Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα – Πηνελόπη Δέλτα

(Η επίκαιρη ιστορία της Πηνελόπης Δέλτα, που αξίζει να διαβάσετε με ανοικτές καρδιές, καθώς διερχόμαστε μέσα από την ευλογημένη περίοδο των Χριστουγέννων του 2021 κι αποδράμουν οι «εορτασμοί» – τρόπος του λέγειν – των 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821 – Κείμενο που διαβάσαμε ως ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εις ανάμνηση ηρώων κι αγίων προτύπων μας, κατά την εκδήλωσή μας, του Δεκεμβρίου 2021, για την υποστήριξη των αστέγων της Αθήνας και την επίσκεψή μας στο Μετόχιο του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα)

Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα το 1822 - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη, οι πασάδες όλοι μαζεμένοι συζητούσαν.

Ήταν ν’ αποφασιστεί, πριν ξημερώσει, αν εσήμανε ή όχι η ώρα να πάρουν το Μεσολόγγι.

Η νύχτα ήταν σκοτεινή, το κρύο δυνατό, η ώρα περασμένη. Μα ειδήσεις είχαν φθάσει και ο Ομέρ είχε συγκαλέσει τους αρχηγούς, ανυπόμονος να τους ανακοινώσει τα μαντάτα και να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση τους.

Ένδεκα χιλιάδες στρατός περιέζωνε για δύο ολόκληρους μήνες το χωριό, που ήταν τότε το ερημωμένο Μεσολόγγι, και δυο δοξασμένοι στρατηγοί, ο Κιουταχής και ο Ομέρ Βρυώνης, αμιλλούνταν ποιος να το πρωτοπάρει. Τα οχυρώματα ήταν χωματένια, μισογκρεμισμένα κι ελεεινά. Μέσα – που να το ήξεραν τότε οι Τούρκοι! – τριακόσια εξήντα παλικάρια όλα-όλα, διαφέντευαν την ημέρα και ξανάχτιζαν τη νύχτα τις χαλάστρες που άνοιγαν στον τοίχο τα τούρκικα κανόνια.

Πηνελόπη Δέλτα: Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα (Τουρκοκρατία: 1453-1821) |  ΕΛΛΑΔΑ | antinews.gr

Από καιρό επέμεινε ο Κιουταχής πως μόνο με το σπαθί και τη φωτιά θα βάλουν γνώση στους Γκιαούρηδες και θα φέρουν σε λογαριασμό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Μάρκο Μπότσαρη, που πεισμάτωναν στην τρέλα τους ή να ελευθερώσουν τη χώρα ή να ταφούν μες στα ερείπια στης. Μα ο Ομέρ Βρυώνης, που μελετούσε την κατάκτηση του Μωριά και που ήθελε το Μεσολόγγι στρατιωτική του βάση, επέμενε να το πάρει με το καλό.

Και λόγια βαριά ανταλλάχθηκαν μεταξύ στους δυο στρατηγούς.

Γιατί τους είχαν παίξει οι Γκιαούρηδες, και πολύτιμος καιρός πήγε χαμένος σε συζητήσεις και διαπραγματεύσεις· ώσπου, ένα πρωί, ξαφνισμένοι είδαν οι πασάδες τον υπερήφανο στόλο του Ισούφη να σκορπά και να χάνεται μπρος σε επτά Υδρέικα καραβάκια, που με απλωμένα τα πανιά μπήκαν στη λιμνοθάλασσα και προκλητικά άραξαν στο Μεσολόγγι.

Και όταν συνήλθαν από τη σάστισή τους οι πασάδες, και παραπονέθηκαν και αγρίεψαν και πρόσταξαν την πόλη να παραδοθεί, τους αποκρίθηκε αυθάδικα ο Μάρκος Μπότσαρης: – Αν θέλετε τον τόπο μας, ελάτε να τον πάρετε.

Άφριζε ο Κιουταχής, γιατί είχε μπει πια μέσα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με επτακόσιους Μανιάτες, μαζί και ο Ζαΐμης, μαζί και ο Δεληγιάννης. Έβριζε και φώναζε ο οργισμένος πασάς, πως ξεφόρτωσαν πια τα Υδρέικα καράβια όπλα και πολεμοφόδια, και πως ποτέ πια δε θα παραδοθεί το Μεσολόγγι, αν δε χαθούν πρώτα πολλοί πιστοί και αν δεν πνιγούν οι Γκιαούρηδες στο αίμα.

Τα μεσολογγίτικα Χριστούγεννα - The Daily Owl

Λόγια πικρά είχε ξεστομίσει ο Κιουταχής, και βαριά το έφερε ο Ομέρ Βρυώνης, τάχα πως αυτός είχε ταπεινώσει το γένος των πιστών, από πονοψυχιά για μια φούχτα σκύλους άπιστους.

Και το έφερε βαριά, γιατί, μες στα τραχιά λόγια του Κιουταχή, διέβλεπε την άλλη κατηγορία, που δόλια την κρυφομετάλεγαν φθονεροί αντίζηλοι του, τάχα πως γκιαούρικο αίμα έτρεχε και στις δικές του φλέβες, και γι’ αυτό λιποψυχούσε κάθε φορά που είχε να το χύσει σφάζοντας Χριστιανούς.

Είχε περάσει νύχτες άυπνες, ξαπλωμένος στη σκηνή του ο αγέρωχος Αρβανίτης, γιατί το έβλεπε και αυτός πως η κατάσταση άρχιζε να γίνεται κρίσιμη στο τούρκικο στρατόπεδο. Μετά την καταστροφή της Πέτας, σαν του έστειλαν οι Ρωμιοί τον Βαρνακιώτη για συνεννόηση, το νόμισε μεγάλο θρίαμβο που τον κατάφερε να προσκυνήσει και να προδώσει εκείνους που τον έστειλαν· και όμως, από τότε, πολλοί οπλαρχηγοί ξανάπιασαν τα βουνά κι έκοβαν τις συγκοινωνίες και όπλιζαν τους πληθυσμούς κι έφερναν χίλιες δυσκολίες στους πιστούς· και το κρύο είχε πιάσει, οι βροχές είχαν πλημμυρίσει το στρατόπεδο, το ψωμί σπάνιζε και οι στρατιώτες άρχισαν να γρινιά-ζουν. Και ύστερα από δύο ολόκληρους μήνες, ούτε κατά μια σπιθαμή δεν είχε προχωρήσει η επιχείρηση του υπερήφανου πασά.

Μα επιτέλους, τώρα είχαν φθάσει οι ειδήσεις που με τόση αγωνία τις περίμενε! Η τύχη είχε γυρίσει, ο Αλλάχ ήταν μαζί του. Τώρα ήλθε η ώρα να διαψεύσει το θρύλο της χριστιανικής του καταγωγής. Αύριο θα πνίξει το Μεσολόγγι στο αίμα.

Ξημέρωνε παραμονή των Χριστουγέννων.

Πλάγι στη σκηνή, σπαρμένη πλούσια μαξιλάρια και χαλιά, όπου ο Ομέρ Βρυώνης είχε συγκαλέσει τους πασάδες, σ’ ένα χωριστό διαμέρισμα, ανάμεσα στις αποσκευές του στρατηγού, ένας δούλος έψηνε καφέδες.

Οι ταπεινώσεις είχαν γύρει τις λιγνές του πλάτες, και βαθιά χαράκια είχαν σκάψει οι συλλογές ανάμεσα στα φρύδια και γύρω στο κλειστό του στόμα. Σκυμμένος πάνω σ’ ένα μαγκάλι, φαίνουνταν παραδομένος στη δουλειά του, τα μάτια καρφωμένα στο μπακιρένιο μπρικάκι.

Ο Ομέρ χτύπησε τα χέρια του.

-Γιάννη, φώναξε, φέρε καφέδες.

Και στο γραμματικό, που παράμερα στέκουνταν και περίμενε, έδειξε το τραπέζι και πρόσταξε: – Εσύ, κάθισε αυτού και γράφε.

Ο Γιάννης έχυσε με προσοχή τον καφέ σε τέσσερα-πέντε ζάρφια, και τα έφερε με το δίσκο μέσα στη σκηνή. Ο Ομέρ Βρυώνης, περπατώντας απάνω-κάτω, υπαγόρευε ένα γράμμα προς τον Βαρνακιώτη:

«Μάθε», έλεγε, «πως αύριο θα γευματίσω στο Μεσολόγγι».

– Αύριο, είπε μέσα του ο Γιάννης, δε θα γευματίσεις στο Μεσολόγγι – πρώτα ο Θεός…

Μα το πρόσωπο του δεν άλλαξε, ούτε φαίνουνταν να προσέχει εκείνα που έλεγαν γύρω του. Ένα-ένα, με αργές κινήσεις, ακούμπησε τα ζάρφια με τον καυτό καφέ εμπρός σε κάθε πασά, προσέχοντας μη χυθεί ούτε κόμπος από το μυρωδάτο ποτό.

-Φέρε και άλλους, πρόσταξε ο Βρυώνης, δείχνοντας μ’ ένα νόημα των μαύρων φρυδιών του πως τα ζάρφια ήταν λιγότερα από τους πασάδες.

Και χωρίς να σταθεί, με τα χέρια πίσω στη ράχη και τα μάτια χάμω, εξακολούθησε να υπαγορεύει τις τελευταίες του διαταγές στον Βαρνακιώτη:

«Κοίταξε να μάθεις πού πάγει ο στρατός που φεύγει για την Ακαρνανία, και βάσταξε τους αρματωλούς που έχουν προσκυνήσει, ώσπου να μάθεις πως πήρα το Μεσολόγγι. Είσαι υπεύθυνος για το Βραχώρι».

Απότομα στάθηκε εμπρός στον Ισμαήλ Χατζημπέντο, που, αργοκουνώντας το κεφάλι, κάτι σιγομουρμούριζε του Ισμαήλ Πλιάσα.

– Φοβάσαι; τον ρώτησε περιφρονητικά. Οι δυο πασάδες σώπασαν.

Έριξε ο Αλβανός μια πλαγινή ματιά του Κιουταχή, που σιωπηλά και ακατάδεχτα παρακολουθούσε τα κρυφομιλήματα των δυο Ισμαήλιδων, και με οργή, χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι, φώναξε:

– Ή αύριο ή ποτέ.

Και γυρνώντας στον Ισμαήλ Χατζημπέντο, χαμογέλασε και είπε:

– Μη φοβάσαι, πασά μου, τώρα πια ο Αλλάχ είναι μαζί μας, όλα μας έρχονται δεξιά!

Με το κεφάλι, χαμογελώντας, τον εγκαρδίωνε ο Άγος Βαστάρας.

-Πε τους, πε τους, πασά μου, τα μαντάτα.

Και τους τα είπε ο Ομέρ Βρυώνης.

Έφευγε, λέει, στρατός από μέσα από το Μεσολόγγι για τα δυτικά παράλια της Ακαρνανίας, όπου σκοπό είχε να σφάξει τους πληθυσμούς, ίσως και να αρπάξει το Βραχώρι που το φύλαγε ο Βαρνακιώτης, και να συλλάβουν τον Βαρνακιώτη ή να τον πείσουν να γυρίσει μαζί τους.

Κρυμμένος μες στα βούρλα είχε δει κάποιος άνθρωπος του τις ετοιμασίες στα Ελληνικά καράβια· 500 άντρες της φρουράς ετοιμάζουνταν να φύγουν με τρεις από τους αρχηγούς. Θα έφευγαν αύριο βράδυ, παραμονή των Χριστουγέννων. Τα ξημερώματα της μεγάλης τους εορτής, οι Γκιαούρηδες θα μαζεύουνταν όλοι στις εκκλησίες τους, για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία· αυτή ήταν η κατάλληλη ώρα…

Ο Κιουταχής τον διέκοψε μ’ ένα νόημα κατά τον Γιάννη, που στο πλαγινό διαμέρισμα, ανακούρκουδα εμπρός στο μαγκάλι, ανακάτωνε τον καφέ στο μπρίκι.

-Αυτός; έκανε ο Βρυώνης χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή.

Και μ’ ένα αρνητικό σήκωμα του κεφαλιού πρόσθεσε:

-Μπα, δε μιλάει αυτός!

-Μα είναι Γκιαούρης! ψιθύρισε ο άλλος.

Ο Ομέρ χαμογέλασε.

-Δε μιλάει αυτός, είναι άνθρωπος μου, είπε με τρόπο που ν’ ακούσει ο Γιάννης. Έπειτα, έχω τη γυναίκα του και τα παιδιά του στα χέρια μου. Το ξέρει πως αν ακουστεί τίποτα απ’ όσα λέμε… – με το χέρι έκοψε τον αέρα: Έννοια σου!… Δε μιλάει αυτός.

Κάθισε στο ντιβάνι, αντίκρυ στο δούλο του, κι εξακολούθησε τις εξηγήσεις του.

Το ανατολικό μέρος της χώρας είναι το πιο αδύνατο· από κει θα γίνει το γιουρούσι, όταν σημάνει το σήμαντρο που θα καλεί τους Χριστιανούς στις εκκλησίες. Συνάμα όμως θα γίνει μια ψευτοπροσβολή από άλλο μέρος του οχυρώματος, έτσι που κι αν μείνουν μερικοί φρουροί στους τοίχους, θα τρέξουν εκεί και θ’ αφήσουν αφύλαχτο το ανατολικό μέρος…

Ο Γιάννης με τα μάτια καρφωμένα στο μπρικάκι του, άκουε κάθε λέξη· φαίνουνταν παραδομένος στον καφέ που φούσκωνε, κανένα νεύρο του προσώπου του δεν κούνησε. Και όμως στην καρδιά του ήταν χαλασμός.

Τη γυναίκα του, τα παιδιά του τα είχε ξεχάσει· του τα θύμισε τώρα ο πασάς. Ναι, ήταν στην Άρτα, αιχμαλωτισμένοι σαν κι αυτόν, όμηροι στα χέρια του Ομέρ Βρυώνη. Και του ήταν γραφτό ν’ ακούσει όλες τις ετοιμασίες και ν’ αφήσει την καταστροφή να συντελεστεί, αλλιώς η γυναίκα του και τα παιδιά του…

Σιγανά έχυσε τον καφέ στα ζάρφια, προσέχοντας μη σκορπιστεί το καϊμάκι’ την αγαπούσε πολύ την όμορφη γυναίκα του, τα τρελαίνουνταν τα παιδιά του. Για να μη κακοπάθουν αυτά δούλευε τόσον καιρό τον Τούρκο, και τον δούλευε πιστά. Το ήξερε πως θα πλήρωναν με το κεφάλι τους κάθε του πληροφορία· ώστε έπρεπε να καθίσει ήσυχος, να βουλώσει το στόμα του, ν’ αφήσει το μοιραίο να συντελεστεί.

Μοίρασε πάλι τους καφέδες και πήρε τ’ αδειανά ζάρφια. Μα και οι πασάδες τώρα σηκώνουνταν, η συνεδρίαση είχε τελειώσει. Όλοι ήταν πια σύμφωνοι, η επίθεση θα γίνουνταν τα Χριστούγεννα, την ώρα της λειτουργίας των Γκιαούρηδων.

Ένας-ένας χαιρέτησαν το στρατηγό και αποτραβήχθηκαν να ξαναπάν να κοιμηθούν, ώσπου να έλθει η ώρα της ετοιμασίας.

Ο Ομέρ Βρυώνης τυλίχθηκε στη σαμουρένια κάπα του και ξαπλώθηκε στο σοφά.

– Όχι, είπε του Γιάννη, που ρωτούσε αν θα γδυθεί. Δεν έχω καιρό σήμερα για πούπουλα· κλείσε τον μπερντέ και πήγαινε· δε σε θέλω πια.

Έσβησε τα κεριά ο Γιάννης, κατέβασε το κρεμαστό χαλί που χώριζε τη σκηνή του αφέντη από το διαμέρισμα με τις αποσκευές, και ξαπλώθηκε κοντά στο μαγκάλι να ζεσταθεί.

Έτρεμε πολύ, τώρα που δεν τον έβλεπαν πια, και τα δόντια του χτυπούσαν από σύγκρυο.

Έτσι λοιπόν είχαν αποφασίσει οι πασάδες· αύριο χριστουγεννιάτικα θα παίρνανε το Μεσολόγγι. Μα αυτός αποφάσιζε πως δε θα το πάρουν… Ναι, αυτός, ο δούλος του Ομέρ Βρυώνη, ο φτωχός Γιάννης Γούναρης από τα Γιάννινα, έτσι το ήθελε, να σωθεί το Μεσολόγγι.

Μα θα μπορέσει να το σώσει;

Το ήξερε αυτός πως βίγλες είχε παντού στους τοίχους απάνω. Τις έβλεπε, σαν έβγαινε να κυνηγήσει πουλιά για το τραπέζι του αφέντη του, που φύλαγαν μέρα και νύχτα άγρυπνα. Ούτε σκιά δεν άφηναν να σιμώσει. Θα του έριχναν ευθύς, αν έκανε να πλησιάσει. Και ούτε και σημείο δεν μπορούσε να κάνει, γιατί θα τον ένιωθαν οι Τούρκοι φρουροί. Δεν τον πείραζε που θα τον σκότωναν, μια φορά πεθαίνει ο άνθρωπος και γλιτώνει από την τούρκικη σκλαβιά. Μα που δε θα μάθαιναν οι πολιορκημένοι το καταχθόνιο σχέδιο των πασάδων…

Σηκώθηκε στον άγκωνά του, τα μάτια καρφωμένα στη φωτιά. Τα κάρβουνα είχαν χωνέψει, σκιές κοκκινόμαυρες κυμάτιζαν στη θρακιά με κάθε πνοή που περνούσε και, λίγο-λίγο, απόσβηνε και από ένα καρβουνάκι και σκορπούσε η στάχτη.

Μα ο Γιάννης δεν τα έβλεπε· έβλεπε τη γυναίκα του, νέα και όμορφη, χλωμούλα η καημένη, γιατί ήλιος δεν τη θωρούσε έτσι που ζούσε, μόνη, κρυμμένη πίσω από τα κλειστά παντζούρια της… Έβλεπε τα παιδάκια του, τα δυο του αγοράκια, όλο ζωή και σκανταλιά· γελούσαν συχνά, τα καημένα, γιατί ήταν μικρά και δεν είχαν καταλάβει ακόμα, στην αγκαλιά της μάνας, το βάρος της σκλαβιάς. Και τώρα έπρεπε να τα θυσιάσει…

Η καρδιά του ράγιζε. Ήταν άραγε ανάγκη; Μπορούσε και να μην είχε ακούσει τα λόγια των πασάδων…

Έσπρωξε την κουβέρτα του και σηκώθηκε αργά· ξεκρέμασε το τουφέκι του, που κρέμουνταν σ’ ένα καρφί και βγήκε έξω.

Γλυκοχάραζε η παραμονή των Χριστουγέννων, μα καμιά χαρά δεν ήταν στη φύση· όλη την εβδομάδα είχε ρίξει βροχή, το στρατόπεδο, μουσκεμένο, ήταν λίμνη απέραντη από λάσπη.

Και το Μεσολόγγι θα γίνουνταν αύριο λίμνη απέραντη από αίμα χριστιανικό… γιατί έτσι το αποφάσισαν οι πασάδες…

-Ε, μπαρμπα-Γιάννη, για πού;

Ο Γιάννης σήκωσε τα μάτια και γνώρισε το σταβλίτη του Ομέρ, που ετοιμάζουνταν για την πρωινή του προσευχή.

Τον χαιρέτησε με το χέρι χωρίς να σταματήσει.

-Πάγω να σκοτώσω θαλασσοπούλια, του αποκρίθηκε, για το μεζέ του αφέντη.

Του φώναξε ο Τούρκος:

– Μη σε δουν με το τουφέκι οι Γκιαούρηδες, και σε πάρουν για πολεμιστή!

Και κακανίζοντας γονάτισε στην ψάθα του, γυρισμένος κατά την ανατολή.

Ο Γιάννης δεν αποκρίθηκε· με ήσυχο, τακτικό βήμα τράβηξε για τη λιμνοθάλασσα.

Το βράδυ εκείνο της παραμονής των Χριστουγέννων, ο γραμματικός του Μακρή, ο Θανάσης, γύριζε, μονάχος μες στο μονόξυλό του, από το Ανατολικό, το ηρωικό νησάκι στην είσοδο του κόλπου, που μόνο πια έμενε ελεύθερο σ’ όλη την περιφέρεια, μαζί με το Μεσολόγγι. Η ξηρά ήταν όλη στα χέρια των Τούρκων· μόνη συγκοινωνία έμενε πια από τη θάλασσα.

Βιάζουνταν να φθάσει στο Μεσολόγγι για να κάνει Χριστούγεννα με τους δικούς του και για ν’ αποχαιρετήσει τους αρχηγούς Τσόγκα, Γρίβα και Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που έφευγαν με τα καράβια το ίδιο εκείνο βράδυ. Πεντακόσιοι άντρες διαλεγμένοι έφευγαν μαζί τους για επιχείρηση μυστική.

Από τότε που είχαν ξεφορτώσει τα Υδρέικα καράβια άντρες, τουφέκια και τροφές, οι Τούρκοι είχαν σταματήσει τις επιχειρήσεις τους· το καταλάβαιναν πως από χορτασμένους δεν το παίρνουν το Μεσολόγγι, και τους άφηναν ήσυχους ώσπου να πεινάσουν πάλι.

Χαμογέλασε ο Θανάσης. Πείνα το Μεσολόγγι δε φοβούνταν πια όσο βαστούσαν τη θάλασσα τα Υδρέικα καράβια…

Μ’ αφού τους άφηναν οι Τούρκοι ελεύθερα τα χέρια, καλό ήταν να δουν αν δε γίνεται τίποτα από το Βραχώρι…

Έξαφνα, στην ακρογιαλιά είδε ο Θανάσης έναν άνθρωπο που με το μαντίλι τού έγνεφε να πλησιάσει.

Γύρισε τη βάρκα του κατά την ξηρά.

– Ποιος είσαι; φώναξε, και τι θέλεις;

– Έλα, μη φοβάσαι… είμαι φίλος, του αποκρίθηκε ο άλλος.

Ο Θανάσης σίμωσε και ξεχώρισε καλά τον άνθρωπο.

Είχε σκυφτούς τους ώμους και φαίνουνταν κατάκοπος· τα ρούχα του ήταν πιτσιλισμένα λάσπες, σα να είχε κάνει μακριά πορεία, και στο χέρι βαστούσε τουφέκι κυνηγού.

Ο Θανάσης έσπρωξε το μονόξυλό του στην αμμουδιά, κοντά του.

-Τι θέλεις; τον ρώτησε από μέσα από τη βάρκα. Ο άλλος έριξε πίσω του μια ματιά, βεβαιώθηκε πως είναι μόνος, και σκύβοντας είπε γρήγορα:

– Τρέξε στο Μεσολόγγι, πες τους πως τα χαράματα θα γίνει γιουρούσι· ξέρουν πως φεύγουν οι αρχηγοί, πως παίρνουν πεντακόσιους άντρες, και την ώρα της λειτουργίας θα σας ρι-χθούν οι Τούρκοι.

Ο Θανάσης πήδηξε στην ξηρά.

– Ποιος είσαι; ρώτησε τον άγνωστο, και ποιος σου τα ‘πε όλα αυτά;

-Είμαι ο κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη, και είμαι από τα Γιάννινα, Χριστιανός.

Ο Θανάσης τον έσπρωξε με αηδία, κι έκανε να ξαναμπεί στη βάρκα· μα ο άλλος τον βάσταξε από το μανίκι.

– Μη με υποψιάζεσαι και μη με αποδιώχνεις, είπε βραχνά. Τρέξε να τους τα πεις, αλλιώς πάει το Μεσολόγγι.

Η φωνή του μαρτυρούσε τέτοια αγωνία, που ο Θανάσης ταράχθηκε.

-Πώς τα ‘μαθές αυτά που λες; ρώτησε.

-Τα λέγανε οι πασάδες αναμεταξύ τους, ήμουν εκεί και τ’ άκουσα.

– Ποιοι ήταν οι πασάδες;

Ο άγνωστος τους ονόμασε και του εξήγησε με δυο λόγια σε ποιο μέρος θα χτυπούσαν οι Τούρκοι, γιατί ήξεραν πως ήταν το πιο αδύνατο.

– Θα κάνουν ψεύτικο γιουρούσι απ’ αλλού, μην τους πιστέψετε.

Ο Θανάσης τον άκουε, αλλά δίσταζε ακόμα.

– Αν είσαι Χριστιανός, γιατί δεν πολεμάς μαζί μας, παρά δουλεύεις τον Τούρκο; ρώτησε.

Ο ξένος έκανε ν’ απαντήσει, το στόμα του τεντώθηκε νευρικά, μα καμιά φωνή δε βγήκε, κι έσμιξε τα χέρια. Ο Θανάσης τον λυπήθηκε.

– Έλα μαζί μου, του είπε, τι ανάγκη τους έχεις; Έπειτα αν γυρίσεις τώρα θα σε σκοτώσουν.

Ο ξένος σήκωσε το πρόσωπο του, η όψη του ήταν αναλυμένη.

– Το τι θα γίνω εγώ, δεν πειράζει, έκανε, μα έχει στα χέρια του τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου…

Τα μάτια του ξαφνικά γέμισαν δάκρυα· πέταξε πάνω τα χέρια του και γύρισε και χάθηκε στο σουρούπωμα.

Ο Θανάσης δε δίστασε πια. Πήδηξε στο μονόξυλό του, και βιαστικά έκανε για το Μεσολόγγι.

Ήταν νύχτα βαθιά σαν έφτασε. Τρεχάτος πήγε στου Μάκρη και του είπε όσα άκουσε, κι ευθύς φώναξε κείνος τους άλλους αρχηγούς, που αμέσως σταμάτησαν τα καράβια, έτοιμα για να σαλπάρουν. Κατά διαταγή του Μαυροκορδάτου, ο Γρίβας αποβίβασε βιαστικά εκατό του άντρες, και με τον Τσαλαφτίνο και τον Κουμουντουράκη έτρεξαν κι έπιασαν τα οχυρώματα· την ίδια ώρα ο αρχιεπίσκοπος μάζεψε τους παπάδες και διέταξε να κλείσουν όλες οι εκκλησίες, και να ειδοποιηθούν τα ποίμινια πως λειτουργία χριστουγεννιάτικη δε θα γίνει, παρά θ’ αγρυπνήσουν οι Χριστιανοί όλοι στους τοίχους απάνω.

Ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Λόντος, με τετρακόσια τους παλικάρια, είχαν πιάσει το κέντρο όπου ήταν η πύλη του οχυρώματος· ο Ζαΐμης με άλλους εξακόσιους πήραν τη δυτική μεριά, και μεγάλη δύναμη από χίλιους διακόσιους άντρες, με τον Γρίβα, τον Μακρή, τον Ροζοκότσικα και τον Δελιγιάννη, σκορπίστηκαν στο ανατολικό μέρος όπου ήταν να γίνει το γιουρούσι, ενώ άλλοι έπιαναν τα χαμηλά σπίτια εμπρός, κατά τον κάμπο, και άλλοι, κρυμμένοι στη σκιά, στα πόδια του τοίχου, περίμεναν σιωπηλά. Σύννεφα πυκνά σκέπαζαν τον ουρανό. Παντού σκοτάδι.

Από την άλλη μεριά του τοίχου οκτακόσιοι Τούρκοι τοιχοπηδηχτάδες, όλοι άντρες διαλεγμένοι και γεροί, με σκοινιά, μπήκαν σιωπηλά στο χαντάκι που περιτριγύριζε το οχύρωμα και κρύφθηκαν μες στα βούρλα, στο ανατολικό μέρος, όπου τα φρούρια ήταν πιο ευκολοπήδηχτα. Δυο χιλιάδες πεζικό, περπατώντας στα νύχια, σίμωσαν κρυφά, έτοιμοι να τους υποστηρίξουν. Πίσω τους, άλλες οκτώ χιλιάδες περίμεναν τη χαραυγή για να ορμήσουν στα οχυρώματα με το πρώτο σύνθημα.

Όλη νύχτα, από τα δύο μέρη του τοίχου, Έλληνες και Τούρκοι παραμόνευαν κρυμμένοι, χωρίς να υποψιάζονται ούτε τούτοι ούτ’ εκείνοι, πόσο κοντά αγρυπνούσε ο εχθρός. Οι εκκλησίες ήταν κλειστές, τα κεράκια σβηστά.

Χριστούγεννα 1822: Όταν οι τούρκοι επιτέθηκαν την αυγή στο Μεσολόγγι

Απάνω στα οχυρώματα, οι παπάδες ψιθυριστά εγκαρδίωναν κι ευλογογούσαν τους άντρες, και σιωπηλά τους έδιναν την ευχή τους.

Έξαφνα, στη νυχτερινή σιωπή, όλα μαζί τα σήμαντρα σήμαναν τη λειτουργία.

Και τότε άρχισε το πανηγύρι.

Από τη μίαν άκρη στην άλλη του τοίχου, φωνές και αλαλαγμοί σχίζουν τον αέρα’ με τα σπαθιά στα δόντια ορμούν του Ομέρ Βρυώνη οι τοιχοπηδηχτάδες, ρίχνουν τις σκάλες, σκαρφαλώνουν στις επάλξεις, μπήγουν δυο σημαίες. Μα τα παλικάρια αγρυπνούσαν.

Σαν τοίχο ζωντανό προβάλλουν τα στήθη τους στο ανθρώπινο κύμα που ανεβαίνει με λύσσα σιωπηλά, αρπάζουν τους ξαφνιασμένους Τούρκους, τους σηκώνουν από το χώμα, τους γκρεμίζουν στο χαντάκι· τρίζοντας τα δόντια τσακίζουν τις σημαίες, ρίχνονται στους καινούριους που σκαρφαλώνουν, τους γκρεμίζουν και αυτούς· τα σπαθιά σφυρίζουν θερίζοντας κεφάλια, βροντούν τα τουφέκια σκορπώντας όλεθρο και τρόμο, τα πόδια γλιστρούν στο γλιτσιασμένο από το αίμα χώμα.

Τρεις ώρες βαστά το πανδαιμόνιο.

Κουρασμένοι, πατώντας στα πτώματα, αποτραβιούνται οι Τούρκοι. Δεκατισμένοι, νικημένοι, αποθαρρυμένοι, υποχωρούν και φεύγουν.

Πηδούν από τους τοίχους οι δικοί μας, τους παίρνουν κατά πόδι και τους σκορπούν αλαλιασμένους στον κάμπο. Δώδεκα σημαίες κείτονται στη λάσπη, πεντακόσιοι πεθαμένοι φράζουν το χαντάκι.

Μετριούνται οι δικοί μας, λείπουν έξι παλικάρια.

Η λειτουργία είχε γίνει, αλλά με μπαρούτι και με αίμα.

Τ’ ακούν οι οπλαρχηγοί απάνω στα βουνά, και κλειούν το Μακρυνόρος.

Τ’ ακούν και οι Τούρκοι, πως Μαυρομιχάλης και Τσόγκας έπεσαν στην Κατοχή και χάλασαν τους δικούς τους, και τρόμος τους πιάνει. Σαν από μαύρο σύννεφο βροντοκυλά το άκουσμα πως Καραϊσκάκης και Οδυσσέας τραβούν για το Μεσολόγγι, και πανικός τους ταράζει. Παραμονή Άη-Βασίλη, νύχτα, σηκώνουν οι πασάδες το στρατό, και με τέτοια βία φεύγουν, που όλα τους τα κανόνια, πολεμοφόδια, τροφές, και έπιπλα ακόμη των πασάδων, μένουν στα χέρια των Ελλήνων, που το άλλο πρωί, ξαφνικά, βλέπουν τον κάμπο έρημο από εχθρούς.

Έτσι εόρτασε το Μεσολόγγι τα Χριστούγεννα του 1822.

Κάπου στην Κλεισούρα μέσα, όπου περνά ο δρόμος που από το Μεσολόγγι πηγαίνει στο Βραχώρι, άσπριζε ένα ερημοκλήσι, η Παναγία η Ελεούσα. Ο διαβάτης, που κουρασμένος στέκουνταν ν’ ανασάνει ή έμπαινε στο εκκλησιδάκι ν’ ανάψει ένα κεράκι, ήξερε πως θα βρει ένα ποτήρι κρύο νερό να σβήσει τη δίψα του, ή μια φωτιά να στεγνώσει τα ρούχα του, αν τον είχε πιάσει μπόρα στο δρόμο.

Φτωχό ήταν το ερημοκλήσι, φτωχό και το κελί του μοναχού που το φύλαγε, γιατί φτωχοί ήταν και οι Χριστιανοί που του είχαν δώσει από το στέρημά τους για να τα χτίσει.

Μα φεύγοντας, ο διαβάτης μελετούσε τη φιλοξενία του ερημίτη, και απορούσε με τη θλιμμένη του ηρεμία και τη σαν απόμακρη φωνή του.

Χρόνια πολλά κάθουνταν εκεί μέσα ο μοναχός, μα κανένας δεν τον γνώριζε, γιατί δεν ήταν από τον τόπο· ούτε τον άκουσε ποτέ κανείς να πει από που ήταν και ποιες φουρτούνες τον είχαν ρίξει εκεί. Λόγια πολλά δεν ήξερε ο ερημίτης· τα είχε ξεμάθει στη μοναξιά του.

Σκυφτός πάντα και σιωπηλός, κάθουνταν ώρες στην πόρτα του κελιού του, αφηρημένος σε βαθιά θλιμμένη συλλογή, ή βυθισμένος στην ατέλειωτη προσευχή του.

Μόνος και αποτραβηγμένος ζούσε εκεί μέσα, απείραχτος και άγνωστος, μνημονεύοντας την πεθαμένη του αγάπη και τα σφαγμένα του αγγελούδια. Δάκρυα ποτέ δεν είδε κανείς στα μάτια του· τα είχε χύσει όλα σαν έμαθε την εκδίκηση του αφέντη του που, με το αίμα της καρδιάς του δούλου του, είχε πληρώσει την απελευθέρωση του Μεσολογγίου.

Ήταν ο Γιάννης Γούναρης.

Αφιέρωμα - Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά - Θεοφάνεια - Έθιμα απο όλο τον Κόσμο

Ζώντας την εμπειρία της Ζωής – Ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλον τον Κόσμο!

Έφθασαν και φέτος οι ευλογημένες ημέρες των Χριστουγέννων κι έχω και πάλι μέσα μου αναμιγμένα συναισθήματα από την εμπειρία μου μέσα στην κοινότητα, που έχουμε φτιάξει για να ζήσουμε, η οποία πολύ λίγο αγγίζει το αληθινό τους νόημα. Σε λίγες γραμμές, θα μεταφέρω λίγες σκέψεις από τη δική μου εμπειρία.
Η εορτή των Χριστουγέννων αποτελεί για όσους ενσκύπτουν, έστω λίγο, στο χαροποιό τους μήνυμα, πηγή των πλέον θερμών, αισιόδοξων και αγαπητικών συναισθημάτων, αναμνήσεων και σκέψεων! Όλα ξεπηδούν αυτόματα βαθιά μέσα μας, απλά και μόνον καθώς συλλογιζόμαστε το μέγα μυστήριο της Ενανθρώπισης! Με πόση Αγάπη ο Δημιουργός του Κόσμου εξέρχεται από την ανεπίδεκτη ανθρώπινης προσπέλασης και εμπειρίας υπέρτατη κατάστασή Του, για να εισέλθει εντός του κτιστού κόσμου, μεταβάλλοντάς τον με ένα μοναδικό τρόπο, ανοίγοντας, με απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη ελευθερία, οδούς σωτηρίας, εκεί που υπήρχε μόνον απελπισία και ζόφος! Το Άκτιστο εξέρχεται του «Υπέρφωτου Γνόφου» της «Κρυφιόμυστης Σιγής» και «Θείας Αφθεγξίας», ως οι Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και Μάξιμος ο Ομολογητής περιγράφουν αποφατικά την εμπειρία της Φύσης Του κι εισέρχεται στο κτιστό, διαλεγόμενο έκτοτε με τα δημιουργήματά Του, για να τους παράσχει το βίωμα, την απτή εμπειρία κι απόδειξη των μεγάλων μυστηρίων της ζωής, του πώς αυτή κατακτάται, πώς γίνεται η υπέρβαση του θανάτου, ποια η φύση του, πώς η θυσιαστική αγάπη υπερβαίνει και διορθώνει κάθε πτώση και κάθε κακό μέσα σε συνθήκη σεβασμού και ελευθερίας!
Τα Χριστούγεννα αποτελούν με όρους ιατρικής, που τόσο έχει μπει στην καθημερινότητά μας, τον ετήσιο πνευματικό εμβολιασμό των ανθρώπων, που ανοίγουν την καρδιά και το νου τους, έστω με επιφύλαξη, έστω με ερωτηματικά, στην ακατάληπτη σύνδεσή μας με την υπέρτατη Θεία Φύση, εμπιστευόμενοι την προτροπή κι υπόσχεση του Χριστού μας: «Αγωνίζεσθε εισελθείν διά της στενής πύλης” [Λουκ. ιγ’24]; “Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» (Να αγωνίζεστε να μπείτε μέσα από τη στενή πύλη. Αιτηθείτε και θα σας δοθεί, ζητείστε και θα βρείτε, χτυπήστε και θα σας ανοιχθεί).
Γενόμενοι δεκτικοί των άνωθεν δωρεών, με ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια δωρεά αγάπης, ένα καλό λόγο και μια χειρονομία συμπάθειας, υπερβαίνουμε και εμείς την εμπειρία της περιορισμένης μας φύσης και για λίγο χρόνο, όσο η εγκόσμια ζωή μας, ζούμε την υπέρλαμπρη χαρμολύπη, τη συνεχή σύζευξη με τις δωρεές του Πνεύματος, το φωτισμό του εγκόσμιου σκότους με τις ακτίνες του Ακτίστου Φωτός, που εισήλθε άπαξ κι έκτοτε δεν εξήλθε του κόσμου μας! Αρκεί να ανοίγουμε τους «οφθαλμούς» μας και να εκτείνουμε τα χέρια μας σε αναζήτησή Του.
Έτσι ενεργοποιείται το δικό μας πνευματικό ανοσοποιητικό σύστημα, που αντιστεκόμενο σε αυτό που η δυτική εμπειρία ονόμασε μέσω του Μαξ Βέμπερ «απομάγευση του κόσμου», αποκρούει κάθε επίθεση αρνητικότητας και διατηρεί την εμπειρία σταθερά προσανατολισμένη στην ελπίδα κι αγάπη του ενανθρωπισθέντος Χριστού!
Χριστός γεννάται δοξάσατε!

Κυριάκος Κόκκινος, Δικηγόρος, Διαπραγματευτής, CSAP Συστημικός Αναλυτής, Coach, Εκπαιδευτής Ενηλίκων, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, OYK 102 σχολείο ΥΚΤ

Η εικόνα ίσως περιέχει: φαγητό

Την Τετάρτη, 19/8/2020, φίλοι της Περιπατητικής Φιλοσοφικής Σχολής της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ επισκεφθήκαμε το λόφο του Πύργου στις Λιβανάτες, όπου βρίσκονται οι ανασκαφές του αρχαίου Κύνου, του κύριου οικισμού και λιμανιού των Οπουντίων Λοκρών, όπου και συζητήσαμε για την ιστορία του Αίαντος του Λοκρού, τη δύναμη, την αλαζονεία, την ύβρη, τη νέμεση και τη μετάνοια, σε έναν ακόμη Μεταμορφωτικό Διάλογο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, σύννεφο, δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται, δέντρο, γρασίδι, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Αρχαίος Κύνος Λιβανατών

Στην άκρη της πόλης των Λβανατών Φθιώτιδας, δημοτικής Κοινότητάς του Δημου Λοκρών (Αταλάντης) βρίσκεται ο Κύνος, αρχαιολογικός χώρος στον οποίο εντοπίστηκαν, ύστερα από ανασκαφές, ερείπια του ομώνυμου αρχαίου οικισμού της Οπουντίας Λοκρίδας. Η μακραίωνη αυτή χρήση του χώρου συνιστά και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ανατρεπτικές παραμέτρους της ανασκαφής του Κύνου καθώς αποτελεί μια από τις σπάνιες περιπτώσεις οικισμού με συνεχή χρήση μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Βρίσκεται σε μια από τις πιο δραστήριες σεισμολογικά περιοχές της Ελλάδας εφόσον εμπίπτει στην ακτίνα δράσης του γνωστού ρήγματος της Αταλάντης που έχει δώσει στο παρελθόν πολλούς καταστροφικούς σεισμούς, μερικοί από τους οποίους μας είναι γνωστοί από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Μετά από κάθε σεισμό οι κάτοικοι δεν εγκατέλειπαν το χώρο αλλά ισοπέδωναν τα ερείπια και πάνω από αυτά έκτιζαν νέα.

Σε όσες περιπτώσεις κάποια τμήματα των κτηρίων ήταν επισκευάσιμα χρησιμοποιούσαν συμπληρώνοντάς τα, όπου χρειαζόταν, για να επιτύχουν νέο χρηστικό οικοδόμημα. Αυτή η πρακτική μετά από σεισμικό επεισόδιο των μέσων του 12ου αιώνα π. Χ. απεικονίζεται ευκρινώς στα διατηρούμενα οικοδομήματα της ανασκαφής που μπορεί ο επισκέπτης να δει σήμερα.Ο Κύνος αναφέρεται από τον ‘Ομηρο, ως μια από τις πόλεις της ανατολικής Λοκρίδος, που μετείχαν στην Τρωική εκστρατεία (Ιλιαδα, ΙΙ, 531-533).

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, σύννεφο, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό
Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα που στέκονται, ουρανός, ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Η ανατολική Λοκρίδα αποτελούσε τμήμα του μυκηναϊκού κόσμου και ο Κύνος ήταν το κυριότερο λιμάνι της, που σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές κατοικήθηκε από τον Δευκαλύωνα και την Πύρρα (Στράβων ΙΧ, 4,2) ή από τον ήρωα Λοκρό, που έδωσε το όνομά του στην περιοχή. Σε χαμηλό παραθαλάσιο λόφο στη θέση Πύργος ή Πάτι στην παραλία Λιβανατών, βορειοανατολικά της σύγχρονης κοινότητας, οικοδομικά λείψανα ταυτίστηκαν με την αρχαία ομηρική πόλη Κύνο, το σπουδαιότερο λιμάνι της Οπουντίας Λοκρίδας, απο το οποίο ο Αίας ο Λοκρός, ξεκίνησε για να πάρει μέρος στον Τρωικό πόλεμο υπέρ των Αχαιών, με 40 ολόμαυρα πλοία και με 4.800 άνδρες, αφού η χωρητικότητα του κάθε πλοίου ήταν 120 άτομα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες και φαγητό
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες και φαγητό
Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο, ουρανός, δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Ο Αίας υπηρξε τρομερός μαχητής, άψογος ακοντιστής και τοξότης και απίστευτα ταχύς αν και μικρόσωμος. Τα φυσικά του αυτά γνωρίσματα οδήγησαν σε πράξεις ξακουστές και έγραψαν τελικά το όνομα του στην ιστορία, όπως έμεινε όμως κι η υπεροψία κι η άκρως ασεβής συμπεριφορά του με την κακοποίηση της μάντισσας Κασσάνδρας μέσα στο Ιερό της Αθηνάς μετά την Άλωση της Τροίας. Για τη βέβηλη αυτή πράξη, καταδικάστηκε σε λιθοβολισμό από τους συμμαχητές του και αφού γλύτωσε ως ικέτης της Αθηνάς, την οποία προσέβαλλε, συνεχίζοντας αμετανόητος να υβρίζει τους Θεούς με την αλλαζονική του συμπεριφορά, μετά πολλά δεινά, τιμωρήθηκε απο τον Ποσειδώνα και χάθηκε στη θάλασσα λίγο πριν την Εύβοια. Ανασκαφική διερεύνηση στο βορειοδυτικό τμήμα του λόφου έδειξε ότι η θέση χρησιμοποιήθηκε συνεχώς από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3000-2800 π.Χ.) μέχρι τους Βυζαντινούς χρόνους (5ος – 6ος αι. μ.Χ.).Τα καλύτερα σωζόμενα αρχιτεκτονικά λείψανα ανήκουν στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΓ, δηλαδή στο 12ο αι. π.Χ. Οι προγενέστερες περίοδοι της Ύστερης Εποχής του Χαλκού (14ος και 13ος αι. π.Χ.) αντιπροσωπεύονται από σπαράγματα τοίχων, δάπεδα και κεραμική. Σε βαθύτερα στρώματα βεβαιώθηκε η Μεσοελλαδική χρήση του χώρου, με την διερεύνηση έξι (6) κιβωτιόσχημων τάφων. Ο λόφος περβάλλεται από τείχος πρώιμης ελληνιστικής εποχής κτισμένο με μεγάλες λαξευτές λιθόπλινθους, κατά το ισόδομο σύστημα. Η κατοίκηση του χώρου κατά τη γεωμετρική, αρχαϊκή και κλασική περίοδο βεβαιώνεται μόνο από την περισυλλεγείσα κεραμική, χωρίς παρουσία οικοδομικών λειψάνων, διότι ο λόφος ισοπεδώθηκε συστηματικά κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο και τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους, μετά το πέρας των οποίων εγκαταλείφθηκε.

Ο Αρχαιολογικός χώρος του Κύνου στις Λιβανάτες

Σύμφωνα λοιπόν με τα ανωτέρω οι καλύτερα διατηρούμενες οικιστικές φάσεις στον Κύνο ανήκουν στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΓ΄. Περίοδο καθώς και στη μεταβατική περίοδο προς την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου, την άλλως γνωστή ως Υπομυκηναϊκή, περίοδοι που καλύπτουν το διάστημα από τα μέσα περίπου του 12ου αι. π. Χ. μέχρι τα μέσα του 11ου αι. π. Χ. Εδώ είχαν αναπτυχθεί συγκροτήματα οικιστικού και βιοτεχνικού χαρακτήρα γεγονός που επιβεβαιώνουν και τα κινητά ευρήματα της ανασκαφής. Δύο κλίβανοι, ένας κεραμικός και ένας μεταλλουργικός σωζόμενοι τμηματικά καθώς και μεγάλος αριθμός σκωριών και οστράκων αγγείων ατυχούς όπτησης συνηγορούν ότι οι κάτοικοι του οικισμού δραστηριοποιούντο στην παραγωγή κεραμικών αντικειμένων και στην μεταλλουργία κατά τον 12ο αιώνα. π. Χ.

Η κεραμική παραγωγή του Κύνου χαρακτηρίζεται από την υψηλή της ποιότητα και τον πλούτο και την πρωτοτυπία των διακοσμητικών θεμάτων φαίνεται δε ότι πολλά προϊόντα της προορίζονταν για εξαγωγή. Αυτή η κεραμική παραγωγή, κυρίως η εικονιστική, μας έχει δώσει αγγεία κοσμημένα με θέματα πρωτόφαντα για την μυκηναϊκή εικονογραφία και έχει κάνει γνωστό τον Κύνο στην παγκόσμια κοινότητα. Ο μεγάλος αριθμός υφαντικών βαρών, σφοντυλιών και κελυφών πορφυρών δείχνει ότι μία άλλη ασχολία των Κυναίων ήταν η υφαντική και η βαφική προφανώς στο πλαίσιο οικοτεχνικής οικονομίας. Αποθήκες γεμάτες πιθάρια και πιθανόν κοφίνια που περιείχαν δημητριακά και όσπρια είναι απόδειξη ότι η γεωργία αποτελούσε, όπως άλλωστε και σήμερα, βασική βιοποριστική ενασχόληση των ανθρώπων της περιοχής. Προκαταρκτική παλαιοβοτανική έρευνα φυτικών καταλοίπων της ανασκαφής, βεβαιώνει την καλλιέργεια σίτου, γονόκοκκου και δίκοκου, φακής, κουκιών, κριθαριού, λαθουριού και ελιάς.

Πιθανολογείται και η καλλιέργεια των αμπελιών κατά την μυκηναϊκή εποχή, ήταν δραστηριότητα των Οπουντίων Λοκρών της κλασικής εποχής, που παραδίδεται από την αρχαία γραμματεία και επιβεβαιώνεται από την απεικόνιση τσαμπιού σταφυλιού και στις δύο όψεις των λοκρικών νομισμάτων. Στις επιχώσεις της ανασκαφής του Κύνου της μέσης εποχής βρέθηκαν κατάλοιπα της πανίδας της περιοχής ή μελέτη των οποίων παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για την τοπική οικονομία, τις διατροφικές συνήθειες και τις θρησκευτικές πρακτικές των Λοκρών. Μεταξύ των οποίων αναγνωρίζονται μεγάλος αριθμός αιγοπροβάτων, χοίρων, ιπποειδών και μικρόσωμων αγελάδων. Οστά όνων σε αφθονία είναι παρόντα μεταξύ των οστών, οι οποίοι προφανώς χρησίμευαν για τις μεταφορές, ενώ τα άφθονα κάθε ποικιλίας ελαφιών μαρτυρούν ότι το κυνήγι ήταν όχι, μόνον άθλημα των ευγενών αλλά και πηγή τροφής και πρώτων υλών για την βιοτεχνία και την ναυπηγική, όπως και τα λοιπά εξημερωμένα ζώα, των οποίων το δέρμα, το τρίχωμα ακόμα και τα οστά ή τα κέρατα είχαν πολλαπλή χρησιμότητα (π.χ. υποδηματοποιία, χιτώνες, θώρακες, νήματα, εργαλεία, κοσμήματα, εξαρτήματα ενδυμασίας κ.λ.π.).

Λιγότερα είναι τα δείγματα από αγριογούρουνο. Η παρουσία οστών θηραμάτων είναι η έμμεση απόδειξη ότι στα τέλη της εποχής του Χαλκού υπήρχαν στην περιοχή πλούσια και πυκνά δάση απαραίτητη προϋπόθεση για την διαβίωση αγρίων ζώων. Υλοτόμοι, ξυλουργοί και λιθοξόοι συγκαταλέγονται μεταξύ των επαγγελματιών των κατοίκων του μυκηναϊκού Κύνου, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τα ανάλογα εργαλεία που συγκεντρώθηκαν κατά την ανασκαφή. Όπως αναφέρθηκε, εικάζεται ότι ο λόφος στο Πάτι ή Λουτρό, που ονομάζεται Κύνος, είναι το λιμάνι της ομώνυμης πόλης.Η ταύτιση πρέπει να είναι ασφαλής όχι μόνον διότι τα ανασκαφικά δεδομένα την υποστηρίζουν, όπως και η θέση του οικισμού, αλλά και τα λείψανα λιμενικών εγκαταστάσεων που έχουν εντοπισθεί πρόσφατα και στη θάλασσα και στη ξηρά. Οι οχυρωμένες λιμενικές εγκαταστάσεις δεν είναι άγνωστες στη Μεσόγειο κατά την Αρχαιότητα και μία τέτοια πρέπει να αποτελούσε και ο Κύνος.Βέβαια οι ορατές λιμενικές εγκαταστάσεις δεν ανήκουν στην μυκηναϊκή εποχή, με βάση όμως μια αρχή ισχύουσα διαχρονικά, σύμφωνα με την οποίαν η χρήση ενός χώρου δεν μεταβάλλεται σε μάκρος χρόνου χωρίς λόγο, εφόσον αυτός εξυπηρετεί τους σκοπούς για τους οποίους επιλέχθηκε και οργανώθηκε εξ αρχής, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι και κατά την μυκηναϊκή περίοδο τα μέχρι στιγμής γνωστά αρχαιολογικά στοιχεία εδώ ήταν το κύριο λιμάνι της περιοχής.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 5 άτομα, άτομα που στέκονται, δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Η εικόνα ίσως περιέχει: 5 άτομα, άτομα που στέκονται, δέντρο, ουρανός, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, σύννεφο, δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται, ουρανός, βουνό, παιδί, δέντρο, γρασίδι, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, σύννεφο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Κυριάκος Κόκκινος – Δικηγόρος – Διαπραγματευτής – Coach

Πρόεδρος Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπρόεδρος Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

Καλή χρονιά , ό, τι καλλίτερο σε όλους σας κι όσους αγαπάτε ! Στο χέρι μας είναι να κάνουμε κι όλη την χρονιά εξαιρετική, με σύνεση, γνώση, αγάπη και αλληλοσεβασμό!

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο που λέει "Καλή Χρονιά! 2021 Ευτυχισμένο TO Νέο Ετος ma' Ou www.mamasou.gr οΜΟΠΟΛa ΗΖΗΝΙΧ MOVEMENT ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ONTRERTN ORGANICITY"

Η αποκάλυψη της fractal μορφοκλασματικής μορφής του κόσμου μέσα στη φύση!

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, φυτό, δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Η αποκάλυψη της fractal μορφοκλασματικής μορφής του κόσμου μέσα στη φύση, αποτελεί κύριο εργαλείο σοφίας και βίωσης των αρχετυπικών ιδεών, που διέπουν τη λειτουργία του στα διάφορα επίπεδά του! Ανοίξτε τα αισθητήρια και βιώστε τα μηνύματα , που υπάρχουν παντού !

Το «Τρίγωνο Κάρπμαν»: Το μοντέλο εξέλιξης σχέσεων και προσώπων!

Το Δραματικό Τρίγωνο Κάρπμαν, είναι το πιο διαδεδομένο μοντέλο σχέσεων μεταξύ ανθρώπων. Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1968 από τον κλασσικό λόγιο της συναλλακτικής ανάλυσης, τον Στίβεν Κάρπμαν.


Πρόκειται για το γεγονός ότι οι άνθρωποι χειραγωγούν ο ένας τον άλλον, εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον και κουράζονται πολύ από αυτό. Δεν υπάρχει μεγάλη ευτυχία σε τέτοιου είδους σχέσεις και οι άνθρωποι γίνονται πολύ εξαντλημένοι για να αλλάξουν. Ωστόσο, υπάρχει μια λύση.

Παρακάτω μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το τρίγωνο Κάρπμαν. Να θυμάστε πως προκειμένου να επιλυθεί ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το καταλάβετε.

Το τρίγωνο Κάρπμαν

Μπορεί να υπάρχουν δύο, τρία ή περισσότερα άτομα μέσα σε ένα τρίγωνο. Υπάρχουν πάντα τρεις ρόλοι: ένα θύμα, ένας θύτης και ένας σωτήρας.

Οι συμμετέχοντες ενός τριγώνου συχνά αλλάζουν ρόλους. Ένα πράγμα παραμένει αμετάβλητο: είναι όλοι χειριστές και φέρνουν πόνο τόσο στον εαυτό τους όσο και στους κοντινούς και τους αγαπημένους τους ανθρώπους.

Συνέχεια

Ευχές 2020

Από όλους μας στο ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ευχές προς όλους τους φίλους και φίλες, την Ανθρωπότητα ως ΟΛΟΝ, για μια πραγματικά καλή, φωτεινή και μοναδική νέα χρονιά! Το 2020 αναμένεται να είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίοδος, που χρειάζεται τη δική μας εγρήγορση , ενότητα, αλληλεγγύη και διαρκή αγώνα, προς την επίτευξη των αγαθών σκοπών της Ανθρωπότητας!

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ και ΣΕΒ στο αρχαίο ορυχείο Λαυρίου

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βατραχανθρώπων οργανώνουν επίσκεψη στις στοές του αρχαίου ορυχείου του Λαυρίου, στα πλαίσια τόσο των πολιτιστικών

και ιστορικών τους δραστηριοτήτων, όσο και των ασκήσεων διάσωσης και πολιτικής προστασίας,

Πρόκειται για ένα μεταλλείο με ιστορία 5000 χρόνων, με ανάπτυγμα στοών μήκους άνω των 150 χιλιομέτρων, σε πολλαπλά επίπεδα, φθάνοντας και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και γενικώς ένα καταπληκτικό δημιούργημα του ανθρώπου στα έγκατα της γης, ένας λαβύρινθος, που μόνον οι γνώστες θα πρέπει να τολμούν να εισέρχονται.

Κι επειδή κάθε άνθρωπος οφείλει να εκπαιδεύεται στην αναζήτηση του αγνώστου και της Αλήθειας και να προσαρμόζεται σε συνθήκες ασυνήθιστες προς αυτόν, θεωρήσαμε αυτή μία καλή, συμβολικά, ευκαιρία, όπου η κατάβαση στα βάθη της γης και του σκότους,  αναλογικά στα βάθη του είναι μας, αποτελεί μια καλή  και γόνιμη συνθήκη προετοιμασίας για την επάνοδο στο αληθινό Φως και την Ανάσταση της ύπαρξής μας!

Χρήσιμες πληροφορίες:

Η συνάντηση των συμμετεχόντων θα γίνει την Κυριακή, 22/9/2019, στις 10.00 , στο γήπεδο Κερατέας.

Σημειώνουμε ότι θα εισέλθουμε σε ομάδα των 20 τόμων , πλέον του οδηγού μας, που είναι έμπειρος μεταλλωρύχος.
Όσοι δεν μπορέσουν να εισέλθουν μαζί μας αυτήν ην Κυριακή, θα έχουν ευκαιρία να το κάνουν στην επόμενη ανάλογη δράση μας,.

Αναγκαίος ατομικός εξοπλισμός συμμετεχόντων:

1. Κράνος ασφαλείας είτε ορειβατικό είτε απλό εργασίας (διατίθενται σε καταστήματα της οδού Αθηνάς σε φθηνή τιμή 3-5 ευρώ).
2. Φακός με μπαταρίες αρκετές (και εφεδρικές) για διάρκεια χρήσης 3 ωρών.
3. Ατομικό σακίδιο με είδη πρώτης ανάγκης (νερό, κολατσιό, είδη πρώτων βοηθειών).
4. Πρόχειρα ρούχα και παπούτσια κατάλληλα για πεζοπορία ή γαλότσες (οι στοές είναι μικρών διαστάσεων, με νερά και θα χρειαστεί να λερωθούμε) και αλλαξιά για μετά.

Λοιποί κανόνες συμμετοχής:

Είναι αυτονόητο ότι η συμμετοχή εκάστου στη συγκεκριμένη δραστηριότητα γίνεται με επίγνωση των ιδιαιτεροτήτων της, του σκοτεινού και αντίξοου περιβάλλοντος κι ότι επομένως καθένας φέρει την ευθύνη για την κατάσταση της υγείας και σωματικής του επάρκειας, αλλά και της επίδρασης του όποιου προβλήματος ανακύψει και στην υπόλοιπη ομάδα.
Διευκρινίζεται ότι οι στοές δεν έχουν πρόβλημα αερισμού.

Παρακαλούμε , αν έχετε κάποιο πρόβλημα, ιδίως υγείας, που αντενδείκνυται να συμμετάσχετε σε τέτοια δράση, να μην το επιχειρήσετε.

Η ομάδα θα είναι αυστηρά των 20 ατόμων, πλέον ξεναγού και αρχηγού αποστολής και θα υπάρξει προτεραιότητα με βάση τις αποστολές των μηνυμάτων.

Η πειθαρχία στις εντολές του ξεναγού, είναι αυτονόητη, όπως και η κίνηση της ομάδας, όλης μαζί.

Όσοι επιθυμείτε να συμμετάσχετε, παρακαλούμε να στείλετε μήνυμά σας, μέχρι την Πέμπτη (19/9/2019) το μεσημέρι, είτε με σχόλιο εδώ, είτε στο e-mail :cosmopolis.organicity@gmail.com

Υπεύθυνος εκδήλωσης για πληροφορίες: Κυριάκος Κόκκινος: Τηλ. 6973022722

Ο μύθος του multitasking

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το multitasking είχε αναδειχθεί σε μία από τις σημαντικότερες δεξιότητες που χρειαζόταν να έχει ο σύγχρονος άνθρωπος, ώστε να είναι πιο παραγωγικός. Λογικά και εσείς όπως και εγώ βλέπατε και ακούγατε παντού για την «αξία» του multitasking.

Κι όμως, έρευνες νευρολογικές, εργασιακές, ψυχολογικές, επιχειρηματικές έρευνες κτλ. πλέον συμφωνούν και καταλήγουν στο εξής: το multitasking είναι κακό για την απόδοσή σου, την παραγωγικότητά σου και την υγεία σου! Τα «οφέλη» του multitasking δεν είναι τίποτα περισσότερο, από ένας μύθος.

Multitasking και Εγκεφαλική λειτουργία

Το multitasking είναι όταν προσπαθούμε να ασχοληθούμε ταυτόχρονα, με περισσότερες από μία δραστηριότητες. Αυτό το κάνουμε είτε αλλάζοντας συνεχώς την επίγνωσή μας από το ένα πράγμα στο άλλο, είτε βάζοντας τα δυνατά μας να να εστιάσουμε ταυτόχρονα σε πολλά πράγματα για σύντομο χρονικό διάστημα. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα! Ο εγκέφαλός μας δεν λειτουργεί με αυτό τον τρόπο!

Για να το περιγράψουμε με απλά λόγια, σκεφτείτε πως κάθε φορά που αλλάζουμε την εστίασή μας, ο εγκέφαλος χρειάζεται κάποιο χρόνο για να προσαρμοστεί. Αν λοιπόν περνάμε συνεχώς από το «ένα tab στο άλλο» τον υπερφορτώνουμε και τον κουράζουμε.

Επίσης είναι σχεδιασμένος για να εστιάζει σε ένα πράγμα την φορά. Όταν εμείς τον κάνουμε να εστιάσει σε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, επί της ουσίας του ζητάμε να «πετάγεται» αστραπιαία από το ένα πράγμα στο άλλο. Είναι σαν να έχουμε έναν διακόπτη και με μεγάλη ταχύτητα περνάμε συνεχώς από το on στο off και πάλι στο on. Συνήθως όταν χρησιμοποιούμε κατ΄αυτό τον τρόπο έναν διακόπτη, το κύκλωμα καίγεται…

Μπορείτε να φανταστείτε πού οδηγεί αυτό αν γίνει καθημερινότητα; Σταδιακά η αδυναμία αποτελεσματικής συγκέντρωσης και επεξεργασίας όλο και μεγαλώνει, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να μας είναι δύσκολο να αφοσιωθούμε σε μία δραστηριότητα. Κι αν αυτό που προσπαθούμε να καταφέρουμε μέσω του multitasking είναι να κερδίσουμε χρόνο, στην πραγματικότητα καταφέρνουμε ακριβώς το αντίθετο, κάνοντας περισσότερα λάθη ή ημιτελείς δουλειές.

Σίγουρα αυτή η κατάσταση απέχει πολύ από την «συνταγή επιτυχίας» για μεγαλύτερη απόδοση!

Πώς το multitasking σε σαμποτάρει

Μέχρι έναν βαθμό όλοι κάνουμε multitasking μέσα στην ημέρα. Για παράδειγμα μπορεί να γράφουμε ένα email ενώ μιλάμε στο τηλέφωνο. Μέχρι αυτό το σημείο τα πράγματα ίσως είναι υπό έλεγχο. Όταν όμως περνάμε τις περισσότερες ώρες την ημέρας μας κάνοντας multitasking και μάλιστα στριμώχνοντας μαζί όλο και πιο απαιτητικές δραστηριότητες, τότε θα προκύψουν επιπτώσεις στην νοητική, και όχι μόνο, υγεία μας.

Κάποιες από τις πιο συνηθισμένες είναι:

Επηρεάζεται η βραχύχρονη μνήμη .

Αυξάνεται το στρες.

Περιορίζεται η δημιουργική σκέψη η οποία θέλει χώρο για να ξεδιπλωθεί .

Εμποδίζεται η νοητική ροή. Δηλαδή εκείνη η νοητική κατάσταση όπου καταφέρνουμε να συγκεντρωθούμε σε τόσο μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα η παραγωγικότητα και η επιτυχία μας όσον αφορά την συγκεκριμένη δραστηριότητα να εκτοξεύονται. Φυσικά όταν υπάρχει το multitasking, είναι αδύνατο να καταφέρουμε να έχουμε ροή. .

Αυξάνονται τα λάθη. Οι έρευνες καταλήγουν ότι όταν κάνεις multitasking έχεις υποδεέστερα αποτελέσματα, και ξοδεύεις χρόνο επιστρέφοντας ξανά και ξανά στην ίδια εργασία για να κάνεις διορθώσεις. Μάλιστα υπάρχουν έρευνες που συγκρίνουν την εν λόγω μειωμένη απόδοση, με αυτήν που έχουμε αν μείνουμε άυπνοι. .

Οδηγούμαστε στο burnout, δηλαδή στην κατάσταση όπου έχουμε «στραγγίξει» εσωτερικά από αποθέματα δυνάμεων, όρεξης και ενέργειας.

Η δύναμη του single-tasking

Ας ξεκαθαρίσουμε το εξής. Το να κάνεις ένα πράγμα την φορά δεν σημαίνει ότι είσαι αργός και μη παραγωγικός. Αντίθετα σημαίνει ότι δουλεύεις με σύστημα, μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα, χωρίς να πελαγώνεις.

Αν θες λοιπόν να τελειώνεις τις εργασίες κάνοντας σωστή διαχείριση του χρόνου σου και έχοντας ποιοτικά αποτελέσματα, συγκεντρώσου σε ένα πράγμα. Επίλεξε το σημαντικότερο που χρειάζεται να ασχοληθείς την δεδομένη στιγμή.

Έτσι θα καταφέρεις να:

Έχεις λιγότερο στρες και κόπωση, καθώς θα διοχετεύεις την ενέργειά σου πιο ωφέλιμα. .

Έχεις πιο ξεκάθαρη εικόνα για το ποιες υποχρεώσεις είναι σημαντικό να γίνουν. Καμιά φορά ξοδεύουμε χρόνο και δυνάμεις σε ασήμαντα πράγματα απλά και μόνο γιατί δεν μπορούμε να εστιάσουμε. .

Λειτουργείς με διαύγεια και δημιουργικότητα. .

Αισθάνεσαι ικανοποίηση ότι έφερες σε πέρας με επιτυχία την υποχρέωσή σου. Αυτές οι μικρές καθημερινές νίκες είναι τα «καύσιμα» που μας τροφοδοτούν με όρεξη και κίνητρα. .

Πώς να σταματήσεις το multitasking και να γίνεις πιο λειτουργικός

Είναι γεγονός, ότι χρειάζεται κάποια προσπάθεια για να σταματήσει κανείς το multitasking. Ειδικά από την στιγμή που η σύγχρονη ζωή και κυρίως τα εργασιακά περιβάλλοντα το ευνοούν. Μπορείς όμως να το αλλάξεις

1. Φτιάξε πρόγραμμα

Φτιάξε μία λίστα με τα πράγματα που έχεις να κάνεις και ιεραρχώντας τα ως προς την προτεραιότητά τους. Από το προηγούμενο βράδυ! Σκέψου να ξυπνάς και αντί να αγχώνεσαι να σκεφτείς τι έχεις να κάνεις να έχεις μπροστά σου τον «χάρτη» της ημέρας. Και έτσι μπορείς να ξεκινήσεις ήρεμα απολαμβάνοντας το πρωινό σου ή κάποια άλλη συνήθεια που κάνει το ξεκίνημα της ημέρας σου καλύτερο.

Προκειμένου βέβαια αυτή η λίστα να σε βοηθά αντί να σε αγχώνει ή μπερδεύει χρειάζεται να επιλέξεις αυτά που πραγματικά μπορείς να τελειώσεις μέσα στην ημέρα. Διάλεξε 3 ή 5 όχι 15. Έτσι εξασφαλίζεις την επιτυχία του προγράμματός σου. Φροντίζοντας να είναι εφικτό!

Υπολόγισε πόσο χρόνο περίπου αξίζει να αφιερώσεις για το κάθε ένα. Σου έχει τύχει να ξεκινάς να απαντάς σε email, και τελικά να ξοδέψεις την μισό σου χρόνο εργασίας εις βάρος άλλων υποχρεώσεων πιθανότατα πιο σημαντικών; Άλλα πράγματα αξίζουν δέκα λεπτά και άλλα δύο ώρες. Άλλα πρέπει να γίνουν τώρα, και άλλα μπορείς να τα αναβάλεις για άλλη φορά.

Η λίστα που περιλαμβάνει χρονοδιάγραμμα, θα σε βοηθήσει επίσης να επαναφέρεις τον εαυτό σου σε τάξη όταν συνειδητοποιείς ότι ενδίδεις στο multitasking. Κάθε πράγμα έχει τον χρόνο του και την θέση του μέσα στην ημέρα.

2. Περιόρισε τους περισπασμούς

Ζούμε σε μια εποχή με πολλή πληροφορία και πολλούς περισπασμούς που ενθαρρύνουν την νοοτροπία του multitasking. Οι ειδοποιήσεις που μας έρχονται συνεχώς από το διαδίκτυο μας αποσυντονίζουν. Επιπλέον ενθαρρύνουν και άλλη μία συμπεριφορά που σαμποτάρει την απόδοσή μας. Την αναβλητικότητα.

Χρειάζεται λοιπόν ένα καθάρισμα. Λιγότερες ειδοποιήσεις, λιγότερη περιττή πληροφορία. Χρησιμοποίησε εφαρμογές που αναβάλλουν τέτοιου είδους ενημερώσεις για άλλη στιγμή. Ο εγκέφαλός σου θα σε ευχαριστεί για αυτή την αποφόρτιση, και θα σε ανταμείψει λειτουργώντας πιο εύρυθμα. Αντίστοιχα ξεκαθάρισε τον φυσικό χώρο. Διατήρησέ τον ευχάριστο, καθαρό και λειτουργικό.

Η έλλειψη περισπασμών θα σου δώσει την δυνατότητα να δουλεύεις με μεγαλύτερη συγκέντρωση. Και αυτό είναι ένα βήμα ώστε να αποβάλεις, σταδιακά και την συνήθεια του multitasking.

3. Προγραμμάτισε διαλείμματα

Εκτός από το να προγραμματίσεις τις δουλειές σου φρόντισε καθημερινά να προγραμματίζεις τα διαλείμματά σου. Είναι καίριας σημασίας για να μπορέσεις να επαναφορτίζεις την ενέργειά σου και να αποφορτίζεις τον νου σου. Αν το αφήσεις στην τύχη το πιθανότερο είναι να μην κάνεις διάλειμμα ή να μην κάνεις ωφέλιμο διάλειμμα. Τα μικρά, τακτικά διαλείμματα ειδικά ανάμεσα στις διαφορετικές δουλειές, βοηθούν τον εγκέφαλό σου που μόλις έχει δώσει την προσοχή του σε μία υποχρέωση να «κάνει χώρο» για να εστιάσει στην επόμενη.

Σήκω και τέντωσε το σώμα σου, κάνε μία σύντομη άσκηση mindfulness, απόλαυσε σε κάποιον άλλο χώρο (όχι μπροστά στον υπολογιστή) το γεύμα σου, κάνει λίγες ενσυνείδητες αναπνοές ή ακόμα αν δουλεύεις από το σπίτι κάνε απόλαυσε ένα σύντομο power nap. Αυτού του είδους τα διαλείμματα θα δημιουργήσουν χώρο στον νου σου, θα βάλουν σε σειρά τις σκέψεις σου. Έτσι θα μπορείς να συνεχίσεις ακολουθώντας ένα αποδοτικό πλάνο αντί για το χαοτικό multitasking.

Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας ότι όταν συγκεντρωνόμαστε μόνο σε αυτό που κάνουμε την δεδομένη στιγμή, μπορούμε να απολαύσουμε πολλά οφέλη. Είναι ο τρόπος όχι μόνο για να είμαστε πιο αποδοτικοί και εύστοχοι, αλλά και για να βιώνουμε πραγματικά την κάθε στιγμή της ζωής μας.

Η ζωή μας δεν είναι μερικές επιλεγμένες στιγμές. Είναι η κάθε μέρα και το κάθε λεπτό που περνάει. Έχει λοιπόν μεγάλη αξία αντί να θεωρούμε προκαταβολικά κάποιες ώρες, μέρες ή και εβδομάδες «χαμένες» να αξιοποιούμε με τον καλύτερο τρόπο κάθε στιγμή. Αυτό το καταφέρνουμε όταν σταματάμε να εκτελούμε μηχανικά, αφηρημένα ή σπασμωδικά τις υποχρεώσεις μας. Θυμηθείτε πως αν κάτι κάνει τον νου ή το σώμα σας να μην αισθάνεται καλά, τότε χρειάζεται να το αλλάξετε!

+Μοναστήρια του Πόντου+ την περίοδο των διωγμών και η τραγική τύχη τους.

harmolipi

Tραγική ήταν η τύχη των Σταυροπηγιακών Μονών του Πόντου.

Aπό το καταστροφικό μίσος των Nεοτούρκων και τον τυφλό Ισλαμικό φανατισμό δεν γλίτωσαν ούτε τα μοναστήρια του, τα οποία επί αιώνες είχαν σεβαστεί οι Σουλτάνοι και οι κατά τόπους Ντερεμπέηδες και Πασάδες, παραχωρώντας, κατά διαστήματα, σε πολλά από αυτά υλικά αλλά και θρησκευτικά προνόμια.

«Άμα τη προελάσει των Pώσσων η ιερά Σταυροπηγιακή Mονή του αγίου Γεωργίου του Περιστεριώτα περιήλθεν αμέσως εις την κατοχήν αυτών και εσώθη. Δεινή όμως υπήρξεν η τύχη της Σταυροπηγιακής μονής Σουμελά. Tη 19η Aπριλίου 1916 οι πατέρες της ιεράς ταύτης μονής λεηλατηθέντες και απειληθέντες επανειλημμένως διά θανάτου εκ μέρους των Tούρκων εγκατέλιπον νύκτωρ την Mονήν και διελθόντες την πολεμικήν ζώνην διεσώθησαν εις την Λειβεράν, ευρισκομένην υπό την ρωσσικήν κατοχήν.

»Tραγικήν όντως περιπέτειαν υπέστη η Σταυροπηγιακή Mονή Bαζελώνος. Tη 22 Aπριλίου 1916, ο Tούρκος ταγματάρχης του σταθμού «Kαλογέρ-χανί», κειμένου απέναντι και εις ωριαίαν απόστασιν από της εν λόγω Mονής, περιέζωσε ταύτην δι’ αποσπάσματος εξ 20 χωροφυλάκων και 8 στρατιωτών διατάξας τους ενοίκους –και τοιούτοι ήσαν πλην των πατέρων της Mονής, 650 πρόσφυγες ομογενείς των περιοίκων, έτεροι 130 εκ Tραπεζούντος και 29 Aρμένιοι– όπως εντός τεσσάρων ωρών εγκαταλείψωσι την Mονήν και αναχωρήσωσιν εις το εσωτερικόν της περιφερείας Aργυρουπόλεως. Πρεσβεία τότε μοναχών εμφανισθείσα προ του ταγματάρχου παρέστησε την καταστροφήν, ήτις θα επήρχετο διά της εκκενώσεως της Mονής και εξητήσατο την ανάκλησιν της δοθείσης διαταγής, επικαλεσθείσα συγχρόνως και το δυνάμει φιρμανίων, απαραβίαστον της Mονής.

Συνέχεια