Τρεις εσείς, τρεις κι εμείς, Κύριε ελέησον ημάς!!!

Ευλογία φίλοι μου για την Άγια Ημέρα των Θεοφανείων και για μεγαλύτερη πνευματική βοήθεια σας προτρέπω να δείτε την όμορφη παραβολική αυτή Ρωσική ταινιούλα … Τρεις εσείς, τρεις εμείς, Κύριε ελέησον ημάς!!!

Το ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ ξεκινά τη νέα χρονιά του 2022 στους Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού – Καλή και ευλογημένη χρονιά!

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ καλεί τα μέλη και φίλους μας, τους Ορθοδόξους και όσους αναζητούν την Αλήθεια, στην εορταστική μας σύναξη, στο πνευματικό μας κέντρο, στους Αγίους Ισιδώρους Λυκαβηττού, για μία ευχαριστηριακή σύναξη για το απελθόν και το καλωσόρισμα του νέου έτους, την Κυριακή το πρωί, 2/1/2022, συμμετέχοντας στη Θεία Λειτουργία.
Η προσπάθειά μας να αναγεννήσουμε τον έσω ΑΝΘΡΩΠΟ, ενοποιώντας τα πολυδιασπασμένα του κομμάτια σε μία κατεύθυνση ζωοποίησης εν ΑΛΗΘΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ, δεν μπορεί παρά να ξεκινά ετησίως με τη συνάντηση αυτή των πιστών, στον ιδιαίτερο τόπο προσευχής και πνευματικής εργασίας, που εκπροσωπεί η Ορθόδοξη αυτή Κυψέλη του πατρός Δημητρίου και των αδελφών, που τον συνδράμουν, τόπο άσκησης και του Μ. Βασιλείου.
Αποτελεί τιμή και χαρά μας να αποτελούμε μέλη της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ και σας καλούμε όλους να κάνετε το αναγκαίο βήμα, που απαιτεί η συμπερίληψή σας στην αγαπητική αυτή σύναξη!
Μετά τη Θεία Λειτουργία θα συζητήσουμε με τους ενεργούς αδελφούς/ές τις λεπτομέρειες της χειμερινής μας υπαίθριας απόσυρσης,. στην οποία θα συμμετάσχουν μόνον όσοι μετέχουν ενεργά των δράσεών μας, δεδομένου ότι σε αυτήν θα ανακοινωθεί και οργανωθεί η επόμενη φάση ολικού πνευματικού επαναπρογραμματισμού της ανθρωπότητας, που εκκινεί από τον Ελληνικό ομφαλό της!

Μπορείτε να φέρετε μαζί σας, καφέ, ζάχαρη, γλυκά και γενικά είδη για κέρασμα, για την κάλυψη των αναγκών του Ιερού Ναού, για κέρασμα των προσκυνητών του!

Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα – Πηνελόπη Δέλτα

(Η επίκαιρη ιστορία της Πηνελόπης Δέλτα, που αξίζει να διαβάσετε με ανοικτές καρδιές, καθώς διερχόμαστε μέσα από την ευλογημένη περίοδο των Χριστουγέννων του 2021 κι αποδράμουν οι «εορτασμοί» – τρόπος του λέγειν – των 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821 – Κείμενο που διαβάσαμε ως ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εις ανάμνηση ηρώων κι αγίων προτύπων μας, κατά την εκδήλωσή μας, του Δεκεμβρίου 2021, για την υποστήριξη των αστέγων της Αθήνας και την επίσκεψή μας στο Μετόχιο του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα)

Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα το 1822 - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη, οι πασάδες όλοι μαζεμένοι συζητούσαν.

Ήταν ν’ αποφασιστεί, πριν ξημερώσει, αν εσήμανε ή όχι η ώρα να πάρουν το Μεσολόγγι.

Η νύχτα ήταν σκοτεινή, το κρύο δυνατό, η ώρα περασμένη. Μα ειδήσεις είχαν φθάσει και ο Ομέρ είχε συγκαλέσει τους αρχηγούς, ανυπόμονος να τους ανακοινώσει τα μαντάτα και να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση τους.

Ένδεκα χιλιάδες στρατός περιέζωνε για δύο ολόκληρους μήνες το χωριό, που ήταν τότε το ερημωμένο Μεσολόγγι, και δυο δοξασμένοι στρατηγοί, ο Κιουταχής και ο Ομέρ Βρυώνης, αμιλλούνταν ποιος να το πρωτοπάρει. Τα οχυρώματα ήταν χωματένια, μισογκρεμισμένα κι ελεεινά. Μέσα – που να το ήξεραν τότε οι Τούρκοι! – τριακόσια εξήντα παλικάρια όλα-όλα, διαφέντευαν την ημέρα και ξανάχτιζαν τη νύχτα τις χαλάστρες που άνοιγαν στον τοίχο τα τούρκικα κανόνια.

Πηνελόπη Δέλτα: Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα (Τουρκοκρατία: 1453-1821) |  ΕΛΛΑΔΑ | antinews.gr

Από καιρό επέμεινε ο Κιουταχής πως μόνο με το σπαθί και τη φωτιά θα βάλουν γνώση στους Γκιαούρηδες και θα φέρουν σε λογαριασμό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Μάρκο Μπότσαρη, που πεισμάτωναν στην τρέλα τους ή να ελευθερώσουν τη χώρα ή να ταφούν μες στα ερείπια στης. Μα ο Ομέρ Βρυώνης, που μελετούσε την κατάκτηση του Μωριά και που ήθελε το Μεσολόγγι στρατιωτική του βάση, επέμενε να το πάρει με το καλό.

Και λόγια βαριά ανταλλάχθηκαν μεταξύ στους δυο στρατηγούς.

Γιατί τους είχαν παίξει οι Γκιαούρηδες, και πολύτιμος καιρός πήγε χαμένος σε συζητήσεις και διαπραγματεύσεις· ώσπου, ένα πρωί, ξαφνισμένοι είδαν οι πασάδες τον υπερήφανο στόλο του Ισούφη να σκορπά και να χάνεται μπρος σε επτά Υδρέικα καραβάκια, που με απλωμένα τα πανιά μπήκαν στη λιμνοθάλασσα και προκλητικά άραξαν στο Μεσολόγγι.

Και όταν συνήλθαν από τη σάστισή τους οι πασάδες, και παραπονέθηκαν και αγρίεψαν και πρόσταξαν την πόλη να παραδοθεί, τους αποκρίθηκε αυθάδικα ο Μάρκος Μπότσαρης: – Αν θέλετε τον τόπο μας, ελάτε να τον πάρετε.

Άφριζε ο Κιουταχής, γιατί είχε μπει πια μέσα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με επτακόσιους Μανιάτες, μαζί και ο Ζαΐμης, μαζί και ο Δεληγιάννης. Έβριζε και φώναζε ο οργισμένος πασάς, πως ξεφόρτωσαν πια τα Υδρέικα καράβια όπλα και πολεμοφόδια, και πως ποτέ πια δε θα παραδοθεί το Μεσολόγγι, αν δε χαθούν πρώτα πολλοί πιστοί και αν δεν πνιγούν οι Γκιαούρηδες στο αίμα.

Τα μεσολογγίτικα Χριστούγεννα - The Daily Owl

Λόγια πικρά είχε ξεστομίσει ο Κιουταχής, και βαριά το έφερε ο Ομέρ Βρυώνης, τάχα πως αυτός είχε ταπεινώσει το γένος των πιστών, από πονοψυχιά για μια φούχτα σκύλους άπιστους.

Και το έφερε βαριά, γιατί, μες στα τραχιά λόγια του Κιουταχή, διέβλεπε την άλλη κατηγορία, που δόλια την κρυφομετάλεγαν φθονεροί αντίζηλοι του, τάχα πως γκιαούρικο αίμα έτρεχε και στις δικές του φλέβες, και γι’ αυτό λιποψυχούσε κάθε φορά που είχε να το χύσει σφάζοντας Χριστιανούς.

Είχε περάσει νύχτες άυπνες, ξαπλωμένος στη σκηνή του ο αγέρωχος Αρβανίτης, γιατί το έβλεπε και αυτός πως η κατάσταση άρχιζε να γίνεται κρίσιμη στο τούρκικο στρατόπεδο. Μετά την καταστροφή της Πέτας, σαν του έστειλαν οι Ρωμιοί τον Βαρνακιώτη για συνεννόηση, το νόμισε μεγάλο θρίαμβο που τον κατάφερε να προσκυνήσει και να προδώσει εκείνους που τον έστειλαν· και όμως, από τότε, πολλοί οπλαρχηγοί ξανάπιασαν τα βουνά κι έκοβαν τις συγκοινωνίες και όπλιζαν τους πληθυσμούς κι έφερναν χίλιες δυσκολίες στους πιστούς· και το κρύο είχε πιάσει, οι βροχές είχαν πλημμυρίσει το στρατόπεδο, το ψωμί σπάνιζε και οι στρατιώτες άρχισαν να γρινιά-ζουν. Και ύστερα από δύο ολόκληρους μήνες, ούτε κατά μια σπιθαμή δεν είχε προχωρήσει η επιχείρηση του υπερήφανου πασά.

Μα επιτέλους, τώρα είχαν φθάσει οι ειδήσεις που με τόση αγωνία τις περίμενε! Η τύχη είχε γυρίσει, ο Αλλάχ ήταν μαζί του. Τώρα ήλθε η ώρα να διαψεύσει το θρύλο της χριστιανικής του καταγωγής. Αύριο θα πνίξει το Μεσολόγγι στο αίμα.

Ξημέρωνε παραμονή των Χριστουγέννων.

Πλάγι στη σκηνή, σπαρμένη πλούσια μαξιλάρια και χαλιά, όπου ο Ομέρ Βρυώνης είχε συγκαλέσει τους πασάδες, σ’ ένα χωριστό διαμέρισμα, ανάμεσα στις αποσκευές του στρατηγού, ένας δούλος έψηνε καφέδες.

Οι ταπεινώσεις είχαν γύρει τις λιγνές του πλάτες, και βαθιά χαράκια είχαν σκάψει οι συλλογές ανάμεσα στα φρύδια και γύρω στο κλειστό του στόμα. Σκυμμένος πάνω σ’ ένα μαγκάλι, φαίνουνταν παραδομένος στη δουλειά του, τα μάτια καρφωμένα στο μπακιρένιο μπρικάκι.

Ο Ομέρ χτύπησε τα χέρια του.

-Γιάννη, φώναξε, φέρε καφέδες.

Και στο γραμματικό, που παράμερα στέκουνταν και περίμενε, έδειξε το τραπέζι και πρόσταξε: – Εσύ, κάθισε αυτού και γράφε.

Ο Γιάννης έχυσε με προσοχή τον καφέ σε τέσσερα-πέντε ζάρφια, και τα έφερε με το δίσκο μέσα στη σκηνή. Ο Ομέρ Βρυώνης, περπατώντας απάνω-κάτω, υπαγόρευε ένα γράμμα προς τον Βαρνακιώτη:

«Μάθε», έλεγε, «πως αύριο θα γευματίσω στο Μεσολόγγι».

– Αύριο, είπε μέσα του ο Γιάννης, δε θα γευματίσεις στο Μεσολόγγι – πρώτα ο Θεός…

Μα το πρόσωπο του δεν άλλαξε, ούτε φαίνουνταν να προσέχει εκείνα που έλεγαν γύρω του. Ένα-ένα, με αργές κινήσεις, ακούμπησε τα ζάρφια με τον καυτό καφέ εμπρός σε κάθε πασά, προσέχοντας μη χυθεί ούτε κόμπος από το μυρωδάτο ποτό.

-Φέρε και άλλους, πρόσταξε ο Βρυώνης, δείχνοντας μ’ ένα νόημα των μαύρων φρυδιών του πως τα ζάρφια ήταν λιγότερα από τους πασάδες.

Και χωρίς να σταθεί, με τα χέρια πίσω στη ράχη και τα μάτια χάμω, εξακολούθησε να υπαγορεύει τις τελευταίες του διαταγές στον Βαρνακιώτη:

«Κοίταξε να μάθεις πού πάγει ο στρατός που φεύγει για την Ακαρνανία, και βάσταξε τους αρματωλούς που έχουν προσκυνήσει, ώσπου να μάθεις πως πήρα το Μεσολόγγι. Είσαι υπεύθυνος για το Βραχώρι».

Απότομα στάθηκε εμπρός στον Ισμαήλ Χατζημπέντο, που, αργοκουνώντας το κεφάλι, κάτι σιγομουρμούριζε του Ισμαήλ Πλιάσα.

– Φοβάσαι; τον ρώτησε περιφρονητικά. Οι δυο πασάδες σώπασαν.

Έριξε ο Αλβανός μια πλαγινή ματιά του Κιουταχή, που σιωπηλά και ακατάδεχτα παρακολουθούσε τα κρυφομιλήματα των δυο Ισμαήλιδων, και με οργή, χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι, φώναξε:

– Ή αύριο ή ποτέ.

Και γυρνώντας στον Ισμαήλ Χατζημπέντο, χαμογέλασε και είπε:

– Μη φοβάσαι, πασά μου, τώρα πια ο Αλλάχ είναι μαζί μας, όλα μας έρχονται δεξιά!

Με το κεφάλι, χαμογελώντας, τον εγκαρδίωνε ο Άγος Βαστάρας.

-Πε τους, πε τους, πασά μου, τα μαντάτα.

Και τους τα είπε ο Ομέρ Βρυώνης.

Έφευγε, λέει, στρατός από μέσα από το Μεσολόγγι για τα δυτικά παράλια της Ακαρνανίας, όπου σκοπό είχε να σφάξει τους πληθυσμούς, ίσως και να αρπάξει το Βραχώρι που το φύλαγε ο Βαρνακιώτης, και να συλλάβουν τον Βαρνακιώτη ή να τον πείσουν να γυρίσει μαζί τους.

Κρυμμένος μες στα βούρλα είχε δει κάποιος άνθρωπος του τις ετοιμασίες στα Ελληνικά καράβια· 500 άντρες της φρουράς ετοιμάζουνταν να φύγουν με τρεις από τους αρχηγούς. Θα έφευγαν αύριο βράδυ, παραμονή των Χριστουγέννων. Τα ξημερώματα της μεγάλης τους εορτής, οι Γκιαούρηδες θα μαζεύουνταν όλοι στις εκκλησίες τους, για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία· αυτή ήταν η κατάλληλη ώρα…

Ο Κιουταχής τον διέκοψε μ’ ένα νόημα κατά τον Γιάννη, που στο πλαγινό διαμέρισμα, ανακούρκουδα εμπρός στο μαγκάλι, ανακάτωνε τον καφέ στο μπρίκι.

-Αυτός; έκανε ο Βρυώνης χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή.

Και μ’ ένα αρνητικό σήκωμα του κεφαλιού πρόσθεσε:

-Μπα, δε μιλάει αυτός!

-Μα είναι Γκιαούρης! ψιθύρισε ο άλλος.

Ο Ομέρ χαμογέλασε.

-Δε μιλάει αυτός, είναι άνθρωπος μου, είπε με τρόπο που ν’ ακούσει ο Γιάννης. Έπειτα, έχω τη γυναίκα του και τα παιδιά του στα χέρια μου. Το ξέρει πως αν ακουστεί τίποτα απ’ όσα λέμε… – με το χέρι έκοψε τον αέρα: Έννοια σου!… Δε μιλάει αυτός.

Κάθισε στο ντιβάνι, αντίκρυ στο δούλο του, κι εξακολούθησε τις εξηγήσεις του.

Το ανατολικό μέρος της χώρας είναι το πιο αδύνατο· από κει θα γίνει το γιουρούσι, όταν σημάνει το σήμαντρο που θα καλεί τους Χριστιανούς στις εκκλησίες. Συνάμα όμως θα γίνει μια ψευτοπροσβολή από άλλο μέρος του οχυρώματος, έτσι που κι αν μείνουν μερικοί φρουροί στους τοίχους, θα τρέξουν εκεί και θ’ αφήσουν αφύλαχτο το ανατολικό μέρος…

Ο Γιάννης με τα μάτια καρφωμένα στο μπρικάκι του, άκουε κάθε λέξη· φαίνουνταν παραδομένος στον καφέ που φούσκωνε, κανένα νεύρο του προσώπου του δεν κούνησε. Και όμως στην καρδιά του ήταν χαλασμός.

Τη γυναίκα του, τα παιδιά του τα είχε ξεχάσει· του τα θύμισε τώρα ο πασάς. Ναι, ήταν στην Άρτα, αιχμαλωτισμένοι σαν κι αυτόν, όμηροι στα χέρια του Ομέρ Βρυώνη. Και του ήταν γραφτό ν’ ακούσει όλες τις ετοιμασίες και ν’ αφήσει την καταστροφή να συντελεστεί, αλλιώς η γυναίκα του και τα παιδιά του…

Σιγανά έχυσε τον καφέ στα ζάρφια, προσέχοντας μη σκορπιστεί το καϊμάκι’ την αγαπούσε πολύ την όμορφη γυναίκα του, τα τρελαίνουνταν τα παιδιά του. Για να μη κακοπάθουν αυτά δούλευε τόσον καιρό τον Τούρκο, και τον δούλευε πιστά. Το ήξερε πως θα πλήρωναν με το κεφάλι τους κάθε του πληροφορία· ώστε έπρεπε να καθίσει ήσυχος, να βουλώσει το στόμα του, ν’ αφήσει το μοιραίο να συντελεστεί.

Μοίρασε πάλι τους καφέδες και πήρε τ’ αδειανά ζάρφια. Μα και οι πασάδες τώρα σηκώνουνταν, η συνεδρίαση είχε τελειώσει. Όλοι ήταν πια σύμφωνοι, η επίθεση θα γίνουνταν τα Χριστούγεννα, την ώρα της λειτουργίας των Γκιαούρηδων.

Ένας-ένας χαιρέτησαν το στρατηγό και αποτραβήχθηκαν να ξαναπάν να κοιμηθούν, ώσπου να έλθει η ώρα της ετοιμασίας.

Ο Ομέρ Βρυώνης τυλίχθηκε στη σαμουρένια κάπα του και ξαπλώθηκε στο σοφά.

– Όχι, είπε του Γιάννη, που ρωτούσε αν θα γδυθεί. Δεν έχω καιρό σήμερα για πούπουλα· κλείσε τον μπερντέ και πήγαινε· δε σε θέλω πια.

Έσβησε τα κεριά ο Γιάννης, κατέβασε το κρεμαστό χαλί που χώριζε τη σκηνή του αφέντη από το διαμέρισμα με τις αποσκευές, και ξαπλώθηκε κοντά στο μαγκάλι να ζεσταθεί.

Έτρεμε πολύ, τώρα που δεν τον έβλεπαν πια, και τα δόντια του χτυπούσαν από σύγκρυο.

Έτσι λοιπόν είχαν αποφασίσει οι πασάδες· αύριο χριστουγεννιάτικα θα παίρνανε το Μεσολόγγι. Μα αυτός αποφάσιζε πως δε θα το πάρουν… Ναι, αυτός, ο δούλος του Ομέρ Βρυώνη, ο φτωχός Γιάννης Γούναρης από τα Γιάννινα, έτσι το ήθελε, να σωθεί το Μεσολόγγι.

Μα θα μπορέσει να το σώσει;

Το ήξερε αυτός πως βίγλες είχε παντού στους τοίχους απάνω. Τις έβλεπε, σαν έβγαινε να κυνηγήσει πουλιά για το τραπέζι του αφέντη του, που φύλαγαν μέρα και νύχτα άγρυπνα. Ούτε σκιά δεν άφηναν να σιμώσει. Θα του έριχναν ευθύς, αν έκανε να πλησιάσει. Και ούτε και σημείο δεν μπορούσε να κάνει, γιατί θα τον ένιωθαν οι Τούρκοι φρουροί. Δεν τον πείραζε που θα τον σκότωναν, μια φορά πεθαίνει ο άνθρωπος και γλιτώνει από την τούρκικη σκλαβιά. Μα που δε θα μάθαιναν οι πολιορκημένοι το καταχθόνιο σχέδιο των πασάδων…

Σηκώθηκε στον άγκωνά του, τα μάτια καρφωμένα στη φωτιά. Τα κάρβουνα είχαν χωνέψει, σκιές κοκκινόμαυρες κυμάτιζαν στη θρακιά με κάθε πνοή που περνούσε και, λίγο-λίγο, απόσβηνε και από ένα καρβουνάκι και σκορπούσε η στάχτη.

Μα ο Γιάννης δεν τα έβλεπε· έβλεπε τη γυναίκα του, νέα και όμορφη, χλωμούλα η καημένη, γιατί ήλιος δεν τη θωρούσε έτσι που ζούσε, μόνη, κρυμμένη πίσω από τα κλειστά παντζούρια της… Έβλεπε τα παιδάκια του, τα δυο του αγοράκια, όλο ζωή και σκανταλιά· γελούσαν συχνά, τα καημένα, γιατί ήταν μικρά και δεν είχαν καταλάβει ακόμα, στην αγκαλιά της μάνας, το βάρος της σκλαβιάς. Και τώρα έπρεπε να τα θυσιάσει…

Η καρδιά του ράγιζε. Ήταν άραγε ανάγκη; Μπορούσε και να μην είχε ακούσει τα λόγια των πασάδων…

Έσπρωξε την κουβέρτα του και σηκώθηκε αργά· ξεκρέμασε το τουφέκι του, που κρέμουνταν σ’ ένα καρφί και βγήκε έξω.

Γλυκοχάραζε η παραμονή των Χριστουγέννων, μα καμιά χαρά δεν ήταν στη φύση· όλη την εβδομάδα είχε ρίξει βροχή, το στρατόπεδο, μουσκεμένο, ήταν λίμνη απέραντη από λάσπη.

Και το Μεσολόγγι θα γίνουνταν αύριο λίμνη απέραντη από αίμα χριστιανικό… γιατί έτσι το αποφάσισαν οι πασάδες…

-Ε, μπαρμπα-Γιάννη, για πού;

Ο Γιάννης σήκωσε τα μάτια και γνώρισε το σταβλίτη του Ομέρ, που ετοιμάζουνταν για την πρωινή του προσευχή.

Τον χαιρέτησε με το χέρι χωρίς να σταματήσει.

-Πάγω να σκοτώσω θαλασσοπούλια, του αποκρίθηκε, για το μεζέ του αφέντη.

Του φώναξε ο Τούρκος:

– Μη σε δουν με το τουφέκι οι Γκιαούρηδες, και σε πάρουν για πολεμιστή!

Και κακανίζοντας γονάτισε στην ψάθα του, γυρισμένος κατά την ανατολή.

Ο Γιάννης δεν αποκρίθηκε· με ήσυχο, τακτικό βήμα τράβηξε για τη λιμνοθάλασσα.

Το βράδυ εκείνο της παραμονής των Χριστουγέννων, ο γραμματικός του Μακρή, ο Θανάσης, γύριζε, μονάχος μες στο μονόξυλό του, από το Ανατολικό, το ηρωικό νησάκι στην είσοδο του κόλπου, που μόνο πια έμενε ελεύθερο σ’ όλη την περιφέρεια, μαζί με το Μεσολόγγι. Η ξηρά ήταν όλη στα χέρια των Τούρκων· μόνη συγκοινωνία έμενε πια από τη θάλασσα.

Βιάζουνταν να φθάσει στο Μεσολόγγι για να κάνει Χριστούγεννα με τους δικούς του και για ν’ αποχαιρετήσει τους αρχηγούς Τσόγκα, Γρίβα και Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που έφευγαν με τα καράβια το ίδιο εκείνο βράδυ. Πεντακόσιοι άντρες διαλεγμένοι έφευγαν μαζί τους για επιχείρηση μυστική.

Από τότε που είχαν ξεφορτώσει τα Υδρέικα καράβια άντρες, τουφέκια και τροφές, οι Τούρκοι είχαν σταματήσει τις επιχειρήσεις τους· το καταλάβαιναν πως από χορτασμένους δεν το παίρνουν το Μεσολόγγι, και τους άφηναν ήσυχους ώσπου να πεινάσουν πάλι.

Χαμογέλασε ο Θανάσης. Πείνα το Μεσολόγγι δε φοβούνταν πια όσο βαστούσαν τη θάλασσα τα Υδρέικα καράβια…

Μ’ αφού τους άφηναν οι Τούρκοι ελεύθερα τα χέρια, καλό ήταν να δουν αν δε γίνεται τίποτα από το Βραχώρι…

Έξαφνα, στην ακρογιαλιά είδε ο Θανάσης έναν άνθρωπο που με το μαντίλι τού έγνεφε να πλησιάσει.

Γύρισε τη βάρκα του κατά την ξηρά.

– Ποιος είσαι; φώναξε, και τι θέλεις;

– Έλα, μη φοβάσαι… είμαι φίλος, του αποκρίθηκε ο άλλος.

Ο Θανάσης σίμωσε και ξεχώρισε καλά τον άνθρωπο.

Είχε σκυφτούς τους ώμους και φαίνουνταν κατάκοπος· τα ρούχα του ήταν πιτσιλισμένα λάσπες, σα να είχε κάνει μακριά πορεία, και στο χέρι βαστούσε τουφέκι κυνηγού.

Ο Θανάσης έσπρωξε το μονόξυλό του στην αμμουδιά, κοντά του.

-Τι θέλεις; τον ρώτησε από μέσα από τη βάρκα. Ο άλλος έριξε πίσω του μια ματιά, βεβαιώθηκε πως είναι μόνος, και σκύβοντας είπε γρήγορα:

– Τρέξε στο Μεσολόγγι, πες τους πως τα χαράματα θα γίνει γιουρούσι· ξέρουν πως φεύγουν οι αρχηγοί, πως παίρνουν πεντακόσιους άντρες, και την ώρα της λειτουργίας θα σας ρι-χθούν οι Τούρκοι.

Ο Θανάσης πήδηξε στην ξηρά.

– Ποιος είσαι; ρώτησε τον άγνωστο, και ποιος σου τα ‘πε όλα αυτά;

-Είμαι ο κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη, και είμαι από τα Γιάννινα, Χριστιανός.

Ο Θανάσης τον έσπρωξε με αηδία, κι έκανε να ξαναμπεί στη βάρκα· μα ο άλλος τον βάσταξε από το μανίκι.

– Μη με υποψιάζεσαι και μη με αποδιώχνεις, είπε βραχνά. Τρέξε να τους τα πεις, αλλιώς πάει το Μεσολόγγι.

Η φωνή του μαρτυρούσε τέτοια αγωνία, που ο Θανάσης ταράχθηκε.

-Πώς τα ‘μαθές αυτά που λες; ρώτησε.

-Τα λέγανε οι πασάδες αναμεταξύ τους, ήμουν εκεί και τ’ άκουσα.

– Ποιοι ήταν οι πασάδες;

Ο άγνωστος τους ονόμασε και του εξήγησε με δυο λόγια σε ποιο μέρος θα χτυπούσαν οι Τούρκοι, γιατί ήξεραν πως ήταν το πιο αδύνατο.

– Θα κάνουν ψεύτικο γιουρούσι απ’ αλλού, μην τους πιστέψετε.

Ο Θανάσης τον άκουε, αλλά δίσταζε ακόμα.

– Αν είσαι Χριστιανός, γιατί δεν πολεμάς μαζί μας, παρά δουλεύεις τον Τούρκο; ρώτησε.

Ο ξένος έκανε ν’ απαντήσει, το στόμα του τεντώθηκε νευρικά, μα καμιά φωνή δε βγήκε, κι έσμιξε τα χέρια. Ο Θανάσης τον λυπήθηκε.

– Έλα μαζί μου, του είπε, τι ανάγκη τους έχεις; Έπειτα αν γυρίσεις τώρα θα σε σκοτώσουν.

Ο ξένος σήκωσε το πρόσωπο του, η όψη του ήταν αναλυμένη.

– Το τι θα γίνω εγώ, δεν πειράζει, έκανε, μα έχει στα χέρια του τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου…

Τα μάτια του ξαφνικά γέμισαν δάκρυα· πέταξε πάνω τα χέρια του και γύρισε και χάθηκε στο σουρούπωμα.

Ο Θανάσης δε δίστασε πια. Πήδηξε στο μονόξυλό του, και βιαστικά έκανε για το Μεσολόγγι.

Ήταν νύχτα βαθιά σαν έφτασε. Τρεχάτος πήγε στου Μάκρη και του είπε όσα άκουσε, κι ευθύς φώναξε κείνος τους άλλους αρχηγούς, που αμέσως σταμάτησαν τα καράβια, έτοιμα για να σαλπάρουν. Κατά διαταγή του Μαυροκορδάτου, ο Γρίβας αποβίβασε βιαστικά εκατό του άντρες, και με τον Τσαλαφτίνο και τον Κουμουντουράκη έτρεξαν κι έπιασαν τα οχυρώματα· την ίδια ώρα ο αρχιεπίσκοπος μάζεψε τους παπάδες και διέταξε να κλείσουν όλες οι εκκλησίες, και να ειδοποιηθούν τα ποίμινια πως λειτουργία χριστουγεννιάτικη δε θα γίνει, παρά θ’ αγρυπνήσουν οι Χριστιανοί όλοι στους τοίχους απάνω.

Ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Λόντος, με τετρακόσια τους παλικάρια, είχαν πιάσει το κέντρο όπου ήταν η πύλη του οχυρώματος· ο Ζαΐμης με άλλους εξακόσιους πήραν τη δυτική μεριά, και μεγάλη δύναμη από χίλιους διακόσιους άντρες, με τον Γρίβα, τον Μακρή, τον Ροζοκότσικα και τον Δελιγιάννη, σκορπίστηκαν στο ανατολικό μέρος όπου ήταν να γίνει το γιουρούσι, ενώ άλλοι έπιαναν τα χαμηλά σπίτια εμπρός, κατά τον κάμπο, και άλλοι, κρυμμένοι στη σκιά, στα πόδια του τοίχου, περίμεναν σιωπηλά. Σύννεφα πυκνά σκέπαζαν τον ουρανό. Παντού σκοτάδι.

Από την άλλη μεριά του τοίχου οκτακόσιοι Τούρκοι τοιχοπηδηχτάδες, όλοι άντρες διαλεγμένοι και γεροί, με σκοινιά, μπήκαν σιωπηλά στο χαντάκι που περιτριγύριζε το οχύρωμα και κρύφθηκαν μες στα βούρλα, στο ανατολικό μέρος, όπου τα φρούρια ήταν πιο ευκολοπήδηχτα. Δυο χιλιάδες πεζικό, περπατώντας στα νύχια, σίμωσαν κρυφά, έτοιμοι να τους υποστηρίξουν. Πίσω τους, άλλες οκτώ χιλιάδες περίμεναν τη χαραυγή για να ορμήσουν στα οχυρώματα με το πρώτο σύνθημα.

Όλη νύχτα, από τα δύο μέρη του τοίχου, Έλληνες και Τούρκοι παραμόνευαν κρυμμένοι, χωρίς να υποψιάζονται ούτε τούτοι ούτ’ εκείνοι, πόσο κοντά αγρυπνούσε ο εχθρός. Οι εκκλησίες ήταν κλειστές, τα κεράκια σβηστά.

Χριστούγεννα 1822: Όταν οι τούρκοι επιτέθηκαν την αυγή στο Μεσολόγγι

Απάνω στα οχυρώματα, οι παπάδες ψιθυριστά εγκαρδίωναν κι ευλογογούσαν τους άντρες, και σιωπηλά τους έδιναν την ευχή τους.

Έξαφνα, στη νυχτερινή σιωπή, όλα μαζί τα σήμαντρα σήμαναν τη λειτουργία.

Και τότε άρχισε το πανηγύρι.

Από τη μίαν άκρη στην άλλη του τοίχου, φωνές και αλαλαγμοί σχίζουν τον αέρα’ με τα σπαθιά στα δόντια ορμούν του Ομέρ Βρυώνη οι τοιχοπηδηχτάδες, ρίχνουν τις σκάλες, σκαρφαλώνουν στις επάλξεις, μπήγουν δυο σημαίες. Μα τα παλικάρια αγρυπνούσαν.

Σαν τοίχο ζωντανό προβάλλουν τα στήθη τους στο ανθρώπινο κύμα που ανεβαίνει με λύσσα σιωπηλά, αρπάζουν τους ξαφνιασμένους Τούρκους, τους σηκώνουν από το χώμα, τους γκρεμίζουν στο χαντάκι· τρίζοντας τα δόντια τσακίζουν τις σημαίες, ρίχνονται στους καινούριους που σκαρφαλώνουν, τους γκρεμίζουν και αυτούς· τα σπαθιά σφυρίζουν θερίζοντας κεφάλια, βροντούν τα τουφέκια σκορπώντας όλεθρο και τρόμο, τα πόδια γλιστρούν στο γλιτσιασμένο από το αίμα χώμα.

Τρεις ώρες βαστά το πανδαιμόνιο.

Κουρασμένοι, πατώντας στα πτώματα, αποτραβιούνται οι Τούρκοι. Δεκατισμένοι, νικημένοι, αποθαρρυμένοι, υποχωρούν και φεύγουν.

Πηδούν από τους τοίχους οι δικοί μας, τους παίρνουν κατά πόδι και τους σκορπούν αλαλιασμένους στον κάμπο. Δώδεκα σημαίες κείτονται στη λάσπη, πεντακόσιοι πεθαμένοι φράζουν το χαντάκι.

Μετριούνται οι δικοί μας, λείπουν έξι παλικάρια.

Η λειτουργία είχε γίνει, αλλά με μπαρούτι και με αίμα.

Τ’ ακούν οι οπλαρχηγοί απάνω στα βουνά, και κλειούν το Μακρυνόρος.

Τ’ ακούν και οι Τούρκοι, πως Μαυρομιχάλης και Τσόγκας έπεσαν στην Κατοχή και χάλασαν τους δικούς τους, και τρόμος τους πιάνει. Σαν από μαύρο σύννεφο βροντοκυλά το άκουσμα πως Καραϊσκάκης και Οδυσσέας τραβούν για το Μεσολόγγι, και πανικός τους ταράζει. Παραμονή Άη-Βασίλη, νύχτα, σηκώνουν οι πασάδες το στρατό, και με τέτοια βία φεύγουν, που όλα τους τα κανόνια, πολεμοφόδια, τροφές, και έπιπλα ακόμη των πασάδων, μένουν στα χέρια των Ελλήνων, που το άλλο πρωί, ξαφνικά, βλέπουν τον κάμπο έρημο από εχθρούς.

Έτσι εόρτασε το Μεσολόγγι τα Χριστούγεννα του 1822.

Κάπου στην Κλεισούρα μέσα, όπου περνά ο δρόμος που από το Μεσολόγγι πηγαίνει στο Βραχώρι, άσπριζε ένα ερημοκλήσι, η Παναγία η Ελεούσα. Ο διαβάτης, που κουρασμένος στέκουνταν ν’ ανασάνει ή έμπαινε στο εκκλησιδάκι ν’ ανάψει ένα κεράκι, ήξερε πως θα βρει ένα ποτήρι κρύο νερό να σβήσει τη δίψα του, ή μια φωτιά να στεγνώσει τα ρούχα του, αν τον είχε πιάσει μπόρα στο δρόμο.

Φτωχό ήταν το ερημοκλήσι, φτωχό και το κελί του μοναχού που το φύλαγε, γιατί φτωχοί ήταν και οι Χριστιανοί που του είχαν δώσει από το στέρημά τους για να τα χτίσει.

Μα φεύγοντας, ο διαβάτης μελετούσε τη φιλοξενία του ερημίτη, και απορούσε με τη θλιμμένη του ηρεμία και τη σαν απόμακρη φωνή του.

Χρόνια πολλά κάθουνταν εκεί μέσα ο μοναχός, μα κανένας δεν τον γνώριζε, γιατί δεν ήταν από τον τόπο· ούτε τον άκουσε ποτέ κανείς να πει από που ήταν και ποιες φουρτούνες τον είχαν ρίξει εκεί. Λόγια πολλά δεν ήξερε ο ερημίτης· τα είχε ξεμάθει στη μοναξιά του.

Σκυφτός πάντα και σιωπηλός, κάθουνταν ώρες στην πόρτα του κελιού του, αφηρημένος σε βαθιά θλιμμένη συλλογή, ή βυθισμένος στην ατέλειωτη προσευχή του.

Μόνος και αποτραβηγμένος ζούσε εκεί μέσα, απείραχτος και άγνωστος, μνημονεύοντας την πεθαμένη του αγάπη και τα σφαγμένα του αγγελούδια. Δάκρυα ποτέ δεν είδε κανείς στα μάτια του· τα είχε χύσει όλα σαν έμαθε την εκδίκηση του αφέντη του που, με το αίμα της καρδιάς του δούλου του, είχε πληρώσει την απελευθέρωση του Μεσολογγίου.

Ήταν ο Γιάννης Γούναρης.

Αφιέρωμα - Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά - Θεοφάνεια - Έθιμα απο όλο τον Κόσμο

Ζώντας την εμπειρία της Ζωής – Ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλον τον Κόσμο!

Έφθασαν και φέτος οι ευλογημένες ημέρες των Χριστουγέννων κι έχω και πάλι μέσα μου αναμιγμένα συναισθήματα από την εμπειρία μου μέσα στην κοινότητα, που έχουμε φτιάξει για να ζήσουμε, η οποία πολύ λίγο αγγίζει το αληθινό τους νόημα. Σε λίγες γραμμές, θα μεταφέρω λίγες σκέψεις από τη δική μου εμπειρία.
Η εορτή των Χριστουγέννων αποτελεί για όσους ενσκύπτουν, έστω λίγο, στο χαροποιό τους μήνυμα, πηγή των πλέον θερμών, αισιόδοξων και αγαπητικών συναισθημάτων, αναμνήσεων και σκέψεων! Όλα ξεπηδούν αυτόματα βαθιά μέσα μας, απλά και μόνον καθώς συλλογιζόμαστε το μέγα μυστήριο της Ενανθρώπισης! Με πόση Αγάπη ο Δημιουργός του Κόσμου εξέρχεται από την ανεπίδεκτη ανθρώπινης προσπέλασης και εμπειρίας υπέρτατη κατάστασή Του, για να εισέλθει εντός του κτιστού κόσμου, μεταβάλλοντάς τον με ένα μοναδικό τρόπο, ανοίγοντας, με απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη ελευθερία, οδούς σωτηρίας, εκεί που υπήρχε μόνον απελπισία και ζόφος! Το Άκτιστο εξέρχεται του «Υπέρφωτου Γνόφου» της «Κρυφιόμυστης Σιγής» και «Θείας Αφθεγξίας», ως οι Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και Μάξιμος ο Ομολογητής περιγράφουν αποφατικά την εμπειρία της Φύσης Του κι εισέρχεται στο κτιστό, διαλεγόμενο έκτοτε με τα δημιουργήματά Του, για να τους παράσχει το βίωμα, την απτή εμπειρία κι απόδειξη των μεγάλων μυστηρίων της ζωής, του πώς αυτή κατακτάται, πώς γίνεται η υπέρβαση του θανάτου, ποια η φύση του, πώς η θυσιαστική αγάπη υπερβαίνει και διορθώνει κάθε πτώση και κάθε κακό μέσα σε συνθήκη σεβασμού και ελευθερίας!
Τα Χριστούγεννα αποτελούν με όρους ιατρικής, που τόσο έχει μπει στην καθημερινότητά μας, τον ετήσιο πνευματικό εμβολιασμό των ανθρώπων, που ανοίγουν την καρδιά και το νου τους, έστω με επιφύλαξη, έστω με ερωτηματικά, στην ακατάληπτη σύνδεσή μας με την υπέρτατη Θεία Φύση, εμπιστευόμενοι την προτροπή κι υπόσχεση του Χριστού μας: «Αγωνίζεσθε εισελθείν διά της στενής πύλης” [Λουκ. ιγ’24]; “Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» (Να αγωνίζεστε να μπείτε μέσα από τη στενή πύλη. Αιτηθείτε και θα σας δοθεί, ζητείστε και θα βρείτε, χτυπήστε και θα σας ανοιχθεί).
Γενόμενοι δεκτικοί των άνωθεν δωρεών, με ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια δωρεά αγάπης, ένα καλό λόγο και μια χειρονομία συμπάθειας, υπερβαίνουμε και εμείς την εμπειρία της περιορισμένης μας φύσης και για λίγο χρόνο, όσο η εγκόσμια ζωή μας, ζούμε την υπέρλαμπρη χαρμολύπη, τη συνεχή σύζευξη με τις δωρεές του Πνεύματος, το φωτισμό του εγκόσμιου σκότους με τις ακτίνες του Ακτίστου Φωτός, που εισήλθε άπαξ κι έκτοτε δεν εξήλθε του κόσμου μας! Αρκεί να ανοίγουμε τους «οφθαλμούς» μας και να εκτείνουμε τα χέρια μας σε αναζήτησή Του.
Έτσι ενεργοποιείται το δικό μας πνευματικό ανοσοποιητικό σύστημα, που αντιστεκόμενο σε αυτό που η δυτική εμπειρία ονόμασε μέσω του Μαξ Βέμπερ «απομάγευση του κόσμου», αποκρούει κάθε επίθεση αρνητικότητας και διατηρεί την εμπειρία σταθερά προσανατολισμένη στην ελπίδα κι αγάπη του ενανθρωπισθέντος Χριστού!
Χριστός γεννάται δοξάσατε!

Κυριάκος Κόκκινος, Δικηγόρος, Διαπραγματευτής, CSAP Συστημικός Αναλυτής, Coach, Εκπαιδευτής Ενηλίκων, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, OYK 102 σχολείο ΥΚΤ

Το Κοσμόπολις ανακουφίζει τους αστέγους και προετοιμάζεται πνευματικά στο Μετόχιο του Παναγίου Τάφου

Πρόσκληση στα μέλη και φίλους του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ για δράσεις ουσιαστικής προετοιμασίας για τα Χριστούγεννα.

Το ερχόμενο Σάββατο, 18/12/2021, στις 15.45′, θα συναντηθούμε στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, στο πάρκο της υπαίθριας αγοράς του Θησείου, για να μοιράσουμε όσα τρόφιμα μαζευτούν, στους αστέγους της περιοχής.
Προτείνουμε όσοι θέλετε και μπορείτε να φέρετε μία τσάντα τρόφιμα (ή περισσότερες αν μπορείτε), για να καλύψουν μία εβδομάδα για κάθε άστεγο, που να περιλαμβάνουν: χυμούς, κρουασάν, γάλατα εβαπορέ, και κονσέρβες με ζαμπόν, κεφτεδάκια, μωρομάντηλα κλπ.
Όσοι μπορείτε φέρτε και
μαγειρεμένο φαγητό σε μερίδες.
Χρήσιμα είναι επίσης υπνόσακκοι και κουβέρτες.
Τη διανομή θα την κάνουμε οι ίδιοι σε όσους αστέγους βρεθούν στην ευρύτερη περιοχή (υπολογίζονται γύρω στα 20 άτομα).
Μετά τη διανομή θα μεταβούμε στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων – Μετόχιο του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα, για την παρακολούθηση του εσπερινού, καθώς πλησιάζουμε στην ύψιστης πνευματικής σημασίας Εβδομάδα των Χριστουγέννων, για ανάγνωση κειμένων της πνευματικής μας παράδοσης και στη συνέχεια για μία ανοικτή συζήτηση, που θα ωφελήσει όλους, όσους αναζητούν τον Άρτον τον Επιούσιον!

Με λίγα τρόφιμα, με πολύ ενδιαφέρον, με διάθεση προσφοράς και δράσης για συλλογική έμπρακτη αποκατάσταση της ανισορροπίας, που φαίνεται να κυριαρχεί, με προσευχή, πνευματική νήψη, διάλογο, μοίρασμα ουσιαστικών γνώσεων, θετικών συναισθημάτων και του υψηλού μας οράματος για μια ζωή με Θεία σκοπιμότητα, οι ΚΌΣΜΟ-ΠΟΛΙΤΕΣ εκδράμουμε φέρνοντας ανακούφιση, χαρά, συντροφικότητα, μοίρασμα και νόημα Ζωής!

Σας περιμένουμε, χωρίς καμμία προϋπόθεση, παρά μόνον ανοιχτή καρδιά και διψασμένο πνεύμα!
Μοιράστε το μήνυμα κι ελάτε μαζί μας, για να μάθετε τί σημαίνει να ΖΕΙΣ τα Χριστούγεννα!

Κυριάκος Κόκκινος, Δικηγόρος, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Το ανατρεπτικό αφιέρωμα στη δολοφονία του Καποδίστρια και την δόλια απόδοση ευθύνης στους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη- Κυριάκος Κόκκινος, Δικηγόρος, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Με αφορμή τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης και 190 από τη δολοφονία του Κυβερνήτη,η«Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ» με πρόεδρο τον εν Αθήναις Κορίνθιο Δικηγόρο Κυριάκο Κόκκινο, ο Σύνδεσμος Απανταχού Λακώνων «Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ», με πρόεδρο τον ιστορικό ερευνητή Αντώνη Ξεπαπαδάκο και ο Σύλλογος «ΠΡΟΝΑΙΑ ΑΘΗΝΑ», με πρόεδρο τη Σοφία Μιχαλοπούλου, πραγματοποίησαν, με μεγάλη επιτυχία, την Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2021, στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, μία Εσπερίδα, που έριξε φως στη δολοφονία του πρώτου Έλληνα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και στα ψεύδη και τη χάλκευση των ιστορικών δεδομένων και αποδεικτικών μέσων, που συνδέονται με τη δήθεν φόνευσή του από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, την οποία και συντόνισε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γιαννόπουλος. Αναλύθηκαν οι σκοτεινοί ανταγωνισμοί της επαναστατικής περιόδου, οι συγκρούσεις ισχύος, οι τάσεις της ύλης και του πνεύματος, φωτίστηκαν τα αληθή γεγονότα με βάση τις πηγές, που μετά από δεκαετίες, αποδεικνύουν τη διαστρέβλωση, που υπέστη η ιστοριογραφία, χάριν και πάλι δράσεως δυνάμεων της άρνησης, αλλά και μισάνθρωπων συμφερόντων, που πάντα εκδηλώνονται στους κόλπους της Ανθρωπότητας.

Όλη η ομιλία του Κυριάκου Κόκκινου, Δικηγόρου και Προέδρου του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στην εσπερίδα για τη μη δολοφονία του Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους ΕΔΩ

Εμφορούμενοι από αγάπη για την Αλήθεια, τη Δικαιοσύνη, την Ελευθερία, και την Ισονομία (Α ΔΕΙ), οι διοργανωτές και ομιλητές τόλμησαν να ανοίξουν την ιστορική πληγή του Ελληνισμού, να φωτίσουν τα μουχλιασμένα και σκοτεινά υπόγεια της δολιότητας και να φέρουν πνεύμα αισιοδοξίας, ελπίδας, δύναμης και ενότητας σε όλον τον Ελληνισμό, που εορτάζει τα 200 χρόνια της έναρξης των αγώνων του, “ερήμην του”, καταπιεσμένος αυτή τη φορά ελέω κοροναϊού!!!

Κυρίως αποκαλύφθηκαν τα στοιχεία της δικογραφίας του Γεωργίου Μαυρομιχάλη, στη βάση της 40ετούς έρευνας του μακαριστού στρατιωτικού και ερευνητή Δημητρίου Κοκκινάκη, που απαλλάσσουν τους Μαυρομιχαλαίους κι ανατρέπουν την ιστορία, που μας δίδαξαν.

Χαιρετισμό απηύθυναν κατά σειρά η Πρόεδρος του Συλλόγου Προναία Αθηνά Σοφία Μιχαλοπούλου, η Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής Ευγενία Μπαρμπαγιάννη κι εκπρόσωπος κι απόγονος της οικογένειας του Πιέρρου Μαυρομιχάλη.

Ομιλητές ήσαν οι:

Κυριάκος Κόκκινος – Δικηγόρος, Coach, CSAP, Εκπαιδευτής Ενηλίκων, Διαπραγματευτής, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εισαγωγικά, με τίτλο «Γεφυρώνοντας τους πυλώνες του Ελληνισμού με Ιστορικό Φως» και κλείνοντας, με τίτλο “Η δικογραφία της δίκης του Γεωργίου Μαυρομιχάλη κι η προσπάθεια επανάληψης της ποινικής διαδικασίας, ως χρέος ευθύνης προς τους δύο δραματικούς ηγέτες του Ελληνισμού”.

Ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία – Πάντειο Πανεπιστήμιο με τίτλο “Ο Καποδίστριας και το μέλλον του Ελληνισμού”.

Ο Γιώργος Παύλος – Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Συγγραφέας, Ιδρυτής του Δικτύου Ελληνισμού, με τίτλο “Το Πολιτειακό μοντέλο του Καποδίστρια ως ο μονόδρομος να σωθεί η Ελλάδα, αλλά και η Δημοκρατία, παγκόσμια”.

Ο Νίκος Ντούβας – Οικονομολόγος, Επικοινωνιολόγος και Ιστορικός Ερευνητής, με τίτλο “Το διεθνές και εγχώριο περιβάλλον, που αντιμετώπισε ο Καποδίστριας”.

Ο Γιώργος Κόκκας – Δικηγόρος, Συντονιστής του Δημοβουλίου Πολιτών, με τίτλο “Τα αίτια της διαφορετικής θεσμικής αντιμετώπισης Ελλάδος – Ελβετίας από τον Καποδίστρια”.

Ο Αντώνης Ξεπαπαδάκος – Ιστορικός, Θεατρικός Συγγραφέας, με τίτλο
“Έρευνα και ανατρεπτικά συμπεράσματα για τη δολοφονία του Καποδίστρια”.

Ο Γιώργος Δημακόγιαννης – Εκδότης (ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ), Δημοσιογράφος, Δημοτικός Σύμβουλος Α. Μάνης, με τίτλο “Αν οι Μανιάτες έλειπαν το 1821”.

Η εσπερίδα διανθίστηκε καλλιτεχνικά με ένα μικρό αφιέρωμα στην μνήμη του μεγάλου Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη, με επίκαιρα τραγούδια του, που απέδωσε η σοπράνο – ηθοποιός Δέσποινα Τσολάκη και με την παρουσίαση αποσπασμάτων από το επετειακό cd του συγκροτήματος ΕΡΩΣ ΕΛΛΑΣ, που επιμελήθηκε η Προναία Αθηνά, με τον τίτλο ΕΛΛΑΔΑ ΕΜΠΡΟΣ!

Μετά από δεκαετίες ιστορικής έρευνας, είδαν το φως οι κρυμμένες επιμελώς ιστορικές αλήθειες για τη δολοφονία, που άλλαξε το ρου της ιστορίας του νεοσύστατου κράτους των Ελλήνων, που αντί να εδραιώσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, ξαφνικά, μετά από αυτήν τη δόλια και επαίσχυντη πράξη, βρέθηκε ξανασκλαβωμένο στο Βαυαρικό ζυγό, ένα κράτος συνεχώς υποζύγιο των ισχυρών της εποχής και μειωμένης κυριαρχίας έως και σήμερα…!!! Η ιστορία όμως δεν αποτελεί κτήμα των ισχυρών, για να μπορεί να χειραγωγείται με ιδιοτελή κριτήρια, ενώ η ανάγκη των ανθρώπων για Αλήθεια, καθιστά αυτήν πάντα λαμπερή και διαυγή, για όσους την αναζητούν με ειλικρίνεια και στο μεγάλο αυτό Έργο είναι συντονισμένη κι η προσπάθεια αυτή, μέσω της οποίας αποδείχθηκε ότι οι Μαυρομιχαλαίοι είναι αθώοι του αίματος κι ότι άλλοι ήσαν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος!

Η προσπάθεια συνεχίζεται με τη συγκέντρωση στοιχείων, που αφορούν τη δολοφονία και τη δίκη του Γεωργίου Μαυρομιχάλη, με απώτερο στόχο να προκληθεί η επανάληψη της ποινικής διαδικασίας της δίκης του και η θεσμική παράδοση στην Ελληνική Πολιτεία από τη Μεγάλη Βρετανία του μόνου φακέλου του αντιβασιλέα του Όθωνα Μάουερ, που μέχρι σήμερα παραμένει ερμητικά κλειστός στα χέρια της και αφορά τη δολοφονία του Κυβερνήτη! Στη διερεύνηση αυτή η συμβολή όλων σας είναι καθοριστική, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της δικογραφίας έχει «χαθεί», έχει περιληφθεί σε διάφορες ιδιωτικές ιστορικές συλλογές και συνεπώς χρειάζεται μεγάλο αγώνα η ανάκτησή της!

Αν υπάρχει ελπίδα στον Κόσμο, θα γεννηθεί από τη διασύνδεση όλων μας για τέτοιους ευγενείς σκοπούς, που δεν αποσκοπούν στο να αναγεννήσουν μία διεθνική αντιπαλότητα στη βάση της ιστορικής ευθύνης, ούτε να χαϊδέψουν τα αυτιά μας και τη ματαιοδοξία μας, δεδομένου ότι για τις αρνητικές εξελίξεις του βίου μας ευθύνη έχουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ, μικρότερη ή μεγαλύτερη, αλλά στο να αναδείξουν τα εγκλήματα και λάθη του παρελθόντος, ως μέσο συναδέλφωσης και μη επανάληψής τους, σε μία διεργασία υπευθυνότητας και ολικής ποιοτικής αναβάθμισης της Ανθρωπότητας και του Ελληνισμού ως ιδιαιτέρως σημαντικού και συμβολικού μέρους της!

Μία στάση Οργανικής αντίληψης στην πορεία ανέλιξης της Ανθρωπότητας, του υπεροργανισμού, μέλη του οποίου είμαστε όλοι μας κι ο οποίος θα εξακολουθεί να ασθενεί, όσο τα ψεύδη, η εγκληματικότητα στο όνομα πάσης φύσεως συμφερόντων, η εικονικότητα του βίου, η δολιότητα κι οι πάσης φύσεως διαστρεβλώσεις κυριαρχούν στο δημόσιο χώρο, όπου ζούμε και βιώνουμε, όλοι μας, ως μοναδικά ψυχοπνευματικά όντα!

Ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όλους τους αρωγούς φορείς: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΕΟΠΟΛΙΤΩΝ ΜΑΝΗΣ «ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ», ΠΑΛΛΑΚΩΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΕΝΩΣΗ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΜΑΝΙΑΤΩΝ, ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΛΑΚΩΝΙΑΣ «ΟΙ ΛΑΚΑΙΝΕΣ», ΛΕΣΧΗ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΩΝ, ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΙΩΝΙΔΕΣ, ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και ιδιαιτέρως στο ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, για τη χορήγηση του αμφιθεάτρου και στο CATERING ΔΕΛΗΟΛΑΝΗΣ για τους καφέδες και εδέσματα.

Κυριάκος Κόκκινος, Δικηγόρος, Πρόεδρος της Εσπερίδας

και της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Ιωάννης Καποδίστριας, η προσωπικότητα, το όραμα και η δολοφονία του Κυβερνήτη – Όλη η αλήθεια για την αθωότητα των Μαυρομιχαλαίων

Δεν υπάρχει πιο συγκλονιστικό γεγονός της επαναστατημένης Ελλάδος της περιόδου του 1821, από τη δολοφονία του άριστου Κυβερνήτη μας Ιωάννη Καποδίστρια και την απόδοση του εγκλήματος στους Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη.

Μετά από δεκαετίες ιστορικής έρευνας, έφθασε η ευλογημένη ώρα ανάδειξης της ιστορικής αλήθειας για τη δολοφονία, που άλλαξε το ρού της ιστορίας του νεοσύστατου κράτους των Ελλήνων, που αντί να εδραιώσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, ξαφνικά μετά από αυτήν τη δόλια και επαίσχυντη πράξη, βρέθηκαν ξανασκλαβωμένοι στο Βαυαρικό ζυγό, με ένα κράτος συνεχώς υποζύγιο των ισχυρών της εποχής και μειωμένης κυριαρχίας έως και σήμερα…!!!

Η ιστορία όμως δεν αποτελεί κτήμα των ισχυρών, ούτε των νικητών των συγκρούσεων ισχύος, για να μπορεί να χειραγωγείται με ιδιοτελή κριτήρια.

Η πρωταρχική ανάγκη των ανθρώπων να τραφούν με Αλήθεια, καθιστά αυτήν πάντα λαμπερή και διαυγή, για όσους την αναζητούν με ειλικρίνεια!Στις 31 Οκτωβρίου 2021, ημέρα Κυριακή και στις 17.00′, στο Πολεμικό Μουσείο, τρεις συλλογικοί φορείς, εμφορούμενοι από αγάπη για την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και την Αρετή, οργανώνουν μία Εσπερίδα, που φιλοδοξεί να ρίξει ακόμη περισσότερο φως στους σκοτεινούς ανταγωνισμούς της επαναστατικής περιόδου, στις συγκρούσεις ισχύος, στις τάσεις της ύλης και του πνεύματος, στα αληθή γεγονότα, που μετά από δεκαετίες, αποδεικνύουν τη διαστρέβλωση, που υπέστη η ιστοριογραφία, χάριν και πάλι δράσεως δυνάμεων της άρνησης, αλλά και μισάνθρωπων συμφερόντων, που πάντα εκδηλώνονται στους κόλπους της Ανθρωπότητας.

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ο Σύνδεσμος Απανταχού Λακώνων ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ και ο Σύλλογος ΠΡΟΝΑΙΑ ΑΘΗΝΑ, τολμούν να ανοίξουν την ιστορική πληγή του Ελληνισμού, να φωτίσουν τα μουχλιασμένα και σκοτεινά υπόγεια της δολιότητας και να φέρουν πνεύμα αισιοδοξίας, ελπίδας, δύναμης και ενότητας σε όλον τον Ελληνισμό, που εορτάζει τα 200 χρόνια της έναρξης των αγώνων του, «ερήμην του» και χωρίς αναφορές ουσίας!!!

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης είναι πυκνό και ουσιαστικό και θα πλουτίσει καθέναν, που διψά για την αλήθεια και αναζητά νόημα ζωής, σε μία εποχή στεγνή από όραμα και ευκαιρίες ουσιαστικής δράσης.

Θα μιλήσουν:

Ο Κυριάκος Κόκκινος – Δικηγόρος, Coach, CSAP, Εκπαιδευτής Ενηλίκων, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εισαγωγικά, με τίτλο «Γεφυρώνοντας τους πυλώνες του Ελληνισμού με Ιστορικό Φως» και κλείνοντας, με τίτλο «Η δικογραφία της δίκης του Γεωργίου Μαυρομιχάλη κι η προσπάθεια επανάληψης της ποινικής διαδικασίας, ως χρέος ευθύνης προς τους δύο δραματικούς ηγέτες του Ελληνισμού».

Ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία – Πάντειο Πανεπιστήμιο με τίτλο “Ο Καποδίστριας και το μέλλον του Ελληνισμού”.

Ο Γιώργος Παύλος – Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Συγγραφέας, Ιδρυτής του Δικτύου Ελληνισμού, με τίτλο “Το Πολιτειακό μοντέλο του Καποδίστρια ως ο μονόδρομος να σωθεί η Ελλάδα, αλλά και η Δημοκρατία, παγκόσμια”.

Ο Νίκος Ντούβας – Οικονομολόγος, Επικοινωνιολόγος και Ιστορικός Ερευνητής, με τίτλο «Το διεθνές και εγχώριο περιβάλλον, που αντιμετώπισε ο Καποδίστριας».

Ο Γιώργος Κόκκας – Δικηγόρος, Συντονιστής του Δημοβουλίου Πολιτών, με τίτλο «Τα αίτια της διαφορετικής θεσμικής αντιμετώπισης Ελλάδος – Ελβετίας από τον Καποδίστρια».

Ο Αντώνης Ξεπαπαδάκος – Ιστορικός, Θεατρικός Συγγραφέας, με τίτλο «Έρευνα και ανατρεπτικά συμπεράσματα για τη δολοφονία του Καποδίστρια».

Ο Γιώργος Δημακόγιαννης – Εκδότης (ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ), Δημοσιογράφος, Δημοτικός Σύμβουλος Α. Μάνης, με τίτλο «Αν οι Μανιάτες έλειπαν το 1821».

Χαιρετισμό θα απευθύνει στην εκδήλωση ο Περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης, η Πρόεδρος του Συλλόγου Προναία Αθηνά Σοφία Μιχαλοπούλου, η Περιφερειακή Σύμβουλος Ευγενία Μπαρμπαγιάννη κι όσοι εκπρόσωποι της Πολιτείας μας τιμήσουν με την παρουσία τους.

Η εσπερίδα θα διανθιστεί καλλιτεχνικά με ένα μικρό αφιέρωμα στην μνήμη του μεγάλου Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη, με επίκαιρα τραγούδια του, που θα αποδώσει η σοπράνο Δέσποινα Τσολάκη, ενώ θα κλείσουμε με την παρουσίαση αποσπασμάτων από το επετειακό cd του συγκροτήματος ΕΡΩΣ ΕΛΛΑΣ, που επιμελήθηκε η Προναία Αθηνά, με τον τίτλο ΕΛΛΑΔΑ ΕΜΠΡΟΣ!Συντονίζει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γιαννόπουλος.

Το αναλυτικό πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε στις συνημμένες εδώ φωτογραφίες.

Αξίζει να αφιερώσετε λίγες ώρες για να μάθετε το γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι οι Μαυρομιχαλαίοι είναι αθώοι του αίματος, να αναζητήσετε μαζί μας τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος, να θωρακιστείτε έναντι όσων μεθοδεύονται για την Ελλάδα και τον Κόσμο, από τότε, αλλά και πολύ νωρίτερα, χωρίς οι λαοί να μετέχουν των εξελίξεων και να αντιλαμβάνονται τις αφανείς δράσεις των ισχυρών, ώστε να συμβάλλετε στην μετέπειτα προσπάθειά μας να προκαλέσουμε την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας της δίκης του Γεωργίου Μαυρομιχάλη και τη θεσμική παράδοση στην Ελληνική Πολιτεία από τη Μεγάλη Βρετανία του μόνου φακέλου, που μέχρι σήμερα παραμένει ερμητικά κλειστός στα χέρια της και αφορά τη δολοφονία του Κυβερνήτη των Ελλήνων Ιωάννη Καποδίστρια!!!

Αν υπάρχει ελπίδα στον Κόσμο, θα γεννηθεί από τη διασύνδεση όλων μας για τέτοιους ευγενείς σκοπούς, που δεν αποσκοπούν στο να αναγεννήσουν μία διεθνική αντιπαλότητα στη βάση της ιστορικής ευθύνης, ούτε να χαϊδέψουν τα αυτιά μας και τη ματαιοδοξία μας, αλλά στο να αναδείξουν τα εγκλήματα και λάθη του παρελθόντος, ως μέσο συναδέλφωσης και μη επανάληψής τους, σε μία διεργασία υπευθυνότητας, και ολικής ποιοτικής αναβάθμισης της Ανθρωπότητας και του Ελληνισμού ως ιδιαιτέρως σημαντικού και συμβολικού μέρους της!

Μία στάση Οργανικής αντίληψης στην πορεία ανέλιξης της Ανθρωπότητας, του υπεροργανισμού, μέλη του οποίου είμαστε όλοι μας κι ο οποίος θα εξακολουθεί να ασθενεί, όσο τα ψεύδη, η εικονικότητα του βίου, η δολιότητα κι οι πάσης φύσεως διαστρεβλώσεις κυριαρχούν στο δημόσιο χώρο, όπου ζούμε και βιώνουμε, όλοι μας, ως μοναδικά ψυχοπνευματικά όντα!

Εκ της Διοργανωτικής Επιτροπής

Κυριάκος Κόκκινος, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντώνης Ξεπαπαδάκος, Πρόεδρος του Συνδέσμου Απανταχού Λακώνων ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ

Σοφία Μιχαλοπούλου, Πρόεδρος του Συλλόγου ΠΡΟΝΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

Αρωγοί Φορείς:

– Πολεμικό Μουσείο

– Σύλλογος Αρεοπολιτών Μάνης «ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ – ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ»

– Σύλλογος Γυναικών ΙΩΝΙΔΕΣ

– Παλλακωνική Ενωση Απανταχού Μανιατών

– Διεθνής Ένωση Γυναικών Λακωνίας «ΟΙ ΛΑΚΑΙΝΕΣ»

– Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών

-Σύνδεσμος Ελλήνων Βατραχανθρώπων

– Δίκτυο Ελληνισμού

Σημ. Παρακαλούμε κοινοποιείστε την εκδήλωση στις σελίδες και τις ομάδες σας, ώστε το μήνυμα να διαδοθεί σε όσους γίνεται περισσότερους!

Λόγω των ισχυόντων μέτρων για τον περιορισμό της εξάπλωσης του κορωνοϊού παρακαλούμε για τη δήλωση συμμετοχής σας στο cosmopolis.organicity@gmail.com
Η είσοδος θα γίνεται με τη χρήση μάσκας και επίδειξη κατά την είσοδο πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης ή αρνητικού test covid.

Ιωάννης Καποδίστριας, η προσωπικότητα, το όραμα και η δολοφονία του Κυβερνήτη – Ανατρεπτικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι δεν ήσαν δολοφόνοι του οι Μαυρομιχαλαίοι!

Μία ενημερωτική εσπερίδα, που κάθε Έλληνας και Ελληνίδα πρέπει να παρακολουθήσει!

Γιορτάζουμε τα 200 χρόνια, τιμώντας την μνήμη των ηρώων μας, με Αλήθεια και Φως!

Μάθετε την αλήθεια για τη δολοφονία του Καποδίστρια!

Βάλτε την στο ημερολόγιό σας και κοινοποιείστε την σε φίλους σας με ανάλογη ευιασθησία και ανάγκη για ιστορική Αλήθεια!

Δεν υπάρχει πιο συγκλονιστικό γεγονός της επαναστατημένης Ελλάδος της περιόδου του 1821, από τη δολοφονία του άριστου Κυβερνήτη μας Ιωάννη Καποδίστρια και την απόδοση του εγκλήματος στους Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη.
Μετά από δεκαετίες ιστορικής έρευνας, έφθασε η ευλογημένη ώρα ανάδειξης της ιστορικής αλήθειας για τη δολοφονία, που άλλαξε το ρού της ιστορίας του νεοσύστατου κράτους των Ελλήνων, που αντί να εδραιώσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, ξαφνικά μετά από αυτήν τη δόλια και επαίσχυντη πράξη, βρέθηκαν ξανασκλαβωμένοι στο Βαυαρικό ζυγό, με ένα κράτος συνεχώς υποζύγιο των ισχυρών της εποχής και μειωμένης κυριαρχίας έως και σήμερα…!!!
Η ιστορία όμως δεν αποτελεί κτήμα των ισχυρών, ούτε των νικητών των συγκρούσεων ισχύος, για να μπορεί να χειραγωγείται με ιδιοτελή κριτήρια.
Η πρωταρχική ανάγκη των ανθρώπων να τραφούν με Αλήθεια, καθιστά αυτήν πάντα λαμπερή και διαυγή, για όσους την αναζητούν με ειλικρίνεια!

Στις 31 Οκτωβρίου 2021, ημέρα Κυριακή και στις 17.00′, στο Πολεμικό Μουσείο, τρεις συλλογικοί φορείς, εμφορούμενοι από αγάπη για την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και την Αρετή, οργανώνουν μία Εσπερίδα, που φιλοδοξεί να ρίξει ακόμη περισσότερο φως στους σκοτεινούς ανταγωνισμούς της επαναστατικής περιόδου, στις συγκρούσεις ισχύος, στις τάσεις της ύλης και του πνεύματος, στα αληθή γεγονότα, που μετά από δεκαετίες, αποδεικνύουν τη διαστρέβλωση, που υπέστη η ιστοριογραφία, χάριν και πάλι δράσεως δυνάμεων της άρνησης, αλλά και μισάνθρωπων συμφερόντων, που πάντα εκδηλώνονται στους κόλπους της Ανθρωπότητας.

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ο Σύνδεσμος Απανταχού Λακώνων ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ και ο Σύλλογος ΠΡΟΝΑΙΑ ΑΘΗΝΑ, τολμούν να ανοίξουν την ιστορική πληγή του Ελληνισμού, να φωτίσουν τα μουχλιασμένα και σκοτεινά υπόγεια της δολιότητας και να φέρουν πνεύμα αισιοδοξίας, ελπίδας, δύναμης και ενότητας σε όλον τον Ελληνισμό, που εορτάζει τα 200 χρόνια της έναρξης των αγώνων του, «ερήμην του» και χωρίς αναφορές ουσίας!!!

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης είναι πυκνό και ουσιαστικό και θα πλουτίσει καθέναν, που διψά για την αλήθεια και αναζητά νόημα ζωής, σε μία εποχή στεγνή από όραμα και ευκαιρίες ουσιαστικής δράσης.

Θα μιλήσουν:
Ο Κυριάκος Κόκκινος – Δικηγόρος, Coach, CSAP, Εκπαιδευτής Ενηλίκων, Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εισαγωγικά, με τίτλο «Γεφυρώνοντας τους πυλώνες του Ελληνισμού με Ιστορικό Φως» και κλείνοντας, με τίτλο «Η δικογραφία της δίκης του Γεωργίου Μαυρομιχάλη κι η προσπάθεια επανάληψης της ποινικής διαδικασίας, ως χρέος ευθύνης προς τους δύο δραματικούς ηγέτες του Ελληνισμού».
Ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία – Πάντειο Πανεπιστήμιο με τίτλο “Ο Καποδίστριας και το μέλλον του Ελληνισμού”.
Ο Γιώργος Παύλος – Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Συγγραφέας, Ιδρυτής του Δικτύου Ελληνισμού, με τίτλο “Το Πολιτειακό μοντέλο του Καποδίστρια ως ο μονόδρομος να σωθεί η Ελλάδα, αλλά και η Δημοκρατία, παγκόσμια”.
Ο Νίκος Ντούβας – Οικονομολόγος, Επικοινωνιολόγος και Ιστορικός Ερευνητής, με τίτλο «Το διεθνές και εγχώριο περιβάλλον, που αντιμετώπισε ο Καποδίστριας».
Ο Γιώργος Κόκκας – Δικηγόρος, Συντονιστής του Δημοβουλίου Πολιτών, με τίτλο «Τα αίτια της διαφορετικής θεσμικής αντιμετώπισης Ελλάδος – Ελβετίας από τον Καποδίστρια».
Ο Αντώνης Ξεπαπαδάκος – Ιστορικός, Θεατρικός Συγγραφέας, με τίτλο
«Έρευνα και ανατρεπτικά συμπεράσματα για τη δολοφονία του Καποδίστρια».
Ο Γιώργος Δημακόγιαννης – Εκδότης (ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ), Δημοσιογράφος, Δημοτικός Σύμβουλος Α. Μάνης, με τίτλο «Αν οι Μανιάτες έλειπαν το 1821».

Χαιρετισμό θα απευθύνει στην εκδήλωση ο Περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης, η Πρόεδρος του Συλλόγου Προναία Αθηνά Σοφία Μιχαλοπούλου, η Περιφερειακή Σύμβουλος Ευγενία Μπαρμπαγιάννη κι όσοι εκπρόσωποι της Πολιτείας μας τιμήσουν με την παρουσία τους.

Η εσπερίδα θα διανθιστεί καλλιτεχνικά με ένα μικρό αφιέρωμα στην μνήμη του μεγάλου Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη, με επίκαιρα τραγούδια του, που θα αποδώσει η σοπράνο Δέσποινα Τσολάκη, ενώ θα κλείσουμε με την παρουσίαση αποσπασμάτων από το επετειακό cd του συγκροτήματος ΕΡΩΣ ΕΛΛΑΣ, που επιμελήθηκε η Προναία Αθηνά, με τον τίτλο ΕΛΛΑΔΑ ΕΜΠΡΟΣ!

Συντονίζει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γιαννόπουλος.

Το αναλυτικό πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε στις συνημμένες εδώ φωτογραφίες.

Αξίζει να αφιερώσετε λίγες ώρες για να μάθετε το γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι οι Μαυρομιχαλαίοι είναι αθώοι του αίματος, να αναζητήσετε μαζί μας τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος, να θωρακιστείτε έναντι όσων μεθοδεύονται για την Ελλάδα και τον Κόσμο, από τότε, αλλά και πολύ νωρίτερα, χωρίς οι λαοί να μετέχουν των εξελίξεων και να αντιλαμβάνονται τις αφανείς δράσεις των ισχυρών, ώστε να συμβάλλετε στην μετέπειτα προσπάθειά μας να προκαλέσουμε την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας της δίκης του Γεωργίου Μαυρομιχάλη και τη θεσμική παράδοση στην Ελληνική Πολιτεία από τη Μεγάλη Βρετανία του μόνου φακέλου, που μέχρι σήμερα παραμένει ερμητικά κλειστός στα χέρια της και αφορά τη δολοφονία του Κυβερνήτη των Ελλήνων Ιωάννη Καποδίστρια!!!

Αν υπάρχει ελπίδα στον Κόσμο, θα γεννηθεί από τη διασύνδεση όλων μας για τέτοιους ευγενείς σκοπούς, που δεν αποσκοπούν στο να αναγεννήσουν μία διεθνική αντιπαλότητα στη βάση της ιστορικής ευθύνης, ούτε να χαϊδέψουν τα αυτιά μας και τη ματαιοδοξία μας, αλλά στο να αναδείξουν τα εγκλήματα και λάθη του παρελθόντος, ως μέσο συναδέλφωσης και μη επανάληψής τους, σε μία διεργασία υπευθυνότητας, και ολικής ποιοτικής αναβάθμισης της Ανθρωπότητας και του Ελληνισμού ως ιδιαιτέρως σημαντικού και συμβολικού μέρους της!
Μία στάση Οργανικής αντίληψης στην πορεία ανέλιξης της Ανθρωπότητας, του υπεροργανισμού, μέλη του οποίου είμαστε όλοι μας κι ο οποίος θα εξακολουθεί να ασθενεί, όσο τα ψεύδη, η εικονικότητα του βίου, η δολιότητα κι οι πάσης φύσεως διαστρεβλώσεις κυριαρχούν στο δημόσιο χώρο, όπου ζούμε και βιώνουμε, όλοι μας, ως μοναδικά ψυχοπνευματικά όντα!

Εκ της Διοργανωτικής Επιτροπής

Κυριάκος Κόκκινος,
Πρόεδρος της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντώνης Ξεπαπαδάκος, Πρόεδρος του Συνδέσμου Απανταχού Λακώνων ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ

Σοφία Μιχαλοπούλου, Πρόεδρος του Συλλόγου ΠΡΟΝΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

Αρωγοί Φορείς:

  • Πολεμικό Μουσείο
  • Σύλλογος Αρεοπολιτών Μάνης «ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ – ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ»
  • Σύλλογος Γυναικών ΙΩΝΙΔΕΣ
  • Παλλακωνική Ενωση Απανταχού Μανιατών
  • Διεθνής Ένωση Γυναικών Λακωνίας «ΟΙ ΛΑΚΑΙΝΕΣ»
  • Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών
  • Σύνδεσμος Ελλήνων Βατραχανθρώπων
  • Δίκτυο Ελληνισμού

Σημ. Παρακαλούμε κοινοποιείστε την εκδήλωση στις σελίδες και τις ομάδες σας, ώστε το μήνυμα να διαδοθεί σε όσους γίνεται περισσότερους!
Θα τηρηθούν οι προβλεπόμενοι υγειονομικοί κανόνες .

https://www.facebook.com/events/623526009023958?acontext=%7B%22event_action_history%22%3A[%7B%22extra_data%22%3A%22%22%2C%22mechanism%22%3A%22surface%22%2C%22surface%22%3A%22edit_dialog%22%7D%2C%7B%22extra_data%22%3A%22%22%2C%22mechanism%22%3A%22surface%22%2C%22surface%22%3A%22permalink%22%7D%2C%7B%22extra_data%22%3A%22%22%2C%22mechanism%22%3A%22surface%22%2C%22surface%22%3A%22edit_dialog%22%7D]%2C%22ref_notif_type%22%3Anull%7D

Οι δύο αναστάσεις – Πρώτη και Δεύτερη Ανάσταση – Πρώτος και Δεύτερος Θάνατος

Οι Ορθόδοξες έννοιες τών Αγιογραφικών αυτών φράσεων

1. Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση

2. Σωματικός Θάνατος, και Σωματική Ανάσταση

3. Πρώτη ανάσταση και δεύτερος θάνατος

Το θέμα τής ανάστασης μπερδεύει πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τη διδασκαλία τής Εκκλησίας. Διαβάζουν στην Αγία Γραφή για πρώτο και δεύτερο θάνατο, ή για πρώτη και δεύτερη ανάσταση, και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι πολλές. Εδώ θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε περιληπτικά αυτό το ζήτημα, σύμφωνα με τη διαχρονική εμπειρία των αγίων.

Πάσχα:Η πρώτη ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

1. Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση

Όταν ο Θεός έκανε «καθ’ ομοίωσιν» τον άνθρωπο, τον προειδοποίησε ότι δεν έπρεπε να φάει από το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού είπε: «Τη μέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις εξάπαντος». (Γένεση 2/β΄ 17).Κι όμως, ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια αφού έφαγε. (Γένεση 5/ε΄ 5). Τι έγινε λοιπόν; Ψέματα τού είπε ο Θεός; Ή μήπως μιλούσε για ένα άλλο είδος θανάτου, και όχι για το γνωστό μας βιολογικό θάνατο;Στη Γένεση 2/β΄ 7, λέει για τη δημιουργία τού ανθρώπου: «Και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν».Γιατί άραγε λέει: «ψυχήν ζώσαν»; Υπάρχει και νεκρή ψυχή; Κι αν ναι, πότε μία ψυχή είναι νεκρή;Οι άγιοι πατέρες, διδάσκουν ότι το παραπάνω εδάφιο δεν σημαίνει ότι ο Θεός έδωσε ζωή σε ένα νεκρό σώμα, αλλά ότι έδωσε στον Αδάμ το Άγιο Πνεύμα, που τον ζωοποίησε πνευματικά.Όταν λοιπόν ο Αδάμ έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό, έχασε το Άγιο Πνεύμα που τον ζωοποιούσε, και έγινε πλέον «Πνευματικά νεκρός», μια «νεκρή ψυχή»και νεκρή είναι κάθε ψυχή, που στερείται της Κοινωνίας με το Δημιουργό τηςΕκεί εντοπίζεται και το νόημα τού Χριστιανικού βαπτίσματος, που καθιστά τον άνθρωπο και πάλι ζωντανή ψυχή, όπως ήταν ο Αδάμ πριν από την πτώση του. Αυτό φαίνεται και στο χωρίο Εφεσίους 2/β΄ 5,6: «Και ενώ ήμασταν νεκροί για τα αμαρτήματα, μας ζωοποίησε με το Χριστό… και μας ανέστησε μαζί του…»Αυτά τα λόγια όμως, ο απόστολος Παύλος τα λέει χωρίς να έχει πεθάνει ακόμα σωματικά. Δε μιλάει λοιπόν για σωματική ανάσταση, αλλά για πνευματική.»΄Η αγνοείτε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετάφημεν ουν (λοιπόν) αυτώ δια τού βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα (έτσι ώστε) ώσπερ ηγέρθει Χριστός εκ νεκρών δια τής δόξης τού Πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν.Ει γαρ (επειδή εάν) σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι τού θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα. Τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθει, ίνα καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία… ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσωμεν αυτώ». (Ρωμαίους 6/ς΄ 3 – 😎.Με το Άγιο Βάπτισμα λοιπόν, ο άνθρωπος ανασταίνεται Πνευματικά. Αυτό φαίνεται και στο εδάφιο: Πράξεις 2/β΄ 38: «Μετανοήσατε φησιν, και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών υμών, και λήμψεσθε την δωρεάν τού Αγίου Πνεύματος».Αυτό λοιπόν που έχασε ο Αδάμ όταν αμάρτησε, και τον κατέστησε Πνευματικά Νεκρό, μπορεί ο άνθρωπος να το λάβει με το Άγιο Βάπτισμα. Πρόκειται για «την δωρεάν τού Αγίου Πνεύματος», για «την αναγέννηση», για την οποία μίλησε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στο Νικόδημο, στο Ιωάννης 3/γ΄ 3 – 8: «εάν μη τις γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού».Πνευματικός Θάνατος λοιπόν είναι, όταν κάποιος χάνει το Άγιο Πνεύμα, και Πνευματική Ανάσταση όταν το ξαναπαίρνει.

2. Σωματικός Θάνατος, και Σωματική Ανάσταση

Για το σωματικό θάνατο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, μια και τον γνωρίζουμε όλοι μας. Όπως λοιπόν ο Πνευματικός θάνατος είναι ο χωρισμός τής ψυχής από το Άγιο Πνεύμα, έτσι και «το σώμα χωρίς πνεύμα είναι νεκρόν». (Ιάκωβος 2/β΄ 26).Η λέξη «ανάσταση», σημαίνει: «ξαναστήσιμο». Για να ξαναστηθεί όμως κάτι, πρέπει πρώτα να έχει πέσει.Στην ανάσταση αυτή της ύλης, εκείνο που πέφτει, και «επιστρέφει στη γη», είναι το σώμα. (Εκκλησιαστής 12/ιβ΄ 7). Αυτό είναι λοιπόν που «ξαναστέκεται» στην «ανάσταση». Γι’ αυτό είναι λάθος το ότι κάποιες Προτεσταντικές (κυρίως) ομάδες περιμένουν κάτι που το λένε «ανάσταση», αλλά δεν πιστεύουν ότι θα λάβουν πάλι το σώμα τους. Μιλούν αόριστα για κάποιο «ουράνιο Παράδεισο», και για την άνοδό τους στον ουρανό, χωρίς ποτέ να εξηγούν τι είναι αυτό.Οι Χριστιανοί όμως, δεν αρκούνται στην Πνευματική ανάσταση του βαπτίσματος, αλλά περιμένουν «την απολύτρωση και της ύλης του σώματός τους».»και αυτοί οίτινες έχομεν την απαρχήν τού Πνεύματος, και ημείς αυτοί στενάζομεν εν εαυτοίς, περιμένοντες την υιοθεσίαν, την απολύτρωσιν τού σώματος ημών. (Ρωμαίους 8/η΄ 23).Οι Χριστιανοί δεν αρκούνται μόνο σε έναν παράδεισο ψυχών, αλλά όπως ο Θεός προέθετε από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, και τα σώματα των ανθρώπων θα έχουν μέρος σ’ αυτό τον παράδεισο. Δεν ταλαιπωρήθηκαν και δεν αγωνίστηκαν μόνο οι ψυχές, αλλά και τα σώματα τών Χριστιανών στον αγώνα τους. Ομοίως, δεν αμάρτησαν μόνο οι ψυχές, αλλά και τα σώματα τών ασεβών. Έτσι, ό,τι θα λάβει η ψυχή, θα πρέπει να λάβει και το σώμα, είτε αυτό είναι ευλογία, είτε κατάρα. Και όπως ο Θεός δημιούργησε τη γη για κατοικία τού ανθρώπου, σε αυτή την ίδια γη, αλλά ανακαινισμένη, θα κατοικήσει για πάντα ο άνθρωπος (Αποκάλυψη 21/κα΄ 1,2).»Και αυτή η κτίση, θα ελευθερωθεί από τη δουλεία της φθοράς, στην ελευθερία του φωτός των παιδιών του Θεού». (Ρωμαίους 8/η΄ 21). «Κατά την υπόσχεση του Θεού, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη περιμένουμε» (Β΄ Πέτρου 3/γ΄ 13).Ομοίως με την κτίση, και το σώμα της αναστάσεως θα είναι άφθαρτο: «οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, και εμείς (οι ζώντες) θα μεταμορφωθούμε. (Α΄ Κορινθίους 15/ιε΄ 52).Τότε, όπως ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν στη γη, αλλά ταυτόχρονα και στον ουρανό, (Ιωάννης 3/γ΄ 13), έτσι και οι αναστημένοι Άγιοι, ενώ θα βρίσκονται στη γη, θα ζούν ως πολίτες του ουρανού, πράγμα που άλλωστε συμβαίνει από τώρα. (Εφεσίους 2/β΄ 6. Εβραίους 11/ια΄ 16. 12/ιβ΄ 22,23. Αποκάλυψις 20/κ΄ 4 – 6).

3. Πρώτη ανάσταση και δεύτερος θάνατος

Στην Αποκάλυψη 20/κ΄ 4 – 6, περιγράφονται τρεις ομάδες ανθρώπων, να κάθονται σε θρόνους, και να βασιλεύουν με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Πρόκειται για εκείνους τους Χριστιανούς που πέθαναν σε διαφόρους διωγμούς, για όσους Χριστιανούς θα πεθάνουν από το θηρίο, και για μια ομάδα που αναφέρεται πρώτη, και που δεν περιγράφεται. Και οι τρεις αυτές ομάδες, αποτελούν το σύνολο τής Εκκλησίας, το οποίο λαβαίνει βασιλεία με τον Κύριο Ιησού Χριστό.Στα εδάφια αυτά γράφει:»4. Και είδα θρόνους. Και κάθησαν πάνω τους, και κρίση δόθηκε σ’ αυτούς , και τις ψυχές των σφαγμένων για τη μαρτυρία του Ιησού και για το λόγο του Θεού, και εκείνους που δεν προσκύνησαν το θηρίο, ούτε την εικόνα του, και δεν έλαβαν το χάραγμα στο μέτωπο και στο χέρι τους, και έζησαν και βασίλεψαν μαζί με το Χριστό χίλια έτη.5. Οι υπόλοιποι των νεκρών δεν έζησαν μέχρι να τελειώσουν τα χίλια έτη.Αυτή (είναι) η ανάσταση η πρώτη.6. Ευτυχισμένος και άγιος όποιος έχει μέρος στην ανάσταση την πρώτη, πάνω σ’ αυτούς, ο θάνατος ο δεύτερος δεν έχει εξουσία, αλλά θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού και θα βασιλεύσουν μαζί του τα 1000 έτη».Τα εδάφια αυτά δεν μιλούν φυσικά, για μία μελλοντική κατάσταση σε μία κατά γράμμα χιλιετή μεσοβασιλεία, όπως κακώς διδάσκουν κάποιες Χιλιαστικές θρησκείες. Το εδάφιο μιλάει για παρούσες καταστάσεις, ακόμα και στην εποχή που γραφόταν η Αποκάλυψη. Γι’ αυτό λέει στο εδάφιο 6: «όποιος ΕΧΕΙ (Ενεστώτας) μέρος στην ανάσταση την πρώτη».Πράγματι, γι’ αυτή την Ανάσταση μιλούσε ο απόστολος Παύλος όπως είδαμε, όταν έγραφε στην επιστολή του προς Εφεσίους 2/β΄ 5,6: «Και εμάς που ήμασταν νεκροί για τα παραπτώματα, μας ζωοποίησε μαζί με το Χριστό… και μας σήκωσε μαζί του και μας συνεκάθισε στα επουράνια εν Χριστώ Ιησού.»Ήδη ο απόστολος Παύλος και οι υπόλοιποι σαν κι αυτόν, είχαν μέρος στην πρώτη ανάσταση. Στην ίδια ανάσταση έχει μέρος, όποιος λαβαίνει το βάπτισμα τού Αγίου Πνεύματος, και ως νέος άνθρωπος περπατά σε νέα ζωή.Η πρώτη ανάσταση λοιπόν, είναι η Πνευματική Ανάσταση, και είναι πρώτη, επειδή προηγείται τής σωματικής:»και αυτοί οίτινες έχομεν την απαρχήν τού Πνεύματος, και ημείς αυτοί στενάζομεν εν εαυτοίς, περιμένοντες την υιοθεσίαν, την απολύτρωσιν τού σώματος ημών. (Ρωμαίους 8/η΄ 23).Συνεπώς, η δεύτερη ανάσταση είναι η σωματική.Το εδάφιο Αποκάλυψις 20/κ΄ 6 όμως, λέει γι’ αυτούς που μετέχουν στην 1η ανάσταση: «πάνω σ’ αυτούς, ο θάνατος ο δεύτερος δεν έχει εξουσία».Εδώ δε μπορεί να μιλάει για το σωματικό θάνατο, επειδή και ο απόστολος Παύλος, και πλήθος άλλοι που μετέχουν στην 1η ανάσταση έχουν πεθάνει σωματικά. Πρόκειται λοιπόν για τον Πνευματικό Θάνατο, για το θάνατο εκείνο που είδαμε ότι είναι ο χωρισμός από το Άγιο Πνεύμα, όπως συνέβει στον Αδάμ.Όταν λοιπόν μιλάμε για την Πρώτη ανάσταση, εννοούμε την Πνευματική ανάσταση, που γίνεται όταν οι Χριστιανοί λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα.Δεύτερη ανάσταση είναι η Σωματική ανάσταση, που θα γίνει στην Παρουσία τού Κυρίου για όλους τους νεκρούς. (Α΄ Κορινθίους 15/ιε΄ 23).Τέλος, Πρώτος θάνατος είναι ο Σωματικός, και Δεύτερος ο Πνευματικός, ο χωρισμός από το Άγιο Πνεύμα.

Η Πρώτη Ανάσταση του Μεγάλου Σαββάτου

Η Ανάσταση του Χριστού εορτάζεται από την Εκκλησία από την στιγμή της καταβάσεώς Του στον Άδη, όπου ελευθέρωσε τις ψυχές των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης από το κράτος του θανάτου και του διαβόλου. Η ημέρα του Μ. Σαββάτου, όταν η ψυχή του Χριστού με την θεότητα βρισκόταν στον Άδη και το σώμα μαζί με την θεότητα βρισκόταν στον τάφο, οπότε νικήθηκε το κράτος του διαβόλου και του θανάτου, θεωρείται μεγάλη ημέρα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, αφού συνδέεται με την ημέρα της Κυριακής. Ο Χριστός αναστήθηκε τις πρωϊνές ώρες της Κυριακής.Δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό χρόνο της Αναστάσεώς Του, αφού κανείς δεν τον είδε την ώρα εκείνη, αλλά πιστοποιήθηκε όταν βαθειά χαράματα οι Μυροφόρες γυναίκες πήγαν στο μνημείο για να αλείψουν το σώμα του Χριστού με αρώματα. Έτσι, η Κυριακή, η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού. Ο Χριστός το Σάββατο νίκησε το κράτος του θανάτου και την Κυριακή πιστοποιήθηκε σε όλους η Ανάστασή Του, ότι Αυτός είναι ο νικητής του θανάτου και του διαβόλου.

Η Πρώτη Ανάσταση γιορτάζεται από την Εκκλησία , στις 9 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ενώ το Μέγα Θαύμα της Ανάστασης σηματοδοτείται την ίδια μέρα με την αφή του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο των Ιεροσολύμων. Τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής αναγγέλλεται το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως με λαμπρές εκδηλώσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον Ορθόδοξο Κόσμο.

Οι πόνοι της Παναγιάς: Κώστας Βάρναλης – Νίκος Ξυλούρης (ακούστε το εδώ)

Οι πόνοι της Παναγιάς Κώστας Βάρναλης Μια λιόλουστη μέρα του χειμώνα η  Παναγιά, στενεμένη από τους πόνους, αφήνει το σπιτικό της και βγαίνει στον  κάμπο τρεκλίζοντας κι αγκομαχώντας. Κάθεται χάμου στο πράσινο

ΕΡΜΗΝΕΙΑ : ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ

Κώστας Βάρναλης

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,

θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,

από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.

Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό

να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,

κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά

στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

– Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο…

– Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά την άβυσσο,

μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ανήκει στο πρώτο μέρος της ποιητικής σύνθεσης Σκλάβοι Πολιορκημένοι, η οποία εκδόθηκε το 1927. Ο ποιητής, ακολουθώντας τη δημοτική μας παράδοση, χρησιμοποιεί τη μορφή της Παναγιάς, για να εκφράσει τον ανθρώπινο πόνο της μάνας·η Παναγιά κατέχεται από τα τρυφερότερα συναισθήματα για το παιδί που πρόκειται να γεννήσει, αλλά και από κακά προαισθήματα για την τύχη που το περιμένει.