνθετες λέξεις της αποδίδουν με μοναδική ακρίβεια το εσώτερο νόημα των λέξεών της, μας βοηθά να αποκαλύψουμε τον κρυμμένο κι εδώ θησαυρό.
Ως επάγγελμα οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν εννοούσαν τη βιοποριστική εργασία.
Επάγγελμα = επί- άγγελμα
Το επάγγελμα πριν από μέσο βιοπορισμού, αποτελεί μία υπόσχεση, ένα άγγελμα, δηλαδή ένα μήνυμα του ατόμου, αλλά προς ποιόν; Προς την κοινωνία εντός της οποίας γεννήθηκε ως το προκύπτον 3ο μέλος, εκ του ζεύγους των γεννητόρων του.
Ένα άγγελμα, ένα μήνυμα όμωςΕΠΙ, δηλαδή με σκοπό και ποιόν σκοπό;
Αυτόν της λειτουργίας του ΑΤΟΜΟΥ, του ΠΡΟΣΩΠΟΥ, που θα προάγει την αρμονική λειτουργία του εντός της κοινωνίας, την κάλυψη των αναγκών του ιδίου αλλά και του συνόλου και την προώθηση και των δύο προς επιτέλεση του σκοπού ύπαρξής τους.
Το άτομο, εκεί μπορεί να είναι αποτελεσματικότερο, όπου βρίσκει έδαφος να εκδηλώσει στο μέγιστο βαθμό την προσωπικότητά του, απαλλαγμένη από τις επικαθήσεις και τα προσκόμματα του περιβάλλοντος.
Ο Πλάτωνας κι ουσιαστικά ο Σωκράτης το αναπτύσσει στην Πολιτεία του, κατά τη διάκριση των φύσεων των πολιτών, ανάλογα όχι με την καταγωγή τους, αλλά με τα χαρίσματά τους, στις 3 τάξεις των δημιουργών, επίκουρων – φυλάκων και αρχόντων – φιλοσόφων.
Αν δεχθούμε την αξιωματική παραδοχή ότι έκαστος διαθέτει μία δομημένη προσωπικότητα, μοναδική κι ανεπανάληπτη, τότε το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ αυτής είναι το μέσο βιοπορισμού, δια του οποίου το άτομο μεταφέρει στην κοινωνία και το ιδιαίτερο μήνυμα της μοναδικής του προσωπικότητας,ένα μήνυμα, το οποίο όσο αποκαλύπτεται το αγαθό πρόσωπο της προσωπικότητας, μεταφέρει δονήσεις χαράς, αρετής, ενότητας και αληθούς νοήματος στις ζωές των ανθρώπων.

Γ. Ποια η σχέση γονέων – παιδιών και πώς όλα τα ανωτέρω συνδέονται με την ιδέα της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ;
Η «ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ» αποτελεί μία σύλληψη, μία ιδέα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, η οποία στηρίζει τις αρχές της, στις αναλογίες που προσφέρει η λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, όπου κάθε  κύτταρο κι όργανο αυτού, καλείται να «συνειδητοποιηθεί», ήτοι να επιτελέσει τον ατομικό σκοπό του, εντασσόμενο μέσα στο σύνολο και συνεργαζόμενο αρμονικά, για την επίτευξη του ευρύτερου σκοπού.
Υπό αυτή την έννοια οι άνθρωποι αποτελούν κατ’ αναλογία τα κύτταρα του οργανισμού, συνδεόμενα μεταξύ τους για τη δημιουργία συλλογικοτήτων, τοπικές κοινωνίες, ενώσεις, πολιτείες, έθνη, φυλές, την ανθρωπότητα, κατ’ αναλογία των οργάνων του σώματος.
Κάθε ενότητα κι ένα διαφορετικό επίπεδο συλλογικότητας και συνείδησης.
Στην ιδανική κοινωνία δεν νοείται να συγκρούονται άνθρωποι ή συλλογικότητες μεταξύ τους. Αν αυτό συμβαίνει, συμβαίνει κατ’ ανάγκη λόγω της δράσης διαλυτικών παραγόντων, μορφών κοινωνικής ασθένειας, που πηγάζουν κυρίως από την Σωκρατική ασυνειδησία – ουδείς εκών κακός.
Η ασυνειδησία ατόμων / κυττάρων και συλλογικοτήτων / οργάνων καθορίζει και το βαθμό εντροπίας εντός του συστήματος, που ονομάζεται άνθρωπος , κοινωνία  κλπ , εντός της οποίας αναπτύσσεται η προσωπικότητα, μέρος της οποίας κι αποτελεί.
Υπό αυτήν την έννοια οι δύο γονείς, φορείς της δυαδικότητας, που οδηγεί και γεννά την Ενότητα του ζεύγους, γεννώντας τέκνα, διευρύνουν την πολλαπλότητα, δημιουργώντας συνθήκες μεγαλύτερης ενότητας/συλλογικότητας, υπό την έννοια της δημιουργία συνθηκών διεύρυνσης της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.
Αν επιτευχθεί η αποκάλυψη των ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ των 2 γονέων κι η ένωσή τους σε μία νέα ΜΟΝΑΔΑ, που ονομάζεται ανδρόγυνο, τούτο αποτελεί κατ’ αναλογία την ένωση ωαρίου – σπερματοζωαρίου, για τη δημιουργία νέας μονάδας, του ζυγωτού.
Η γέννηση τέκνου, αποτελεί κατ’ αναλογία, την έναρξη των κυτταρικών διαιρέσεων, που οδηγεί με επανάληψη της ανωτέρω διαδικασίας, στη δημιουργία της ευρύτερης συλλογικότητας του ΑΝΘΡΩΠΟΥ / ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Η όλη διαδικασία μπορεί να είναι μηχανική / ασυνείδητη ή συνειδητή, όπου η συνειδητότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας κι ευδαιμονίας.
Υπό την ανωτέρω έννοια το αρχικό ζυγωτό, οι γονείς, έχει ως σκοπό τη συνειδητή λειτουργία του, μία των οποίων είναι ο πολλαπλασιασμός του, μεταφέροντας όλα τα αναγκαία στοιχεία κι οργανίδια του κυττάρου, στο νέο κύτταρο, που προκύπτει μέσω της διαίρεσης, απ’ αυτό και σταδιακά δημιουργεί νέα Οντότητα, το παιδί, ώστε το παιδί να μπορεί να επιτελέσει το δικό του ατομικό έργο εντός της ευρύτερης συλλογικότητας του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ, την κοινωνίας.
Επομένως έργο των γονέων είναι να εξασφαλίσουν το κατάλληλο περιβάλλον και τα αναγκαία όργανα ώστε το νέο κύτταρο – παιδί, να μπορεί να συνειδητοποιήσει κι επιτελέσει το δικό του ατομικό ρόλο εντός της συλλογικότητας.
Αυτό γίνεται λοιπόν απλά όταν κάθε γονέας, αλλά και οι δύο μαζί των γονέων, αποκτούν τον αναγκαίο βαθμό συνείδησης, ώστε να μπορέσουν να μεταφέρουν στα τέκνα τους, όλα εκείνα τα αναγκαία εφόδια, ώστε αυτόνομα αυτά να επιτελέσουν το δικό τους έργο.
Αυτό αποτελεί από πλευράς των γονέων ζήτημα καθαρά βιωματικό, από πλευράς δε πολιτείας ζήτημα εκπαιδευτικό, όπου η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ – ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ αποκαλύπτεται σε βαθμό ανάλογο προς την Ελευθερία, Υπευθυνότητα , Συνείδηση κι εν γένει Αρετή του Περιβάλλοντος, τόσο των Γονέων όσο και της Κοινωνίας.
Η ορθή επιλογή επαγγέλματος, για ένα παιδί, θα πρέπει να γίνεται υπό τα ανωτέρω κριτήρια, αποκάλυψης των ιδιαιτέρων κλίσεων, ικανοτήτων κι αναγκών του παιδιού και του πώς αυτά διασυνδέονται με τον πλέον αρμονικό τρόπο με τη συλλογικότητα, όπου το παιδί θα ζήσει ως ενήλικας.
Το επάγγελμα υπό την έννοια αυτή αποτελεί το μέσο αποκάλυψης της Προσωπικότητας του ανθρώπου, της Συνειδητής δράσης του εντός του Κόσμου, υπό συνθήκες αυτονομίας, ελευθερίας κι αρετής, ως μήνυμα εκπλήρωσης εκ μέρους του, του ιδιαίτερου ρόλου του εντός της συλλογικότητας, με την οποία κι έτσι εγκαθιδρύει σχέσεις αμοιβαιότητας, που εκφράζονται ως έρωτας, αγάπη και φιλία.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s