αρχείο λήψης

Φίλοι μου καλησπέρα. Μετά από έντονη περίσκεψη αποφάσισα να κάνω μία στατιστική έρευνα μεταξύ μας και για όσους θέλουν. Απλά για να έχουμε εικόνα του πού βρισκόμαστε ως συλλογικότητα. Με δεδομένο ότι διανύουμε τα κρισιμότερα χρόνια της σύγχρονης ιστορίας μας, με διαφαινόμενη ακόμη και την πιθανότητα αφανισμού του έθνους των Ελλήνων, ρωτώ: Είστε διατεθειμένοι, μέσα στη συνολική καταστροφή και κατάθλιψη, που χτυπά τους πάντες, να σηκωθείτε ορθοί και να αφιερώσετε έστω τρεις ώρες την εβδομάδα, για να προσφέρετε το δικό σας λιθαράκι στον αγώνα αφύπνισης κι ενδυνάμωσης της αλήθειας και της αρετής; Ή μένουμε στη θεωρία και το πληκτρολόγιο; Αν ναι πώς θα μπορέσουμε να το πετύχουμε, χωρίς να συναντιόμαστε σε κάθε ευκαιρία , που μας δίνεται, χωρίς να ενισχυόμαστε ο ένας από τη θετική παρουσία και το πνεύμα του άλλου, να οργανωνόμαστε, να δρούμε από κοινού; Θα ήθελα τις σκέψεις κι αποφάσεις όσων έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους κάποια απ’αυτά τα ερωτήματα! Νυν υπέρ πάντων ο αγών!!!

αρχείο λήψης

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ «ΠΡΟΣΩΠΟ» – Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Michael Arnold, χωράφι με ηλιοτρόπια
Το προατομικό  στάδιο  του ανθρώπου

Όταν γεννιέται  ο άνθρωπος,  η  ψυχονοητική  του  υπόσταση  έχει  τη μορφή  του προατόμου. Το προάτομο  είναι  το  υλικό, το  βιολογικό  και  οργανικό, δηλαδή,  στοιχείο  του ανθρώπου  που  επηρεάζει ολοκληρωτικά  την ατομική ύπαρξη  στην διάθεση  για  κυριαρχία,  αυτοσυντήρηση  και  εκπλήρωση  των υλικών απολαύσεων. Το  προάτομο  δεν συνειδητοποιεί  καν ότι υπάρχει, γιατί  στην αρχή  της ζωής  του  ο άνθρωπος  δεν έχει ακόμα  βιώσει  την  κοινωνική  εμπειρία  και την  συναναστροφή  με τους άλλους  και  σημασία  έχει για αυτόν  μόνο  οτιδήποτε περιστρέφεται  γύρω από  το εγώ  του, τον εαυτό  του  ικανοποιώντας  αποκλειστικά  τις  δικές  του  ανάγκες.

Συνειδητοποίηση  ότι υπάρχουν  οι άλλοι (Το  ατομικό  στάδιο  του ανθρώπου)

Σιγά  αλλά  σταθερά  κατανοεί ότι  δίπλα  του υπάρχουν οι άλλοι. Τότε  είναι  που  αρχίζει  να συνειδητοποιεί  ο άνθρωπος ότι υπάρχει. Ο  άνθρωπος  αρχίζει  να υπάρχει  όταν  συνειδητοποιεί  ότι έξω από  τον δικό  του κόσμο υπάρχει ένας  άλλος  κόσμος  ξεχωριστός  από αυτόν, οι  άλλοι  και η φύση. Το  άτομο  εισέρχεται  στην ιστορία  και  συλλαμβάνει  μέσα  του την κοινωνία. Τους  άλλους
 τους  προσλαμβάνει   αρχικά  ως  πρόσχημα  και  αποκούμπι  για  να  κερδίσει  το εγώ  του, να  εκπληρώνει  ευκολότερα  τις ανάγκες  του. Όταν  συνειδητοποιήσει  ότι υπάρχουν οι άλλοι  και ότι  η ύπαρξή  τους  είναι  βασικός  όρος  για την  επιτυχή  πορεία  του στη  ζωή,  συνειδητοποιεί  ότι  ικανοποιεί  και άλλες ανάγκες  που πριν δεν υπήρχαν, κοινωνικές  και  πνευματικές, όπως η  φιλία, η παρέα, το παιχνίδι. Αποκτώντας  κοινωνικές  εμπειρίες  το  άτομο  σταδιακά  κατανοεί  ότι  εκτός  από το δικό  του «εγώ»υπάρχουν  και άλλα  εγώ. Τότε  είναι  που γεννιέται  ένα  μικρό  εμείς. Είναι  το  στάδιο της κοινωνικοποίησης  στο  οποίο ακόμα  σοβεί  ο  σχετικός  εγωκεντρισμός. Το άτομο  έχει  ξεκινήσει  την πορεία  του προς  τον αληθινό άνθρωπο, αλλά ακόμα  σκέφτεται  περισσότερο ατομικά.

Το  ηθικό στάδιο  του ανθρώπου (Το  σχετικό  «εμείς»- ατομική ηθική)

Όσο  περνά  ο χρόνος, το άτομο  με  την  συναναστροφή  του  με τους άλλους  αρχίζει  να  αναπτύσσει   μια  ηθική  μέσα  του  που απορρέει  από  αυτήν την  συναναστροφή  και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Η  συναναστροφή  ως  κοινωνική  συνήθεια εδραιώνει  αισθήματα  αγάπης  και  πνευματικότητας. Η  πνευματικότητα  αυτή  συλλαμβάνεται  από  τη βεβαιότητά  του ότι  χωρίς  τον άλλο  δεν έχει νόημα  η  ζωή  του, η  ανάγκη  για  φιλία  και διαπροσωπικές σχέσεις  αποτελεί  μέγιστη ανάγκη  πλέον  για  τον εαυτό  του. Ο  άλλος  αποκτά  σημασία  για  την ύπαρξή  του. Η  ηθική  του ατόμου  αρχίζει να αναπτύσσεται μέσα  του  όταν αναρωτιέται  πώς  τον βλέπει  ο άλλος. Στη συνέχεια  συνειδητοποιεί  ότι  ο άλλος  βλέπει  τον εαυτό  του  μέσα  από  το  εγώ  που έχει εκείνος. Δηλαδή  συνειδητοποιεί  ότι υπάρχει  ένα άλλο εγώ  που  βλέπει  και κατανοεί  το δικό  του εγώ. Τότε  το δικό  του εγώ  κοινωνικοποιείται  και δρα  όχι  όπως ακριβώς  θα ήθελε το δικό  του εγώ, αλλά  και  σε  σχέση  και με το πώς  θα  ήθελαν οι άλλοι. Έχει  ήδη  γεννηθεί  το σχετικό  «εμείς».

Ο  ηθικός  άνθρωπος  λοιπόν, ζει  και δρα  στην καθημερινότητά  του  όχι  με  βάση το πώς  θα ήθελε  μόνο ο ίδιος αλλά  και σε  σχέση με το πώς  θα ήθελαν οι άλλοι.  Στις περισσότερες  των περιπτώσεων  η  ηθική  του ατόμου  έχει περισσότερο  εξωτερικά χαρακτηριστικά, γιατί  οι  κοινωνικές περιστάσεις  το  αναγκάζουν  να  υιοθετεί  τη στάση αυτή. Μέσα  από τα άλλα  άτομα  φύεται  ο ατομικός  χαρακτήρας  του ανθρώπου  που  αναπτύσσει  μια κοινωνικότητα  μηχανική  και απρόσωπη, γιατί μέσα  από  αυτήν  προβάλλει  η  εκπλήρωση  των ατομικών προσδοκιών  σε  συνθήκες  κοινωνικής  νομιμότητας. Η ατομική ηθική  νοείται  ως  η  κοινωνική  καταξίωση  και πρόοδος  του ατόμου,  η  εξυπηρέτηση  των ατομικών συμφερόντων  και επιδιώξεων  με  βάση  την κοινωνική  νομιμότητα, την  κοινωνική  ένταξη  των  προταγμάτων του ατόμου  στα  θεσπισμένα  νομικά  και συμβατικά πλαίσια  που έχει δομήσει  η εκάστοτε κοινωνία  και  πολιτεία. Οι  πράξεις  του ατόμου έχουν την  νομιμότητα  που  απορρέει  από τους  κατά συνθήκη  θετούς  και άγραφους νόμους  της  κοινωνίας. Πρόκειται,  λοιπόν, για την εξωτερική  ηθική.


Οι  περισσότεροι  άνθρωποι  κατορθώνουν  να φθάσουν  μέχρι  το ηθικό  στάδιο  και οι εκδοχές  της ηθικότητας  ποικίλλουν προς  τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Οι περισσότεροι  άνθρωποι  προσλαμβάνουν  τον εαυτό  τους  όπως τον βλέπουν αποκλειστικά οι ίδιοι (ψυχολογική  ιδιωτεία), Αρκετοί  άνθρωποι  προσλαμβάνουν  τον εαυτό  τους  και  με  βάση  το πώς  τους βλέπουν οι άλλοι, για αυτό  και  αναθεωρούν και προσπαθούν  να γίνονται  καλύτεροι.  Κάποιοι  μπορεί  να πράττουν δημόσια  με βάση  το τι θέλουν  να βλέπουν οι άλλοι  σε αυτούς, ενώ  στην προσωπική τους  ζωή  να  πράττουν  διαφορετικά. Κάποιοι  μπορεί  να προσλαμβάνουν  την αντίληψη των άλλων για τον εαυτό  τους  με  βάση  το πώς θα ήθελαν οι ίδιοι  να τους βλέπουν οι άλλοι. Από  ότι βλέπουμε οι περιπτώσεις ποικίλλουν  και  οι όψεις  των  προσλήψεων  αντίληψης  των ανθρώπων μεταξύ  τους  διαπλέκονται. Οι διαπροσωπικές  σχέσεις  και  η  εμπλοκή  πολλών  παραγόντων  με  αυτές  συνθέτουν μια  συγκεχυμένη εικόνα  για  τον άνθρωπο  και  τον πρακτικό  βίο. Το  άτομο  πάνω από όλα  θέτει  το δικό  του συμφέρον  είτε  μπορεί  να  διάκειται φιλικά  είτε όχι προς  το  κοινωνικό  συμφέρον.

Το  πνευματικό στάδιο  του ανθρώπου, το Πρόσωπο (ο  αληθινός  άνθρωπος)

Προκειμένου  αρθεί   ο  εγκλωβισμός  του σύγχρονου  ανθρώπου  στο  ατομοκεντρικό  ανθρωπολογικό πρότυπο και  να  καταστεί  αληθινός  άνθρωπος (Πρόσωπο) προέχει  να  εδραιωθεί  η αντίληψη ότι  η  ατομική ταυτότητα  τίθεται  σε  ορθές  βάσεις  και  στοιχίζεται  αρμονικά  μόνο  όταν  συγκοινωνεί  θεσμικά  με  την  πολιτική  κοινότητα. Τι  σημαίνει αυτό;  Συστοιχία, συνάντηση  μέσων  και σκοπών του πολίτη με  τους  στόχους  της πολιτείας. Σε καμιά περίπτωση  δε  γίνεται λόγος  για  κατάλυση της ατομικότητας, αλλά  για  μεταμόρφωσή  της  σε  οντολογική  κοινωνική μονάδα,  σε  αληθινό  άνθρωπο.

Για  να  μεταμορφωθεί  το άτομο  σε  πρόσωπο, είναι ανάγκη να  αναπτύξει  τους όρους  και τη λειτουργία  ενός  δημόσιου χώρου  το ίδιο το άτομο  μαζί  με τους άλλους, προκειμένου  να  θεμελιωθούν  νέοι   πολιτικοί, κοινωνικοί και οικονομικοί  θεσμοί. Οι ίδιοι οι πολίτες  πρέπει  να  θεμελιώσουν από την αρχή  νέους θεσμούς  που θα  νομιμοποιούν την απόλυτη  κυριαρχία  τους  στη  διαμόρφωση  των πολιτικών  αποφάσεων  και της  θεσπισμένης  συμμετοχής  τους  στην άσκηση  της εξουσίας  ως  βιωματικής  δράσης  σε  όλα  τα επίπεδα  της  κοινότητας. Όταν  καθιερωθούν πολιτειακοί  θεσμοί  τους οποίους  θα  θεμελιώσουν οι ίδιοι οι πολίτες, θα  έχει γίνει  η πρώτη βασική αρχή, για  να  μεταβληθεί  η  πολιτική νοοτροπία. Η  πόλις  θα  καταστεί  οίκος  και  πόλος  έλξης  για  τους πολίτες. Θα  συγκροτηθεί  για πρώτη φορά  ένας  δημόσιος πολιτικός χώρος. Η  πολιτεία  θα  λειτουργεί  με κέντρο  αναφοράς  πάντοτε  τον  κατά  αλήθειαν λόγο. Ο  άνθρωπος  γεύεται, απολαμβάνει  έναν  κοινό  βίο  μόνο όταν  έχει συμβάλει  και  ο ίδιος  μαζί  με τους άλλους  στη δημιουργία  του  ως  ένας  από  τους  ενεργούς  πολίτες.

Μετά  την εδραίωση  νέων από τα κάτω  θεσμών, είναι ανάγκη να αλλάξει  ριζικά  η φιλοσοφία  της  παιδείας  και της εκπαίδευσης  με  βάση  την κοινοτική  φιλοσοφία. Χρειαζόμαστε  μια παιδεία  που θα  θέτει  στο κέντρο  των προτεραιοτήτων  της  την  συνεργατική  μη ανταγωνιστική  φιλοσοφία  ζωής. Αυτή η αλλαγή  θα προκύψει ως  συνέπεια  της πρώτης  στάσης. Η παιδεία  στον κοινοτισμό  δεν είναι τυπική  διαδικασία  προώθησης  προκαθορισμένων  εκπαιδευτικών προγραμμάτων  και  συστημάτων  που  απαιτούν  την  μηχανική  υιοθέτησή  τους  για  να  παραχθεί  ένα  ορισμένο  έργο. Παιδεία  είναι  η ίδια  η  κοινωνία  σχέσεων. Η γνώση  οικοδομείται  από  όλους  και για όλους. Τα  πάντα κρίνονται  από  και για τους πολίτες. Παιδεία  είναι  η  αυτοφυή  διεργασία  ανάπτυξης  δημιουργικής  και  κριτικής  σκέψης. Στη  νεωτερική κοινωνία  το άτομο  εκπαιδεύεται  για  να  αναπτύξει  τις δικές  του δεξιότητες  και προτιμήσεις  χωρίς  να  τυγχάνει  σύνδεσης και αρμογής με  καθολικούς  κοινωνικούς  στόχους  κάθε  του επιλογή. Γιατί;  Επειδή  η νεωτερική κοινωνία  αντιτίθεται  σε  κάθε μορφή  καθολικών  κοινών  στόχων,  είναι  αντιπροσωπευτική  και λειτουργεί  όπως μια  μηχανή. Δεν σοβεί  καμιά  σύνδεση, επικοινωνία  ή  σχέση  μεταξύ  πολίτη  και  πολιτείας. Δεν υπάρχει καν πολιτεία, αλλά  μετεωρίζον  κράτος  επιβάλλον.  Θεσμικά  στόχους έχουν  μόνο  τα άτομα  για την  νεωτερική φιλοσοφία, όχι η κοινωνία. Θα  αντιτείνει κάποιος  λέγοντας  ότι υπάρχουν μόνο άτομα, όχι κοινωνία. Μεγάλη πλάνη. Αν  μια  ομάδα  ατόμων  συνευρεθεί  και  δημιουργήσει  ένα δημόσιο στέκι  με κουβέντα  και κοινωνηθούν οι απόψεις  τους και οι θέσεις τους, τότε αλλάζουν όλα. Όλοι  παύουν να είναι απόλυτοι στις θέσεις  τους, αναθεωρούν  προτάσεις  και  ιδέες  υιοθετώντας  τις θέσεις  των άλλων. Τότε έχουμε  τη συγκρότηση  της κοινότητας. Τα  άτομα  στην ουσία  έχουν μεταβάλει  ως προς  τους άλλους  πολλές θέσεις, δεν κομίζουν κάτι  ασύνδετο  σε  σχέση  με  τους άλλους. Το  αποτέλεσμα  της συνολικής  τους στάσης  δεν είναι  απόρροια  του  ατομικού, αλλά  της κοινότητας  σχέσεων. Αλλά  παρακάτω  παρατίθεται  η διαφορά  πρόσληψης  της  έννοιας  κοινωνία  για  κοινοτική  και νεωτερική φιλοσοφία.

Η  συγκρότηση  ενός  τέτοιου ανθρωπολογικού  προτύπου, του προσώπου,  δεν  είναι  αποτέλεσμα  διαδικασιών ούτε συστημάτων, αλλά  της  πραγματικής  δημοκρατικής  πολιτικής  κοινότητας. Της κοινότητας  που λειτουργεί  με  θεσμούς  που  αντιστρέφουν την  πορεία  της  ατομικής  απόβλεψης. Δηλαδή  καθίσταται  συμφέρον  του ανθρώπου  να  αποβλέπει  στην εξυπηρέτηση  του κοινοτικού συμφέροντος, επειδή  ο ίδιος  αποτελεί  μέρος του κοινοτικού  σώματος, και  θα αποκομίσει εκείνα  τα  ατομικά οφέλη  που  αληθινά  θα αναδείξουν  την  πραγματική  του ατομική  πληρότητα, την κοινωνική  του  πληρότητα  ως  προσωπική  ολοκλήρωση. Ο  άνθρωπος  πραγματώνει  την ολοκλήρωσή  του  μόνο όταν  την ευρίσκει  μέσα  στους αρμούς  του ψηφιδωτού της κοινότητας. Η  χαρά  και η δημιουργικότητα  ενοποιούνται  στη σοφία  και  την εναρμόνιση  με το όλον. Η  πολιτική κοινότητα  αποτελεί  έναν ολοκληρωμένο οργανισμό  που  μιμείται  τον τρόπο  που λειτουργεί  ο κόσμος. Αντίθετα, το  άτομο  στη νεωτερική  κοινωνία  αποβλέπει  στην πρόοδο  της δικής  του πορείας  και θεωρεί  ότι έτσι παράλληλα  θα προοδεύσει και η κοινωνία. Η νεωτερική κοινωνία  δεν αποτελεί  καν οργανισμό, αλλά  είναι  ένα σύνολο από ατομικότητες  που αποβλέπουν  στην  παράλληλη  και όχι  συνάλληλη  προώθηση  των συμφερόντων τους. Στην  πολιτική  κοινότητα  το πρόσωπο  αποβλέπει  στην πρόοδο  της κοινότητας, γιατί  οι άλλοι αποτελούν  το μέλλον του. Η στάση αυτή  είναι ο  αληθινός  τρόπος  ζωής, μια άλλη αντίληψη ζωής  που προσιδιάζει  με  τον τρόπο  που λειτουργεί  και η φύση  και  ο κόσμος. Αληθινός  στην  περίπτωσή  μας  ορίζεται αυτός  που έχει  αντιστοιχία  με την  κοινότητα, τη φύση τον κόσμο ή το υπερβατικό.

Επίσης, θα  αναρωτηθεί  κανείς  και θα ρωτήσει. Πώς  μπορεί  να γίνει κάτι τέτοιο;  Η  «κοινωνία» για την οποία  όλοι μιλάνε, από τους πολιτικούς  μέχρι  τους ιερείς  και  τους επιστήμονες  είναι  ένα τυχαίο σύμπτωμα  της  συγκυριακής  φύσης  των  ατομικών  συμφερόντων, είναι το  τυχαίο αποτέλεσμα. Η  κοινωνία  στον κοινοτισμό, ως κοινότητα, είναι  το θεσπισμένο  καθολικό  πηγαίο   δυναμικό  που  εναρμονίζει  και ενοποιεί  ως όλον τους ανθρώπους  μεταξύ  τους  με τη δική  τους  βούληση. Το  Εν  συνέχει  την πολλότητα. Η  πολλότητα  πηγάζει από το  Εν. Αν  εξαφανιστεί  το  εγώ,  η ανθρωπότητα  θα ζει. Αν εξαφανιστούν οι άλλοι,  η ανθρωπότητα  θα πεθάνει.

Μια  μικρή  επιτομή  του αληθινού  ανθρώπου  ως προσώπου

«Πρόσωπο» στην σύγχρονη ελληνική πολιτική φιλοσοφία  και  στον κοινοτισμό, είναι ο τύπος εκείνος του ανθρώπου-πολίτη που μέσα του προσλαμβάνει τρεις κόσμους, τον δικό του, των άλλων και της φύσης, και τους αποδέχεται ως ενιαίο σύνολο του δικού του κόσμου. Είναι ο πολίτης της τριαδικής διάστασης. Αυτό διαφαίνεται και στις προσωπικές αντωνυμίες, που έχουν τρία πρόσωπα: εγώ, εσύ, αυτός ή αλλιώς αντίστοιχα, άνθρωπος, σχέση, συνολικό νόημα ζωής. Αν δεν ανακαλύψεις τον άλλο μέσα σου, δεν έχεις καταλάβει το νόημα του κόσμου. Το «πρόσωπο» είναι εκείνος ο πολίτης που θέλει να μοιράζεται τις ανησυχίες του και θέλει να συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά προσπαθώντας να εισάγει στην καθημερινή του πρακτική, ως φιλοσοφία ζωής, την απόπειρα να αποδέχεται οτιδήποτε θεωρεί ότι μπορεί να το αλλάξει και να αναπτύσσει εσωτερικό μηχανισμό άμυνας και σεβασμού απέναντι σε αυτό που θεωρεί αδύνατο να αλλάξει.

Το «πρόσωπο» στην ελληνική γλώσσα, φιλολογία και φιλοσοφία δεν έχει σχέση με αυτό που έχουμε προσλάβει λανθασμένα ως «άτομο». «Πρόσωπο» είναι η φαινομενική ουσία του ανθρώπου. Δηλαδή; Το άτομο είναι ο συγκεκριμένος υλικός και  επιφαινόμενα  κοινωνικός ή  ηθικός  άνθρωπος με τις ανάγκες του, το διακριτό υποσύνολο μιας κοινωνίας. Είναι κάτι συγκεκριμένο. Επειδή είναι αδύνατον να συλλάβουμε τον όλο άνθρωπο, τις συνειδητές και ασύνειδες λειτουργίες του ανθρώπινου είναι και δεν γνωρίζουμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας, η σύγχρονη φιλοσοφία μετέρχεται αυτόν τον όρο που μας μιλά για αυτό που φαίνεται (προς+όψη) και έχει βάθος ανεξερεύνητο. Στην ουσία έχει πολλές όψεις, άλλες φανερές και άλλες ανεξιχνίαστες. Αν γνωρίζαμε καλά τον εαυτό μας, θα είχαμε βρει τρόπους να ελέγξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε. Έτσι, λοιπόν, επειδή δεν γνωρίζουμε απόλυτα τον εαυτό μας και έχουμε συνειδητοποιήσει την ύπαρξη ενός άγνωστου τεράστιου κόσμου μέσα μας (παρόμοιου  με του σύμπαντος), προσπαθούμε να τον συλλάβουμε μέσα από τον άλλο ως προς κάποια άλλη όψη του. Συμπέρασμα; Τελικά μπορούμε να γνωρίσουμε πολύ καλύτερα τον εαυτό μας, αν υπερβούμε το εγώ μας και συναντήσουμε τον άλλο. Η αγαπητική σχέση είναι ο οδηγός για να βρούμε τον άγνωστο εαυτό μας. Βιώνουμε τη χαρά,  όταν ανακαλύπτουμε καινούργιους κόσμους, καινούργια μέρη, γνωρίζουμε νέους ανθρώπους και  νέες  ιδέες. Αυτό μας σπρώχνει να βγούμε από το μικρό μας κόσμο, τους μύθους που έχουμε χτίσει μέσα μας.


Ο  σύγχρονος  ελληνικός  κοινοτισμός συνεχίζει την μεγάλη δημοκρατική  παράδοση των Ελλήνων χωρίς να μένει προσκολλημένος στο παλιό. Το παλιό ενδύεται νέα φορεσιά. Το  άτομο έτσι  εξελίσσεται σε πρόσωπο. Η ίδια η φύση μας διδάσκει ότι τα πάντα πρέπει να εξελίσσονται για να αντέξουν στο χρόνο. Χώρος και χρόνος παίζουν ένα καταπληκτικό παιχνίδι με το ανθρώπινο είναι. Τίποτα δε μένει ίδιο, ενώ το παλιό ποτέ δεν πεθαίνει απόλυτα, γιατί εισέρχεται μερικώς μέσα στο καινούργιο. Αυτό είναι η αληθινή εξέλιξη των ζώντων οργανισμών. Οργανικότητα. Μας το επιβεβαιώνει και η επιστήμη. Η ίδια μας λέει ότι κάθε νέα γνώση πρέπει να χτίζεται πάνω στην παλιά και να εξελίσσεται.

Εισαγωγή στην Κοσμοθεωρία και Πράξη της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ και της Ελληνικής ΚΟΣΜΟΠΟΛΗΣ!

ΕΙΚΟΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ

Κυριάκου Κόκκινου –Δικηγόρου

Ιδρυτή Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

 

Εικόνα1

Ο όρος Οργανικότητα προήλθε από την ανάγκη μας να περιγράψουμε με μία λέξη μια ιδέα κι ένα όραμα.

Η Ιδέα αφορά το λόγο ύπαρξης των ανθρώπων στον Κόσμο κι η λέξη περιγράφει την Οδό, την οποία όλοι μας αναζητούμε για την απόκτηση της Ευτυχίας και τους όρους ενός επιτυχούς ταξιδιού.

Γιατί αυτό είμαστε φίλοι μου. Συνταξιδιώτες στο Χρόνο, πάνω στο καράβι της Γης!

Ο καθένας μας στην Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ έκανε το αναγκαίο ταξίδι στη ζωή, στα βιώματα και στις ιδέες, που παρείχε ο κόσμος κι είναι αλήθεια ότι τα μοντέλα κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης κι ολοκλήρωσης του Κόσμου, δεν μας ξεδίψασαν. Μοντέλα όπως ο Κομμουνισμός, ο Σοσιαλισμός, ο Φασισμός, ο Καπιταλισμός κι ο Νεοφιλελευθερισμός των αγορών, δεν μπόρεσαν να καλύψουν την ανάγκη μας για μία συνολική θεώρηση του Ανθρώπου, του Κόσμου και της Ζωής, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους σε μικρό τμήμα της αλήθειας κι υποσχόμενα την ευημερία, μέσα όμως από συγκρούσεις και καταπιέσεις, ανθρώπων κατά ανθρώπων, τάξεων κατά τάξεων, εθνών κατά εθνών, πλούσιων κατά φτωχών κι αντίστροφα.

Έτσι ξεφύγαμε από τη συγκρουσιακή αντίληψη, που καθένα απ’ αυτά καθιέρωσε μέσα στον κόσμο.

Αναζητήσαμε την Αλήθεια μέσα από την πλούσια Ελληνική και Χριστιανική μας παράδοση , απ’ όπου αντλήσαμε τα αναγκαία εφόδια, για να δώσουμε τις δέουσες απαντήσεις, που να μπορούν να προσφέρουν δυνατότητα συνολικής εφαρμογής σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε φυλή, σε κάθε έθνος, μέσα από θείες κι αιώνιες αρχές κι αξίες.

Ο δρόμος αυτός ονομάστηκε από εμάς Οργανικότητα και προέρχεται από την ανάλυση και μελέτη της Θείας Δημιουργίας, που ονομάζεται Άνθρωπος, το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δημιούργημα του Θεού.

Ο Άνθρωπος είναι ένας ενιαίος Οργανισμός, ένα αρμονικό πλήρες σύστημα, αποτελούμενο από σώμα, ψυχή και πνεύμα, χωρίς στοιχεία τυχαιότητας, αλλά ενταγμένος μέσα στη συνολική δημιουργία, με σαφή σκοπιμότητα, που είναι η με συνείδηση ορθή χρήση της ελεύθερης βούλησής του, για την εντός του Σύμπαντος εδραίωση της αρμονίας.

ΒΙΤΡΟΥΒΙΟΣ

Το ενιαίο της φύσης του όμως δεν είναι ούτε αυτονόητο ούτε ευκολοεπιτεύξιμο.

Το να αποκτήσει κάθε άνθρωπος συνείδηση της φύσης του, του σώματος και των λειτουργιών του, να το μελετήσει, φροντίσει κι ενεργοποιήσει στο μέγιστο βαθμό, απαιτεί καθημερινή και συνειδητή – καθόλου μηχανική – ενασχόληση. Το αυτό βεβαίως ισχύει και πολύ περισσότερο, για την ψυχή και το πνεύμα, τα οποία ως άυλα στοιχεία του ανθρώπινου οργανισμού, γίνονται αντιληπτά μόνον εκ προθέσεως κι απαιτούν πολλαπλάσια μελέτη , επίγνωση και προσπάθεια. Όταν η εργασία εντός του ανθρώπου όμως είναι συνεχής και συνεπής, τότε ο άνθρωπος μπορεί σταδιακά να φθάσει στην ανακάλυψη της πραγματικής του φύσης και του ιδιαίτερου ρόλου του εντός του Κόσμου. Μπορεί έτσι να ενεργοποιεί το σύνολο των στοιχείων του, ανασυνθέτοντας ένα ενιαίο Οργανισμό, όπου δεν κυριαρχεί κανένα στοιχείο έναντι των άλλων, αλλά όλα συνεργάζονται αρμονικά. Με το φωτισμό έτσι της πνευματικής του συνείδησης, ο Άνθρωπος εντάσσεται κι ενεργοποιείται με ακρίβεια, στον ιδιαίτερο τομέα του κόσμου που αποτελεί τον «εργασιακό του χώρο», εκφράζοντας έτσι την μοναδική κι ανεπανάληπτη φύση του.

Πλην όμως ο άνθρωπος ούτε γεννιέται, ούτε μπορεί να υπάρξει και να διαιωνιστεί μόνος του.

Γεννιέται από την εξ έρωτος σύζευξη ενός ζεύγους άρρενος και θήλεος, διαμορφώνεται εντός της συλλογικότητας της οικογένειας, ωριμάζει εντός της συλλογικότητας του σχολείου, των φίλων, του στρατού και της κοινωνίας, συνειδητοποιείται εντός της συλλογικότητας της εργασίας, του εθελοντισμού και της πολιτικής. Όλα αυτά απαιτούν τη διασύνδεσή του με άλλους ανθρώπους, ώστε έτσι να αιτιολογείται πλήρως και λογικώς το συμπέρασμα του Αριστοτέλη ότι ο άνθρωπος είναι Ον φύσει κοινωνικό.

επίπε-ο-ομά-ας-ανθρώπων-υπόβαθρο-συμβό-ων-εικονι-ίων-ιανυσματικό-49638749

Ποιο είναι όμως το συστατικό της σύνδεσης των ανθρώπων μεταξύ τους; Ποια είναι η κολλητική ουσία των πάσης φύσεως σχέσεων των ανθρώπων; Όπως και να τις χαρακτηρίζουμε τις σχέσεις αυτές, είτε αναπτύσσονται στο επίπεδο του έρωτος, είτε της φιλίας, είτε της οικογένειας, είτε της εργασίας, είτε της πόλης, είτε του έθνους , είτε υπερεθνικά, αυτό που συνδέει τους ανθρώπους μεταξύ τους, για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον ευδαιμονίας, είναι η ΑΓΑΠΗ. Αυτή η ουσία συγκολλά τον άνθρωπο ως ενιαίο οργανισμό, αυτή ενεργοποιεί τη συνείδησή του να αναζητήσει το φωτισμό της από τη Θεία Πηγή του, αυτή, στο δρόμο της Ζωής , τον διασυνδέει με τους συνανθρώπους του, στην κοινή αναζήτηση νοήματος κι ευτυχίας.


Στην πορεία αυτή κάθε άνθρωπος γίνεται μέλος πολλών συλλογικοτήτων. Η σύλληψη της ιδέας της Οργανικότητας εστιάζει σε αυτό ακριβώς το σημείο, ότι δηλαδή ο άνθρωπος, έχει ως έργο την επέκταση της ενότητας και συλλογικότητας εν αγάπη, ως αναγκαία προϋπόθεση φωτισμού, συνείδησης και επιδίωξης της ανθρώπινης ευτυχίας.

bibl2-Αντιγραφή

Η ενότητα αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί ως προϊόν βίαιης

 ή ασυνείδητης ομογενοποίησης και μαζικοποίησης των ανθρώπων

images (3)

Η ενότητα προϋποθέτει συνειδητή διασύνδεση με την ανώτερη ποιότητά μας και μεταφορά αυτής στην κοινωνία, η οποία αποτελεί και τη βάση διαμόρφωσης του πολιτισμού

Ο άνθρωπος είναι ανάγκη να αντιληφθεί ότι ζώντας στον Κόσμο, δεν αποτελεί παρά ένα κύτταρο του σώματος της Ανθρωπότητας, ένα κύτταρο ενός ιδιαίτερου και μοναδικού οργάνου της, που μπορεί να ονομάζεται Έθνος, κοινωνία, οικογένεια ή όπως αλλιώς ανάλογα με το πώς φωτίζεις τον οργανισμό.

124223658

Κι ως κύτταρο έχει ένα απόλυτα ατομικό ρόλο να παίξει, από τον οποίο εξαρτάται η ευημερία τόσο του ιδίου όσο κι όλου του οργάνου στο οποίο ανήκει, αλλά κι όλου του οργανισμού. Με τη συνείδηση αυτή κατανοούμε όλοι ότι κανείς άνθρωπος δεν περισσεύει, αλλά όλοι θα πρέπει να ανακαλύψουν τη φύση τους και να παίξουν το ρόλο τους, με συνθήκες ελευθερίας, δικαιοσύνης κι αλληλοσεβασμού.

Υπό τη συνείδηση της Οργανικότητας οι όποιες συγκρούσεις επομένως προκαλούνται, εντός του οργανισμού, δεν αποτελούν παρά εκδηλώσεις διαφόρων μορφών ασθένειας, δυσαρμονίας κι ανισορροπίας, τις οποίες ο οργανισμός με συνείδηση κι αγάπη οφείλει να θεραπεύσει, χάριν της ευημερίας του όλου.

Υπ’ αυτή την αντίληψη, που χρησιμοποιεί ως πρότυπο κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης τη Θεία Δημιουργία, δεν νοείται καμμία μορφή καταπίεσης και σύγκρουσης, πολύ δε περισσότερο εξόντωσης των αντιπάλων, ως δήθεν θεμιτό μέσο προώθησης κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Η πορεία των ανθρώπων προς τη συνείδηση και την ευημερία δεν ήταν και δεν είναι ατομικός , αλλά συνδυασμός ατομικού και συλλογικού αγώνα. Προϋπόθεση της επίτευξής του είναι ο φωτισμός της Συνείδησης σε όλο και περισσότερους ανθρώπους, μέχρι να ολοκληρωθεί ο φωτισμός κι ενεργοποίηση του όλου οργανισμού, οπότε και θα εκπληρωθεί το Μέγα Έργο του Ανθρώπου στον Κόσμο.

Αυτό το Έργο προωθεί Η ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στον Κόσμο.

Ένα έργο που καθιστά κάθε άνθρωπο κόσμημα της συλλογικότητας στην οποία ανήκει, τις πόλεις κοσμήματα των εθνών τους και τα έθνη του κόσμου κοσμήματα αυτού. Δημιουργεί το συλλογικό πρότυπο, όπου όλοι οι άνθρωποι που έλκονται από τις ιδέες αυτές, βρίσκουν μόνοι τους και με αυτογνωσία τη θέση τους εντός της, μεταφέρουν βιωματικά το πρότυπο, με την ίδια τη συνεπή ζωή τους, στο περιβάλλον τους και διευρύνουν εν αγάπη την οργανική αυτή Συλλογικότητα.

Αυτός είναι ο Πολιτισμός των Ανθρώπων, που βιώνουν την Οργανικότητα. Αυτός είναι ο εγγεγραμμένος στο γενετικό κώδικα του Ελληνισμού δρόμος, για το φωτισμό και την κατάδειξη του δρόμου εξόδου της Ανθρωπότητας από τις όποιες φαινομενικά αδιέξοδες κρίσεις της.

Εικόνα3

 

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ Κίνηση Οργανικότητας

Blog COSMOPOLIS

Κυριάκος Κόκκινος

Blog Κυριάκος Κόκκινος

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ-Επίσκεψη στο Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας

PROSKLHSH ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Θα χαρούμε να έρθετε μαζί μας!

 

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ – ONITON Κηφισιά /9-3-2016 /Διάλεξη Πέτρου Καψάσκη <>

Άλλη μία καταπληκτική εκδήλωση του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στον πολύ ζεστό χώρο του ΟΝΙΤΟΝ στην Κηφισιά, όπου είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε τη βαθιά και πλούσια πνευματική ματιά του Πέτρου Καψάσκη , που αριστοτεχνικά διερεύνησε διάφορες πτυχές του Πολιτισμού ως φάρμακο της σύγχρονης ασθένειας της παρακμής. Ο διάλογος που ακολούθησε βοήθησε όλους του συμμετέχοντες να φύγουν πλουσιότεροι και με περισσότερα εφόδια για την βελτίωση της καθημερινότητας. Μαζί σηκώνουμε τον κόσμο μας ψηλά!

IMG_20160309_212655IMG_20160309_21290910658231_204728006551995_791174927_o

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ – Διάλεξη Πέτρου Καψάσκη <>

Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ έχοντας πλήρη επίγνωση των κρίσιμων συνθηκών , που διανύει ο Ελληνισμός κι η Ανθρωπότητα ως σύνολο, που μας οδηγούν όλους προ των ευθυνών μας να επιλέξουμε μεταξύ είτε του χάους κι ενός άλματος στο κενό, είτε της επιστροφής μας στην οδό της αρετής και των αρχών του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, αναλαμβάνει ενεργά το μερίδιο της ευθύνης της για τη διαμόρφωση του παρόντος και του μέλλοντος.

Πέραν των ήδη υφισταμένων προγραμμάτων της, όπως οι Φιλοσοφικοί μας Περίπατοι, που ήδη λειτουργούν σε μηνιαία βάση κι η Εκπαιδευτική μας Ακαδημία, αρχικά με μαθήματα πολιτικής προστασίας, διάσωσης, πρώτων βοηθειών κι επιβίωσης, που κάνει την έναρξή της τον Απρίλιο, ξεκινά και μία σειρά αφυπνιστικών διαλέξεων, ανά την Ελλάδα.

Η αρχή θα γίνει την επόμενη Τετάρτη, 9/3/2016, περί τις 18.30 ακριβώς, στον πολυχώρο ΟΝitON  ALL DAY LOUNGE, στη Λ. Κηφισίας 222 και Δροσίνη 3, στην Κηφισιά.

Ομιλητής θα είναι ο Πέτρος Καψάσκης * με θέμα: »Η δημιουργία Πολιτισμού ως αντίσταση στην Παρακμή».

Κάντε κλικ για επιλογές

Οι εκδηλώσεις και  συναντήσεις μας είναι όπως πάντα μοναδικές ευκαιρίες γόνιμου διαλόγου, ειλικρινούς επικοινωνίας κι εις βάθος καλλιέργειας, όλων όσων αναζητούν ένα δρόμο αληθείας κι ουσίας, για τη διέξοδο από κάθε τεχνητό αδιέξοδο.

Η παρουσία φίλων κι η κοινοποίηση της παρούσης, θα αποτελέσει μεγάλη μας χαρά. Το έργο της αφύπνισης κι ενεργοποίησης είναι συλλογικό κι αποτελεί απόδειξη του βαθμού συνείδησης κι ενότητας, που έχουμε επιτύχει εντός του μεγάλου Οργανισμού της Ελλάδας.

* Ο Πέτρος Καψάσκης γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά κατάγεται από τη Ζάκυνθο, όπου η οικογένειά του εγκαταστάθηκε περί τα 1534. Εν συνεχεία φοίτησε στο Ιταλικό Γυμνάσιο της Ρώμης «Βιτόριο Αλ-Φιέρι» και συνέχισε το Λύκειο στο διεθνούς φήμης Ιταλικό Ινστιτούτο Μαρία Μοντεσσόρι της Ρώμης. Κατόπιν εισήχθη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία, ενώ παράλληλα πραγματοποίησε την πρακτική του στο Υπουργείο Εξωτερικών και τη Διπλωματική Ακαδημία. Εν συνεχεία , αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, μετεκπαιδεύθηκε στο Λονδίνο στο Τμήμα της Γεωπολιτικής και Ασφάλειας του Royal Holloway University of London. Σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα, όπου θα συνεχίσει με το διδακτορικό του στην Πολιτιστική Διπλωματία.

Με εκτίμηση

Για την Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Ο Πρόεδρος                                     Οι Έφοροι

Κυριάκος Κόκκινος                      Ευθύμης Στίγγας  

                                                             Κωνσταντίνος Βρούστης

                                                               Δημήτρης Χριστοδουλόπουλος

Σιωπηλά Όπλα για Αθόρυβους Πολέμους

30-Dr-Sue-Arrigo-32-786x524

0UtopiaΤα Πρωτόκολλα της Νέας Τάξης Πραγμάτων

«Αλλά ο κόσμος σήμερα είναι πιο σύνθετος και προετοιμασμένος να δεχθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιας πνευματικής ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμητέα σε σχέση με τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό που υφίστατο μέχρι τώρα». (David Rockefeller, πρόεδρος ιδρυτής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής, πρόεδρος του CFR, του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. Εισήγηση που έκανε κατά τη συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στο Μπάντεν Μπάντεν το 1991).

«Θα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση, είτε σας αρέσει είτε όχι. Το μόνο ζήτημα θα είναι να ξέρουμε αν θα προκύψει απο κατάκτηση ή απο συγκατάθεση». (Paul Warburg, Χρηματιστής, μέλος του CFR, του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων). Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι πολύ πιθανόν ότι

Συνέχεια