Η «Αγέλαστος Πέτρα» και ο Παναγιώτης Φαρμάκης μέσα μου…

Η Αγέλαστος Πέτρα ήταν, σύμφωνα με την μυθολογία, ένας βράχος στην Ελευσίνα πάνω στον οποίο κάθησε η Δήμητρα για να θρηνήσει για την Περσεφόνη την κόρη της που την άρπαξε ο Πλούτωνας.
Ο μύθος αυτός συγκινούσε πάντα τους Έλληνες και οι λόγοι είναι πολλοί.
Η μάνα που χάνει το παιδί της από τον θεό του κάτω κόσμου.
Ο συμβολισμός του θανάτου.
Ο χειμώνας που σκοτεινιάζει τα πάντα.
Και μετά η ανάσταση.
Η Περσεφόνη κάθε Άνοιξη επιστρέφει στην μητέρα της.
Η φύση ξαναγεννιέται.
Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν μια μυστηριακή τελετή που τελούνταν προς τιμή της Δήμητρας και της Περσεφόνης, ήταν δε η ιερότερη και πιο σεβαστή από όλες τις γιορτές της αρχαίας Ελλάδας.
Η απαρχή των Μυστηρίων ανάγεται με βεβαιότητα πριν τον 8ο π.Χ. αιώνα σύμφωνα με την χρονολόγηση των αντικειμένων που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο του Τελεστηρίου.
Τα Ελευσίνια Μυστήρια λάμβαναν χώρα μέχρι το 392 μ.Χ. όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’ του Βυζαντίου με διάταγμά του διέταξε το κλείσιμο όλων των αρχαίων ιερών σε μια προσπάθεια να καταστείλει την αντίσταση των οπαδών της αρχαιοελληνικής θρησκείας στην επιβολή του Χριστιανισμού.
Τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων εξαλείφθηκαν το 396 όταν ο βασιλίας των Γότθων Αλάριχος, συνοδευόμενος από χριστιανούς ιερείς, κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε όλο το ιερατείο….
Οι εποχές που ακολούθησαν φέρθηκαν αμείλικτα στην Ελευσίνα.
Πόνος κι εγκατάλειψη για μια από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας.
Η ταφόπλακα στην ιστορική σημασία της πόλης, σφραγίστηκε κατά κάποιο τρόπο τον 20ο αιώνα.
Η ευρύτερη περιοχή του κάμπου της Ελευσίνας μετατράπηκε σε βιομηχανική ζώνη διύλησης πετρελαίου, οι γύροι λόφοι έγιναν πρώτη ύλη του τσιμέντου που χρησιμοποιήθηκε στην Αθήνα της αντιπαροχής από τα εργοστάσια της περιοχής και η Ελευσίνα υποβαθμίστηκε τόσο πολύ που το όνομά της έχει γίνει συνώνυμο της βιομηχανοποίησης, της εγκατάλειψης, της κακώς εννοούμενης ανάπτυξης.

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης

Τον Φίλιππο Κουτσάφτη παρακίνησε στις 20 Μαίου 1988 «Τύχη Αγαθή» όπως ο ίδιος αναφέρει να ξεκινήσει να φτιάξει ένα αφιέρωμα στον τόπο της Περσεφόνης και της Δήμητρας.
Τα γυρίσματα κράτησαν 10 χρόνια και είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργθεί ένα πραγματικό αριστούργημα που κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2000.

Η ταινία ταξιδεύει μέσα από τα μάτια των κατοίκων της Ελευσίνας στην ιστορία της περιοχής.
Ζωντανεύει την δεκαετή καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν σ αυτή. Νοιώθει τα προβλήματά τους, πονάει με τις ανησυχίες τους.
Περπατάει δίπλα τους στις ανασκαφές που γίνονται στις γειτονιές της, που φέρνουν ξανά στο φως του Ήλιου εικόνες μοναδικές και αμέσως μετά τις κλείνουν πίσω από τις πόρτες μιας αποθήκης.
Ο αρχαιολογικός χώρος γίνεται οικόπεδο, το οικόπεδο οικοδομή και η οικοδομή πολυκατοικία.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι γειτονιές αλλάζουν.
Μόνο η Ελευσίνα μένει ίδια…
Όσες φορές κι αν δω την Αγέλαστο Πέτρα, τόσο περισσότερο αισθάνομαι πως τελικά το θέμα της ταινίας δεν είναι η Ελευσίνα αλλά ο θεόσταλτος «πρωταγωνιστής» της, ο Παναγιώτης Φαρμάκης.
Ένας άνθρωπος άστεγος, άπατρις που ο σκηνοθέτης τον χαρακτηρίζει «σαλό» ο οποίος έχει μια «σαλεμένη σχέση» με τα αρχαία της περιοχής.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος ο περιθωριακός, ενδιαφέρεται για την ιστορία του τόπου κι ας μην έχει γεννηθεί εκεί, περνάει τον χρόνο του διασώζοντας ευρύματα που πετάχτηκαν μαζί με μπάζα στη θάλασσα. Ευρύματα σημαντικά που καταλήγουν στις προθήκες των μουσείων…
Κι όλα αυτά όταν οι υπόλοιποι, οι «κανονικοί», οι «πολιτισμένοι», γκρεμίζουν αρχαία τείχη για να χτίσουν πολυκατοικίες και να υψώσουν άλλα, από οπλισμένο σκυρόδεμα και σάρκα, γύρω τους, πάνω και κάτω τους…

Ο Παναγιώτης Φαρμάκης

Με αγγίζει πολύ αυτή η ταινία.
Την έχω δει δεκάδες φορές, την βλέπω καμία φορά και αποσπασματικά.
Μου αναστατώνει τη σκέψη.
Κάνω των Ελευσίνα πατρίδα μου, βλέπω την καταστροφή δίπλα μου και την αδιαφορία να φωλιάζει στις καρδιές των γειτόνων μου.
Είμαι σίγουρος πως αν ήμουν κάποιος από την ταινία, θα ήμουν ο Παναγιώτης Φαρμάκης.
Ο σαλός με τη σαλεμένη σχέση με τα αρχαία.
Πώς διαφορετικά θα μπορούσα να εξηγήσω τα δάκρυα που πετιόνται από τα μάτια μου όταν στο 32ο λεπτό της ταινίας, με τη μουσική του Κων/νου Β στο παρασκήνιο, οι μπουλντόζες γκρεμίζουν το τείχος της Ιεράς Οδού;
 Υπάρχουν πράγματα πολλά που έχω μετανιώσει στη ζωή μου που δεν τα έκανα.
Ένα από αυτά είναι πως, όταν το 2015 ήμουν υπεύθυνος σε μια ομάδα της Φωτογραφικής Εταιρείας Κρήτης, δεν προσπάθησα αρκετά ώστε να βρω τον χρόνο να δείξω στα παιδιά της ομάδας την Αγέλαστο Πέτρα, αν και το είχα σκοπό.
Κρίμα.
Είναι κάτι που οφείλω στον εαυτό μου…

Αναρτήθηκε από Marios Psalidakis στις 10:01 μ.μ.

H πίτα του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ για ένα ευλογημένο 2020, στο πνευματικό μας κέντρο , στους Αγ. Ισιδώρους του Λυκαβηττού!

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι 85117089_1444948852339783_7258510037503442944_o.jpg

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ συνεχίζοντας με συνέπεια μία πορεία κάθαρσης, αναγέννησης κι αφύπνισης έκοψε την πίτα της για ένα ευλογημένο 2020, με τα μέλη και τους φίλους μας, στο πνευματικό μας κέντρο , στους Αγ. Ισιδώρους του Λυκαβηττού, το Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020.


Η συνάντησή μας σύμφωνη με τις αρχές μας, αφίστατο κενών συμβατικοτήτων κι ανούσιων κοσμικοτήτων, στρέφοντας τα έσω όμματα πάντα στη Θεία Ουσία, αναζητώντας μόνον το γνήσιο πνευματικό βίωμα, την επ’ αγαθώ υπέρβαση, την αγαπητική ειλικρινή κοινωνία!


Υπήρξε μία συνάντηση, που όλοι μας βιώσαμε με χαρά, σε ένα ειλικρινές μοίρασμα της ομορφιάς του είναι όλων και καθενός χωριστά, με όλους μας.
Στο μοναδικό μυστηριακό χώρο των Αγίων Ισιδώρων στο Λυκαβηττό, φορτίσαμε με θετική ψυχική ενέργεια, φωτίσαμε το πνεύμα με τα ουράνια ΦΩΤΑ που θρέφουν και προστατεύουν τον Ελληνισμό, όταν αναλαμβάνει υπεύθυνα το κοσμικό του καθήκον και συνδεθήκαμε ενεργά στα πλαίσια έμπρακτης βίωσης της Οργανικότητας!


Στο ιερό σπήλαιο άσκησης και προσευχής του Μεγάλου Βασιλείου, στο Φωτεινό λόφο της Αττικής Γης, προσευχηθήκαμε κι εμείς για δύναμη , φώτιση, αγαθότητα, προστασία και Θεία καθοδήγηση. Σε μία ημέρα, καθόλου τυχαία αφιερωμένη στους «εν ασκήσει λάμψαντες άνδρες και γυναίκες», λάμψαντες λόγω της κάθαρσής τους μέσα από τα αθλήματα του βίου, θετικώς διαχειριζόμενα και της ενεργούς αγαπητικής προσφοράς τους, αναγνώσαμε ιδιαίτερα κείμενα και ανακοινώσαμε τις βασικές αρχές του Προγράμματος Οργανικής Νευροδικτύωσης του Ελληνισμού και της Ανθρωπότητας, που αποτελεί κεντρικό όραμα του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ!


Μεγάλη χαρά μας προκάλεσε η παρουσία όλων των αδελφών και φίλων, που διαβλέπουν στην ιδέα της Οργανικότητας μία ακόμη έκφραση της Ορθόδοξης Αγαπητικής Κοινότητας, που αρμονικά συνδυάζει ατομική και συλλογική συνείδηση κι αρετή, θεωρία και πράξη, ενοποίηση του Όντος, εντός του , στη σχέση του με τους Άλλους και τον Κόσμο, σε διαρκή σχέση με τον Θείο Δημιουργό μας. Με αφορμή τις πολλές δράσεις μας για το 2019, στις οποίες αναφερθήκαμε, στοιχηθήκαμε πνευματικά σε ένα όραμα Αλήθειας και Αγάπης, που αναγεννά την ανθρωπότητα κι επιλύει τα αδιέξοδα προβλήματα. Αναλάβαμε το Θείο υπόδειγμα κι όπως αναγεννώνται και δικτυώνονται οι νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου βαθαίνοντας και πολλαπλασιάζοντας τις επικοινωνιακές τους συνάψεις, ειδικά όσο μεγαλώνει το παραγόμενο αγαθό έργο, θέσαμε τις βάσεις της μεταξύ μας Νευροδικτύωσης.
Στα πλαίσια της πρωτότυπης αυτής παρουσίας του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, αποφασίσαμε να βαθύνουμε και στερεώσουμε τις αγαθές μας συνήθειες, δράσεις κι επικοινωνίες, με επανάληψη σε συγκεκριμένη ώρα, καθημερινά, των πνευματικών μας ασκήσεων, από όλους όσοι θέλουν να ενταχθούν στον «Ιερό μας Λόχο» , για να αναλάβουν κατόπιν τη δημιουργία της δικής τους Οργανικής Βιοκοινότητας, αναπαράγοντας το αρχικό μας αγαθοποιό πρότυπο.


Σας καλούμε όλους όσοι μοιράζεστε τις αξίες του Χριστικού κι Ελληνικού πνεύματος, να συνεχίσουμε μαζί την κοινή πορεία αξίας για την πατρίδα και τον κόσμο μας, συλλογική, ανηφορική, ανορθόδοξη ως Ορθόδοξη, πνευματική και ζωογόνο!


Ιδιαίτερες ευχαριστίες αξίζουν στον π. Δημήτριο και τον π. Χαράλαμπο, σε όλους τους αδελφούς, που διακονούν τον ιερό ναό, στον καθηγητή Συστημικής τιυ Πανεπιστημίου Πειραιά Νικήτα Ασημακόπουλο, που ήρθε από τους Αγίους Θεοδώρους για να παρευρεθεί και πρόσφερε την διαδικτυακή πλατφόρμα επικοινωνίας Webex του Πανεπιστημίου , για τη συνέχιση του προγράμματος και μέσω διαδικτύου, στον καθηγητή Φυσικής και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Θράκης και συγγραφέα Γεώργιο Παύλο, που ανέβαλε την αναχώρησή του επί διήμερο για να είναι μαζί μας και σε όλα τα μέλη και φίλους, που προσήλθαν με ανοικτή καρδιά ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά μας. Ιδιαίτερη επίσης μνεία αξίζει στους φίλους συγγραφείς, που δώρισαν βιβλία τους για την τυχερή της βραδιάς, τον επιχειρηματία καταδρομέα Πέτρο Πουρλιάκα, για το βιβλίο του «Νενικήκαμεν» και τον επαγγελματία Χαρίτωνα Γιωτάκη, για το ιδιαίτερο έργο του «Εμαυτόν και μετ’ απάντων»! Αξίζουν να διαβαστούν από όλους.
Όσοι φίλοι και πιστοί προσέλθετε στις επόμενες δράσεις μας, συντονιστείτε, προσευχηθείτε και δράστε πάντα επ’ αγαθώ του συνόλου!

Κυριάκος Κόκκινος – Δικηγορος – Coach – Πρόεδρος Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Κοπή της πίτας του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στους Αγίους Ισιδώρους

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ συνεχίζοντας με συνέπεια μία πορεία κάθαρσης, αναγέννησης κι αφύπνισης καλεί μέλη και φίλους στην κοπή της πίτας μας για το 2020, στο πνευματικό μας κέντρο, στους Αγ. Ισιδώρους του Λυκαβηττού, το Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020, στις 17.45′.
Η συνάντησή μας σύμφωνη με τις αρχές μας, αφίσταται κενών συμβατικοτήτων κι ανούσιων κοσμικοτήτων, στρέφοντας τα έσω όμματα πάντα στη Θεία Ουσία, αναζητώντας μόνον το γνήσιο πνευματικό βίωμα, την επ’ αγαθώ υπέρβαση, την αγαπητική ειλικρινή κοινωνία!
Σε μια τέτοια συνάντηση καλείστε όλοι με χαρά, για να μοιραστείτε την ομορφιά του είναι σας, με όλους μας.
Στο ιερό σπήλαιο άσκησης και προσευχής του Μεγάλου Βασιλείου, θα προσευχηθούμε κι εμείς για δύναμη , φώτιση, αγαθότητα, προστασία και Θεία καθοδήγηση, θα αναγνώσουμε ιδιαίτερα κείμενα και θα ανακοινώσουμε τις βασικές αρχές του Σχεδίου Οργανικής Νευροδικτύωσης του Ελληνισμού και της Ανθρωπότητας, που αποτελεί κεντρικό όραμα του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ!
Σας καλούμε όλους όσους μοιράζεστε τις αξίες του Χριστικού κι Ελληνικού πνεύματος, για να ξεκινήσουμε μαζί μια νέα πορεία αξίας για την πατρίδα και τον κόσμο μας, συλλογική, ανηφορική, ανορθόδοξη ως Ορθόδοξη, πνευματική και ζωογόνο!

ΧΑΡΤΗΣ ΕΔΩ

Κυριάκος Κόκκινος – Πρόεδρος Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Το Κοσμόπολις στους Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ καλεί τα μέλη και φίλους μας, τους Ορθοδόξους και όσους αναζητούν την Αλήθεια, στην πνευματική μας σύναξη, κατά την εορτή του Αγίου Ισιδώρου Πηλουσιώτη, στους Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού, το πνευματικό μας κέντρο, την Τρίτη το απόγευμα, κατά τις 18.00′ .
Η προσπάθειά μας να αναγεννήσουμε τον έσω ΑΝΘΡΩΠΟ, ενοποιώντας τα πλυδιασπασμένα του κομμάτια σε μία κατεύθυνση ζωοποίησης εν ΑΛΗΘΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ, δεν μπορεί παρά να ξεκινά ετησίως με τη συνάντηση αυτή των πιστών, στον ιδιαίτερο τόπο προσευχής και πνευματικής εργασίας, που εκπροσωπεί η Ορθόδοξη αυτή Κυψέλη του πατρός Δημητρίου και των αδελφών, που τον συνδράμουν.
Αποτελεί τιμή και χρά μας να αποτελούμε μέλη της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ και σας καλούμε όλους να κάνετε το αναγκαίο βήμα, που απαιτεί η συμπερίληψή σας στην αγαπητική αυτή σύναξη!

Στον ίδιο αυτό ιερό τόπο, θα λάβει χώρα η κοπή της πίτας μας, όπως κάθε χρόνο, εντός του Φεβρουαρίου, σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή στο Σήμα Κεραμεικού και ανάγνωση του Επιταφίου του Περικλή!

Πρωτομηνιά Δεκεμβρίου 2019, με την καλλίτερη παρέα σε ένα ακόμη μοναδικό φιλοσοφικό περίπατο της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ , συντροφιά με τον Δεξίλεω, τον Περικλή και την παρέα ζώντων και τεθνεώτων αδελφών, που περπάτησαν τα ιερά χώματα, απόλαυσαν το λαμπρό φως κι ανέπνευσαν το ζωογόνο αέρα της Αττικής Γης της ΕΛΛΆΔΟΣ!

Αρχίσαμε με την μυστηριακή ευλογία της Θείας Λειτουργίας στον πολύ όμορφο Ι. Ν. Αγ. Αθανασίου στο Θησείο.

Συνεχίσαμε μαζί στον πεζόδρομο της Ερμού, εισερχόμενοι στον Κεραμεικό, την μοναδική αυτή περιοχή της αρχαίας Αθήνας, με το δημόσιο σήμα (νεκροταφείο) της πόλης, την περιοχή των κεραμοποιών, την Ιερά Πύλη και το Δίπυλο, των οδών προς Πειραιά μέσω Πειραιώς, προς Ελευσίνα μέσω Ιεράς Οδού και προς την Ακαδημίας Πλάτωνος.

Χαιρετίσαμε τον νεαρό μας φίλο το Δεξίλεω, που κέρδισε την αθανασία, αποτυπωμένος σε μάρμαρο στην κορυφαία στιγμή της δόξας και της συνειδητής του θυσίας, γνήσιο πρότυπο των μορφών του Αγ. Δημητρίου, του Αγ. Γεωργίου και Αγ. Μηνά, απαγγέλλοντάς του το συγκινητικό ομώνυμο ποίημα του Κωστή Παλαμά.

Περιηγηθήκαμε στην πλούσια ταφική συλλογή, με τα απίστευτα μνημεία, που αποδεικνύουν τη συνέχεια του λαού και του πολιτισμού μας. Κατεβήκαμε απο το επίπεδο της σύγχρονης πόλης των προσχώσεων, στο επίπεδο της αρχαίας πόλης, της αυθεντικότητας και διαβήκαμε το πολύτιμο κομμάτι του βιότοπου του Ηριδανού, ενός εκ των αρχαίων ποταμών της Αττικής, που πηγάζει από το Λυκαβηττό και εκεί είναι το μόνο σημείο, που βγαίνει στην επιφάνεια κι όπου κατά το μύθο κατακρημνίστηκε ο Φαέθων.

Επισκεφθήκαμε τις πύλες της αρχαίας Αθήνας και μπροστά στο Δίπυλο αναγνώσαμε τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ του Περικλή, στο σημείο, που τον εκφώνησε το 430π.χ., στο τέλος του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού πολέμου, ενός ακόμη εμφύλιου σπαραγμού, που ήρθε να συντρίψει το θρίαμβο του ενωμένου Ελληνισμού κατά των Περσών λίγα χρόνια πριν! Ακολούθησε η πολύτιμη ανταλλαγή ιδεών, συναισθημάτων, σκέψεων και προτάσεων, που μας εμπλούτισαν και μας ανέβασε σε επίπεδα υψηλής θεωρίας, που μόνο η μόχλευση της συλλογικής ζωής μπορεί να πετύχει!

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ- Η Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή σε δωρεάν επίσκεψη στο Δημόσιο Σήμα Κεραμεικού, την Κυριακή, 1η Δεκεμβρίου 2019, για την ανάγνωση του «Επιταφίου» του Περικλή στον τόπο εκφώνησής του!

 Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή <<Στα μονοπάτια των Ανθρώπων>> – Ελάτε κοντά μας για να κάνουμε και πάλι τον Κόσμο μας Κόσμημα της Δημιουργίας!

<<Όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται καλά. – Ρήγας Φεραίος>>

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ , συνεχίζει την κοσμική της δράση, με νέο φιλοσοφικό περίπατο, την Κυριακή,  1η Δεκεμβρίου 2019, με επίσκεψη στο Δημόσιο Σήμα του Κεραμεικού, το μεγαλύτερο νεκροταφείο των Αθηνών στην αρχαιότητα!

Θα προηγηθεί η ευλογία κι η κοινή προσευχή, για όσους επιθυμούν, στον Ι.Ν. Αγ. Αθανασίου Θησείου κι ακολούθως στις 10.30 θα συναντηθούμε στην είσοδο του Ηλεκτρικού Θησείου, για να περπατήσουμε όλοι μαζί, σύμφωνα με τα ειωθότα της Οργανικότητάς μας προς τον Κεραμεικό. Παρακαλούμε να είστε στην ώρα σας, για να μπορεί να τηρηθεί το πρόγραμμα χωρίς καθυστερήσεις.

9f01979306a91bfb153c31e32d5c184c

Σας ενημερώνουμε ότι κατά την επίσκεψη αυτή δεν θα χρειαστεί να πληρώσετε εισιτήριο κι ότι είναι μία ευκαιρία να φέρετε μαζί σας φίλους και συγγενείς κι ιδίως τα παιδιά, που δεν είχαν στο παρελθόν ευκαιρία να έχουν την εμπειρία αυτή.

Μετά την σύντομη περιήγησή μας στο χώρο, θα επισκεφθούμε αρχικά το μνημείο του Δεξίλεω, όπου θα αναγνώσουμε το ομώνυμο ποίημα του Κωστή Παλαμά, αλλά και το μνημείο της Ηγησούς και του Ταύρου, που χαρακτηρίζονται ως τα ωραιότερα μνημεία του Κεραμεικού και φυλάσσονται στο ομώνυμο μουσείο.

Μετά θα συνεχίσουμε περνώντας από τον πανέμορφο ποταμό Ηριδανό, στο μοναδικό σημείο που τον βλέπουμε υπέργεια, για να καταλήξουμε πλησίον του Διπύλου, στην περιοχή όπου ο Περικλής εκφώνησε στην αρχαιότητα, κατά το πέρας του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού πολέμου, το 430 π.χ. τον Επιτάφιό του, που αποτελεί έναν ύμνο προς τη δημοκρατία και τις πολιτειακές, πολιτιστικές και πνευματικές αξίες του Ελληνισμού, στις οποίες, σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε να ξαναβαπτισθούμε αν θέλουμε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε μία πολιτεία ελεύθερη, δίκαιη, με πρότυπο την αρετή! Στο ιερό αυτό μέρος θα διαβάσουμε όλον τον Επιτάφιο και στη συνέχεια θα επακολουθήσει συζήτηση και σύντομες τοποθετήσεις όσων επιθυμούν. Μπορείτε να διαβάσετε τον ΕΠΙΤΆΦΙΟ ΕΔΩ!

images

Υπενθυμίζουμε ότι κι αυτή η συνάντησή μας γίνεται με φιλική και φιλοσοφική διάθεση κι ότι είστε όλοι καλεσμένοι.

Η ενεργοποίηση καθενός από εμάς κι ο συντονισμός όλων μας , στη βάση κοινών αρχών κι αξιών και προς την επίτευξη συλλογικών στόχων, αποτελεί το κρίσιμο διακύβευμα των ημερών … Γι’ αυτό μην αμελείτε. Η συμμετοχή σας είναι αναγκαία για να σηκώσουμε μαζί τον Κόσμο μας Ψηλά!!!

Η συμμετοχή στους φιλοσοφικούς μας περιπάτους και τις εκδηλώσεις μας εν γένει είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία ευχάριστη βόλτα ή συνάντηση. Είναι μέσο ψυχ-αγωγίας, με τη γνήσια  έννοια του όρου. Όλοι φεύγουμε πλουσιότεροι κι αποφασισμένοι να δράσουμε από κοινού, για το καλό της κοινότητάς μας.

images-2

ΠΛΑΙΣΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΩΝ
• Η συμμετοχή είναι ελεύθερη.
• Περπατάμε παρέα σε μέρη της πόλης ή και εκτός αυτής, που προανακοινώνονται κι έχουν μια ιδιαίτερη αξία, την οποία αναζητούμε. Η συλλογικότητα κι η από κοινού δράση επαυξάνει την αξία αυτή.
• Η διάρκεια του περιπάτου είναι 2 ώρες το μέγιστο.
• Η συζήτηση έχει έναν συγκεκριμένο άξονα : Είναι το θέμα, που έχει ανακοινωθεί.
• Υπάρχει ένας συμποσιάρχης, που διευθύνει την συζήτηση και ένας κεντρικός εισηγητής του θέματος. Η κεντρική εισήγηση έχει διάρκεια έως 20 λεπτά.
• Μετά λαμβάνουν τον λόγο οι παριστάμενοι. Αυτό είναι προαιρετικό, αλλά συνήθως αποδεικνύεται πολύ ουσιαστικό και καλό είναι να μιλήσουν όλοι.
• Ο χρόνος αυτών των πρωτομιλιών των παρευρισκομένων είναι συνήθως 3-4 λεπτά, άρα είναι σημαντικό ο λόγος να είναι μεστός, περιεκτικός και εντός θέματος.
• Ακολουθούν οι δευτερομιλίες (και του εισηγητού), που διαρκούν λιγότερο (1-2 λεπτά).
• Την σειρά των ομιλητών την καθορίζει ο συμποσιάρχης από την αρχή (κατά κανόνα γίνεται με σειρά αριστερόστροφα, όπως όταν χορεύουμε).
• Ο συμποσιάρχης μπορεί να επιλέξει να γίνει ευέλικτος με τους γενικούς κανόνες -σε κάποιο βαθμό – πάντοτε με γνώμονα να διευκολύνει και να προάγει την συζήτηση με αμερόληπτο τρόπο.
• Δεν μοχθούμε να καταλήξουμε σε κάποιο κοινό συμπέρασμα, ούτε να επιβάλλουμε την γνώμη μας στους άλλους.
• Εξυπακούεται ότι όταν κάποιος λαμβάνει τον λόγο, δεν διακόπτει κανείς (παράμόνον ο συμποσιάρχης και εφ’ όσον είναι απολύτως απαραίτητο).
• Μέσω της συμμετοχής βιώνουμε την ελευθερία στην πράξη, τον αλληλοσεβασμό, το μοίρασμα του πνεύματος και της ψυχής, διευρύνοντας τα στενά όρια συνείδησης της ατομικότητας, μέσα από τη βίωση της συλλογικότητας της ομάδας, διαφορετικής κάθε φορά, συνδιαμορφώνοντας ένα υγιές κοινωνικό πρότυπο λειτουργίας, που μπορούμε να μεταφέρουμε μετά στη δική μας καθημερινότητα (στην οικογένεια, στους φίλους, στην εργασία κι αλλού).
• Όλη η ουσία του εγχειρήματος περικλείεται στην εσωτερική μας προετοιμασία για να ακούσουμε και όχι μόνον να μιλήσουμε! Εκεί εδράζεται η πνευματική εξέλιξη κι η σοφία … στον αρμονικό συνδυασμό αποδοχής και προσφοράς, στον ιερό νόμο της αμοιβαιότητας!
• Μέσω των φιλοσοφικών μας περιπάτων αναζητούμε τον κοινό ψυχοπνευματικό μας τόπο, το συγκερασμό των διαφορετικών μονοπατιών και προσεγγίσεων, σε έναν κοινό δρόμο προς την αντικειμενική αλήθεια και την κοινή αναζήτηση της συλλογικής ευημερίας, τον οποίο ονομάσαμε «ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ» . Τη συνείδηση της ενότητας των ανθρώπων, όχι μόνον ως κεκρυμμένο κοσμικό νόμο, αλλά κι ως αναγκαιότητα για να καταστούμε όντως άνθρωποι, αναζητούντες την ΟΔΟ της ευημερίας για όλους.

H ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ-Κίνηση Οργανικότητας /COSMOPOLIS-Organicity Movement είναι ο καταλύτης του παγκόσμιου ρεύματος ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΙ ΑΡΕΤΗΣ, που διαπνέεται από την ΙΔΕΑ της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ . Υγιείς Προσωπικότητες, ως κύτταρα κοινωνικών και πολιτικών Συλλογικοτήτων, αποτελούν τη μόνη Οδό για την ευημερία ανθρώπων και λαών. Η συνειδητοποίηση της διασύνδεσης όλων των ανθρώπων μεταξύ τους και της αναγκαίας αλληλεπίδρασής τους, είναι το μυστικό για να περάσουμε από τα συγκρουσιακά μοντέλα διακυβέρνησης κι οργάνωσης, σε νέα πρότυπα ενότητας και συνεργασίας.

Η ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ως πνευματική κίνηση, έχει ως σκοπό να διαχύσει στην κοινωνία το όραμα της Οργανικότητας, μιας ιδέας αναμορφωτικής και γνήσια επ-αναστατικής, που έρχεται να γιατρέψει τις αρνητικές και συγκρουσιακές αντιλήψεις, από τις οποίες πάσχει ο σύγχρονος άνθρωπος, αναφορικά με τη σχέση του κάθε πολίτη με τους υπόλοιπους, αλλά και τον τρόπο δόμησης υγιών συλλογικοτήτων, είτε αυτές λέγονται οικογένεια, είτε επιχείρηση, είτε πόλη, είτε πολιτεία, είτε ανθρωπότητα. Μέσω της μεταμορφωτικής δράσεως της οργανικής αντίληψης δημιουργούνται πολίτες, που κοσμούν τις πόλεις τους, πόλεις που κοσμούν πολιτείες και πολιτείες που κοσμούν τον Κόσμο!
Η ιδέα της Οργανικότητα όπως την μελετούμε, βιώνουμε και καλλιεργούμε είναι ταυτόχρονα μία σύγχρονη προσφορά μας στον Κόσμο, που έχει όμως βαθιές ρίζες στην φιλοσοφία και τη θρησκεία. Γι’ αυτήν έχουν αναφερθεί στην αρχαιότητα οι Στωικοί φιλόσοφοι, ο Πλάτωνας, Σωκράτης κι Αριστοτέλης, ενώ οι θρησκευτικές της ρίζες εκκινούν από την αντίληψη της υποστατικής ενότητας της Αγίας Τριάδος, όπου οι τρεις Θείες υποστάσεις, είναι ταυτόχρονα διακριτές, όσο κι αξεδιάλυτα ενωμένες σε ΕΝΑ, ιδέα η οποία εκφράζεται εν συνεχεία και σε όλες τις διαστάσεις των ανθρωπίνων κοινωνιών. Οι κοινωνίες κι οι συλλογικότητες αντιμετωπίζονται ως ευρύτεροι οργανισμοί, όπου κάθε άνθρωπος βρίσκει τη μοναδική του θέση εντός της συλλογικότητας, χωρίς να χάνει τη δική του ατομικότητα, άρα κι υπευθυνότητα τόσο για τον ίδιο όσο και για τη συμβολή του στην ποιοτική κατάσταση της συλλογικότητας, στην οποία ανήκει. Με τον τρόπο αυτό μπορεί καθένας να αντιληφθεί το ρόλο των ανθρώπων – κυττάρων στη δημιουργία ευρύτερων συλλογικοτήτων – οργάνων, εντός της κοινωνίας κι ακόμη ευρύτερων οργανισμών – πολιτειών, έως τη δόμηση της ίδιας της ανθρωπότητας, στο σύνολό της, όπου ο ρόλος καθενός είναι μοναδικός και αναγκαίος για τη συνολική ευημερία κι όπου η όποια σύγκρουση, αντιμετωπίζεται ως ασθένεια. Η φυσική κατάσταση ανθρώπων και συλλογικοτήτων απαιτεί ενότητα, συνεργασία, δικαιοσύνη και απόλυτο σεβασμό στο ρόλο καθενός, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα κύτταρα κι όργανα ενός ανθρώπινου οργανισμού.
Η Οργανικότητα είναι η μόνη ιδέα, που έλκοντας την έμπνευσή της από την ίδια τη Θεία Δημιουργία, μπορεί να προσδώσει ένα πραγματικά υγιές νόημα σε υποκειμενικές ανθρώπινες θεωρήσεις , όπως ιδεολογίες, πολιτικές κι οικονομικές θεωρίες, αφαιρώντας από αυτές τις αρνητικές και συγκρουσιακές τους διαστάσεις, καθαίροντας αυτές, διυλίζοντας και διατηρώντας μόνον τα ενωτικά και δημιουργικά τους στοιχεία, αναδεικνύοντας την πραγματική ελπίδα δημιουργίας ένθεων κοινωνιών συνειδητών ανθρώπων. Υπ’ αυτή τη θεώρηση είναι αυτή που θέτει στη σωστή της βάση την αρετής της Φιλοπατρίας, ως αναγκαία συνθήκη, υπό τις ανωτέρω παραδοχές, για όλους τους ανθρώπους, για την όποια ευρύτερη συνεργασία επιδιώκεται σε διεθνές επίπεδο, είτε αυτή λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε ΝΑΤΟ είτε ΟΗΕ είτε BRICS. Αν οι σχέσεις που διαμορφώνονται δεν προωθούν το συλλογικό καλό, με δικαιοσύνη, σεβασμό κι αρμονία, δηλαδή ΟΡΓΑΝΙΚΑ, προωθούν την ασθένεια κι είναι καταδικασμένες να διαιωνίζουν τη δυσαρμονία κι ας πλανώνται οι άνθρωποι για το αντίθετο.

Πανωραία Χατζηκώστα η γνωστή ως «Ψωροκώσταινα»

Πανωραία Χατζηκώστα η γνωστή ως «Ψωροκώσταινα»: Μία συγκινητική και αληθινή ιστορία που πρέπει να γνωρίσουν όλοι οι Έλληνες!!!

Η «Ψωροκώσταινα»: Μία συγκινητική και αληθινή ιστορία που πρέπει να γνωρίσουν όλοι οι Έλληνες

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα».

Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα.

Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα…

Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.

Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»

Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα».

Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα.

Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»;

Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.

Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της.

Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.

Ψωροκωσταινα

Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.

Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

Δημόκριτος και Πρωταγόρας (Πίνακας Salvator Rosa) – Ο μύθος περί της Οργάνωσης των Ανθρώπων, της Αρετής και της Δικαιοσύνης

Ο Πρωταγόρας είναι διάλογος του Πλάτωνα (Πλάτων, Πρωταγόρας, κεφ. 12,322 b-c). που γράφτηκε στην πρώτη σωκρατική περίοδο της συγγραφικής του δραστηριότητας και αναφέρεται στους ηθικούς κινδύνους που ελοχεύουν για όσους νέους υποστούν την παιδαγωγική επίδραση των σοφιστών. Τόπος του διαλόγου είναι το σπίτι του πλουσίου Αθηναίου Καλλία, ο οποίος φιλοξενούσε τον σοφιστή και φιλόσοφο Πρωταγόρα.

«Και αφού πια ο άνθρωπος πήρε και κάποιο θεϊκό μερίδιο -πρώτα πρώτα από αυτή τη συγγένεια που έχει με τον θεό- υπήρξε το μόνο πλάσμα που αναγνώρισε θεούς και πάντα νοιαζόταν να στήνει βωμούς και αγάλματα των θεών. Παράλληλα κατάρτισε νωρίς γλώσσα και πλήθος λέξεις με την τεχνική του ικανότητα κι επινόησε οικοδομήματα και φορέματα και υποδήματα και κλινοσκεπάσματα και τους πόρους διατροφής του από προϊόντα της γης.

Οι άνθρωποι λοιπόν στην αρχή, εφοδιασμένοι με αυτά τα μέσα, ζούσαν διάσπαρτοι και πολιτείες δεν υπήρχαν. Έτσι αφανίζονταν από τα θηρία, γιατί, όπως ήταν παντού σκορπισμένοι, έμεναν παντού πιο αδύναμοι εμπρός σ’ αυτά. Η παραγωγική τους τεχνική εξάλλου τους ήταν βέβαια εξυπηρετική αρκετά για συντήρηση, αλλά δεν τους εξυπηρετούσε για τον πόλεμο με τα θηρία. Γιατί δεν είχαν ακόμα την πολιτική τέχνη, της οποίας μέρος αποτελεί η πολεμική τέχνη.

Επιδίωξαν λοιπόν να συγκεντρώνονται και να προστατεύονται μέσα σε πόλεις που έκτιζαν. Έτσι, σε όποια ευκαιρία συγκεντρώθηκαν, έκαναν αδικίες ο ένας στον άλλον, μια και δεν είχαν την τέχνη της πολιτικής οργάνωσης, με αποτέλεσμα πάλι να διασπώνται και να χάνονται. Ο Δίας τότε ανησύχησε για το είδος μας μήπως και χαθεί ολόκληρο, και στέλνει τον Ερμή. Μαζί του αυτός έφερε στους ανθρώπους την Αρετή δηλαδή τη γνώση, τη λογική, το σέβας το Κάλλος, την ευδαιμονία και την απαίτηση για δικαιοσύνη, ώστε να αποτελέσουν δυνάμεις συγκρότησης των πολιτειών και συνεκτικούς δεσμούς ανθρώπινης φιλίας.

Τότε ο Ερμής ρωτάει τον Δία να του πει με τι τρόπο τέλος πάντων θα έδινε στους ανθρώπους την Αρετή ώστε να καταστεί αυτή Ηθικός Θεσμός. “Με ποιον από τους δύο τρόπους; Έτσι όπως είναι κατανεμημένες οι τέχνες, αυτό τον καταμερισμό να κάνω και εδώ; Και ο καταμερισμός είναι ο εξής: ένας έχει για ειδικότητα του την ιατρική και εξυπηρετεί πολλούς μη ειδικούς. Έτσι κάνουν και όσοι άλλοι προσφέρουν στο κοινό την εργασία τους. Ώστε και τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό με τέτοιον τρόπο να θεσμοθετήσω ανάμεσα στους ανθρώπους ή να κάνω τη μοιρασιά σε όλους;” “Σε όλους”, είπε ο Δίας, “και όλοι να πάρουν μέρος. Γιατί πολιτείες δε θα μπορούσαν να σχηματιστούν, αν στους θεσμούς αυτούς μετείχαν λίγοι, όπως γίνεται σε άλλες τέχνες. Και θέσπισέ τους ακόμα έναν νόμο από μένα: όποιος δεν είναι ικανός να συμμετέχει στην τήρηση του σεβασμού και της δικαιοσύνης, να θανατώνεται ως νοσηρό στοιχείο της πολιτείας».

Ὁ ἑλληνικὸς ὕμνος – Mistral (βραβεῖο Νόμπελ λογοτεχνίας 1904) Μετάφραση: Κωνσταντῖνος Παλαμᾶς

Μὲ τὴν αὐγὴ καὶ ἡ θάλασσα μενεξεδένια λάμπει,
καὶ μὲ τὸ φῶς τὰ πάντα ξανανιώνουν.
Νὰ ἡ ἄνοιξη γυρίζει, νὰ τὸ χελιδόνι
στὸν Παρθενώνα ξαναχτίζει τὴ φωλιά του!
Πανίερη Ἀθηνᾶ, τίναξε τὸ πουλί σου
στ᾿ ἀμπέλια μας ἀπάνω τὰ σαρακωμένα.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Ἀγάλια ἀγάλια ἀποχρυσώνεται τὸ κύμα,
νὰ ἡ ἄνοιξη γυρίζει, μέσ᾿ στὰ κορφοβούνια
τοῦ Προμηθέα τὰ σπλάχνα σκίζοντας ἕνα ὄρνιο
μεγάλο, ἀσάλευτο ξανοίγεται μακριάθε
γιὰ νὰ διώξεις τὸ μαῦρο γύπα ποὺ σὲ τρώει,
ἁρμάτωσέ μας, νέε νησιώτη, τὸ καράβι.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Τ᾿ ἀνάκρασμα τ᾿ ἀκοῦτε τῆς ἀρχαίας Πυθείας;
«Νίκη στῶν ἡμιθέων τ᾿ ἀγγόνια!»
Ἀπὸ τὴν Ἴδη
ὡς τῆς Νικαίας τ᾿ ἀκρογιάλια ξανανθίζουν
αἰώνιες οἱ ἐλιές.
Μὲ τ᾿ ἄρματα στὰ χέρια
ἐμπρός!
Τὰ ὕψη τῶν βουνῶν ἂς τ᾿ ἀνεβοῦμε,
τοὺς Σαλαμίνικους ἀντίλαλους ξυπνώντας!
Ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Κ᾿ ἔλα, ἑτοιμάστε τὰ λευκὰ φορέματά σας,
ἀρραβωνιαστικές, γιὰ νὰ στεφανωθῆτε στὸ γυρισμὸ τοὺς ἀκριβούς σας μέσ᾿ στὸ λόγγο
γι᾿ αὐτοὺς ποὺ σᾶς γλυτώσανε κόφτε τὴ δάφνη.
Ἀγνάντια στὴ σκυφτὴ καὶ ντροπιασμένη Εὐρώπη,
ἂς πιοῦμε ξέχειλη τὴ δόξα παλληκάρια.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Ὅ,τι ἔγινε μπορεῖ νὰ ξαναγίνει, ἀδέρφια!
Στῶν πυρωμένων τούτων βράχων τὴν λαμπάδα
μὲ σάρκα θεία μπόρεσ᾿ ὁ ἄνθρωπος νὰ νοιώσῃ
τὸ φωτερώτερο κι ἀπ᾿ ὅλα τὰ ὄνειρά του.
Κι ἡ χριστιανὴ ψυχὴ βωβὴ ἐκεῖ πέρα θὰ εἶναι;
Κ᾿ ἐμεῖς ἑνὸς κορμιοῦ ξερόκλαδα ἐκεῖ πέρα;
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Τὸ Μαραθώνιο πεζοδρόμο ἀκολουθώντας
κι ἂν πέσουμε, τὸ χρέος μας ἔχουμε κάμει!
Καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ προγόνου μας Λεωνίδα
τὸ αἷμα μας, θριάμβων αἷμα, ταιριασμένο,
θὰ πορφυρώσει τὸν καρπὸ τὸν κοραλλένιο
καὶ τὸ σταφύλι τὸ κρεμάμενο στὸ κλῆμα.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Τῆς ἱστορίας μας φέγγουν τρεῖς χιλιάδες χρόνια,
Ὀρθοί!
Καὶ πρόβαλε ἀπὸ τώρα τὸ παλάτι
στὸν τόπο ἐκεῖ ποὺ λύθηκαν τὰ κακὰ μάγια,
κι ὁ φοίνικας ξαναγεννιέται ἀπὸ τὴ στάχτη.
Στὶς ἀμμουδιὲς τῆς Μέκκας διῶξέ το ἥλιε,
τὸ μισοφέγγαρο μακριὰ ἀπ᾿ τὸν οὐρανό μας…
Ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.