Οι πόνοι της Παναγιάς: Κώστας Βάρναλης – Νίκος Ξυλούρης (ακούστε το εδώ)

Οι πόνοι της Παναγιάς Κώστας Βάρναλης Μια λιόλουστη μέρα του χειμώνα η  Παναγιά, στενεμένη από τους πόνους, αφήνει το σπιτικό της και βγαίνει στον  κάμπο τρεκλίζοντας κι αγκομαχώντας. Κάθεται χάμου στο πράσινο

ΕΡΜΗΝΕΙΑ : ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ

Κώστας Βάρναλης

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,

θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,

από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.

Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό

να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,

κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά

στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

– Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο…

– Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά την άβυσσο,

μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ανήκει στο πρώτο μέρος της ποιητικής σύνθεσης Σκλάβοι Πολιορκημένοι, η οποία εκδόθηκε το 1927. Ο ποιητής, ακολουθώντας τη δημοτική μας παράδοση, χρησιμοποιεί τη μορφή της Παναγιάς, για να εκφράσει τον ανθρώπινο πόνο της μάνας·η Παναγιά κατέχεται από τα τρυφερότερα συναισθήματα για το παιδί που πρόκειται να γεννήσει, αλλά και από κακά προαισθήματα για την τύχη που το περιμένει.

Βραδιά αποχαιρετισμού του θέρους στο Ιερό του Απόλλωνος στην Αρχαία Κόρινθο!

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, κείμενο που λέει "Ανάμεσα σε Ουρανό και Γη... με τις "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ' Βραδιά Πσίήσης, Μουσικής και Αστρονομίας με την αστροφυσικό μονωδό Φιόρη- Αναστασία Μεταλληνού Γιάννης Παπαχριστοδούλου στο πιάνο Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2020, ώρα 20:30 ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ Είσοδος Ελεύθερη ΚΕ.Π.Α.Π. ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ μολνουες"

Μια μυσταγωγική βραδιά αποχαιρετισμού του θέρους στο Ιερό του Απόλλωνος στην Αρχαία Κόρινθο, που οργάνωσαν οι δραστήριες Αλκυονίδες της Κορίνθου κι η Πρόεδρός τους Όλγα Κονομόδη.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 6 άτομα, άτομα που στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Μια βραδιά απόλαυσης των αισθήσεων, στο υπέροχο κι αρμονικό τοπίο, που έθρεψε σώμα, ψυχή και πνεύμα, με ωραίους μουσικούς ήχους από το Γιάννη Παπαχριστοδούλου και θεσπέσιο τραγούδι από τη Φιόρη – Αναστασία Μεταλληνού και το Χρήστο Δρίτσα, καρδιακή ποίηση από δέκα ποιητές της Κορινθιακής Γης, όλα δεμένα όμορφα με τη μυστήρια κι ανυπέρβλητη κοσμική φαντασμαγορία, στην οποία μας ξενάγησε ο Χάρης Καμπάνης με ζωντανή σύνδεση στις εικόνες του τηλεσκοπίου του! Δέος!

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Ευχαριστούμε από καρδιάς για το δώρο! Θα επακολουθήσει βίντεο για να τα απολαύσετε όλοι, έστω από μακρυά!

Η εικόνα ίσως περιέχει: 6 άτομα, άτομα που στέκονται και νύχτα
Η εικόνα ίσως περιέχει: οθόνη
Η εικόνα ίσως περιέχει: νύχτα
Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Ὁ ἑλληνικὸς ὕμνος – Mistral (βραβεῖο Νόμπελ λογοτεχνίας 1904) Μετάφραση: Κωνσταντῖνος Παλαμᾶς

Μὲ τὴν αὐγὴ καὶ ἡ θάλασσα μενεξεδένια λάμπει,
καὶ μὲ τὸ φῶς τὰ πάντα ξανανιώνουν.
Νὰ ἡ ἄνοιξη γυρίζει, νὰ τὸ χελιδόνι
στὸν Παρθενώνα ξαναχτίζει τὴ φωλιά του!
Πανίερη Ἀθηνᾶ, τίναξε τὸ πουλί σου
στ᾿ ἀμπέλια μας ἀπάνω τὰ σαρακωμένα.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Ἀγάλια ἀγάλια ἀποχρυσώνεται τὸ κύμα,
νὰ ἡ ἄνοιξη γυρίζει, μέσ᾿ στὰ κορφοβούνια
τοῦ Προμηθέα τὰ σπλάχνα σκίζοντας ἕνα ὄρνιο
μεγάλο, ἀσάλευτο ξανοίγεται μακριάθε
γιὰ νὰ διώξεις τὸ μαῦρο γύπα ποὺ σὲ τρώει,
ἁρμάτωσέ μας, νέε νησιώτη, τὸ καράβι.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Τ᾿ ἀνάκρασμα τ᾿ ἀκοῦτε τῆς ἀρχαίας Πυθείας;
«Νίκη στῶν ἡμιθέων τ᾿ ἀγγόνια!»
Ἀπὸ τὴν Ἴδη
ὡς τῆς Νικαίας τ᾿ ἀκρογιάλια ξανανθίζουν
αἰώνιες οἱ ἐλιές.
Μὲ τ᾿ ἄρματα στὰ χέρια
ἐμπρός!
Τὰ ὕψη τῶν βουνῶν ἂς τ᾿ ἀνεβοῦμε,
τοὺς Σαλαμίνικους ἀντίλαλους ξυπνώντας!
Ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Κ᾿ ἔλα, ἑτοιμάστε τὰ λευκὰ φορέματά σας,
ἀρραβωνιαστικές, γιὰ νὰ στεφανωθῆτε στὸ γυρισμὸ τοὺς ἀκριβούς σας μέσ᾿ στὸ λόγγο
γι᾿ αὐτοὺς ποὺ σᾶς γλυτώσανε κόφτε τὴ δάφνη.
Ἀγνάντια στὴ σκυφτὴ καὶ ντροπιασμένη Εὐρώπη,
ἂς πιοῦμε ξέχειλη τὴ δόξα παλληκάρια.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Ὅ,τι ἔγινε μπορεῖ νὰ ξαναγίνει, ἀδέρφια!
Στῶν πυρωμένων τούτων βράχων τὴν λαμπάδα
μὲ σάρκα θεία μπόρεσ᾿ ὁ ἄνθρωπος νὰ νοιώσῃ
τὸ φωτερώτερο κι ἀπ᾿ ὅλα τὰ ὄνειρά του.
Κι ἡ χριστιανὴ ψυχὴ βωβὴ ἐκεῖ πέρα θὰ εἶναι;
Κ᾿ ἐμεῖς ἑνὸς κορμιοῦ ξερόκλαδα ἐκεῖ πέρα;
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Τὸ Μαραθώνιο πεζοδρόμο ἀκολουθώντας
κι ἂν πέσουμε, τὸ χρέος μας ἔχουμε κάμει!
Καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ προγόνου μας Λεωνίδα
τὸ αἷμα μας, θριάμβων αἷμα, ταιριασμένο,
θὰ πορφυρώσει τὸν καρπὸ τὸν κοραλλένιο
καὶ τὸ σταφύλι τὸ κρεμάμενο στὸ κλῆμα.
Κι ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Τῆς ἱστορίας μας φέγγουν τρεῖς χιλιάδες χρόνια,
Ὀρθοί!
Καὶ πρόβαλε ἀπὸ τώρα τὸ παλάτι
στὸν τόπο ἐκεῖ ποὺ λύθηκαν τὰ κακὰ μάγια,
κι ὁ φοίνικας ξαναγεννιέται ἀπὸ τὴ στάχτη.
Στὶς ἀμμουδιὲς τῆς Μέκκας διῶξέ το ἥλιε,
τὸ μισοφέγγαρο μακριὰ ἀπ᾿ τὸν οὐρανό μας…
Ἂν πρέπει νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα,
θεία εἶν᾿ ἡ δάφνη!
Μία φορὰ κανεὶς πεθαίνει.

Το ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στη μοναδική παράσταση Ελένη του Ρίτσου στο πανέμορφο Ζάππειο!

Cosmopolis Organicity Movement / Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ
Raise our Cosmos High! Ας σηκώσουμε τον Κόσμο μας ψηλά!

Η Κίνηση Οργανικότητας Κοσμόπολις με μέλη και φίλους της τέχνης, του πολιτισμού και της αυτογνωσίας, είχε τη μοναδική εμπειρία να παρακολουθήσουμε μαζί, στον αύλειο χώρο του Ζαππείου, σε μια μαγική φθινοπωρινή νύχτα της αιθέριας Αθήνας, το έργο του Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Δ. Αβδελιώδη.


Ο Δήμος Αβδελιώδης σκηνοθετεί για πρώτη φορά Γιάννη Ρίτσο, με την Βερόνικα Αργέντζη να ερμηνεύει το ρόλο της Ελένης, στο ομώνυμο έργο του μεγάλου ποιητή.
Η «Ελένη», ένας από τους πιο συγκλονιστικούς γυναικείους μονολόγους, έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2017 στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης και από τότε συνεχίζει το πολύ επιτυχημένο, ονειρικό ταξίδι της σ’ επιλεγμένες στάσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Από τις πιο πρόσφατες, το Ντίσελντορφ όπου έτυχε μεγάλης αποδοχής, με την Deutsche Welle να πραγματοποιεί εκτενές ρεπορτάζ, κάνοντας λόγο για την «εύγλωττη απλότητα» με την οποία ερμηνεύει η Βερόνικα Αργέντζη, καθώς και το ιστορικό Μπάγκειον, στο πλαίσιο μεγάλου αφιερώματος στο έργο του Δήμου Αβδελιώδη.
Το επόμενο διάστημα, έπειτα από πρόσκληση, θα βρεθεί σε πανεπιστήμια και θέατρα του Βερολίνου, της Λειψίας και άλλων πόλεων της Γερμανίας, ενώ τον Φεβρουάριο του 2020 θα παιχτεί στη Νίκαια της Γαλλίας.

Ἴσως ἐκεῖ ποὺ κάποιος ἀντιστέκεται χωρὶς ἐλπίδα, ἴσως ἐκεῖ νὰ ἀρχίζει ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία, ποῦ λέμε, κ΄ ἡ ὀμορφιὰ τοῦ ἀνθρώπου …

Σκηνοθετικό σημείωμα

Ο Γιάννης Ρίτσος, γράφοντας την «Ελένη», καταθέτει ένα επίκαιρο ποιητικό έργο εθνικής αυτογνωσίας, αναζητώντας την ελευθερία και τη λύτρωση απ’ τα δεσμά μιας κατεστημένης σκέψης, ριζωμένης βαθιά στο παρελθόν, που δεν μας επιτρέπει να δούμε και να ζούμε το ιερό «τώρα».
Μέσα από έναν γκρεμοτσακισμένο, γερασμένο κόσμο κωμικοτραγικών εικόνων και ματαιωμένων ονείρων, στον απόηχο ενός ολέθριου εμφύλιου, αναδύεται το φάσμα της «Ελένης», ολοζώντανο, για να μας αποκαλύψει η ίδια μέσα από ένα νοητό καθρέπτη που βλέπουμε εμάς τους ίδιους, όλες τις αντιφατικές ανθρώπινες συμπεριφορές και πράξεις, που επέλεξαν οι Άνθρωποι διαχρονικά για να την κερδίσουν είτε σαν σύμβολο της ελευθερίας, είτε σαν σύμβολο της αιώνιας θεϊκής ομορφιάς.
Ο Ρίτσος με την ιδιοφυή αυτή ελεγεία επιλέγει να μιλήσει ποιητικά, αλλά και ρεαλιστικά, για μια ριζική αλλαγή πορείας του ανθρώπου και την αναζήτηση μιας νέας συνειδητής ταυτότητας, που αναγνωρίζει τη ζωή και την ύπαρξη σαν ένα ανεπανάληπτο θαύμα.
Δήμος Αβδελιώδης

Γιάννης Ρίτσος

Η Ελένη

Από μακριά κιόλας φαινόταν η φθορά — ασοβάντιστοι τοίχοι, πεσμένοι· ξεθωριασμένα παραθυρόφυλλα· τα κάγκελα του μπαλκονιού σκουριασμένα. Μια κουρτίνα
σάλευε έξω απ’ το παράθυρο του πάνω πατώματος, κιτρινισμένη, κουρελιασμένη στο κάτω μέρος. Όταν πλησίασε, —δισταχτικός πάντα,— η ίδια εγκατάλειψη στον κήπο: θρασεμένα φυτά, σαρκώδη φύλλα, ακλάδευτα δέντρα· τα σπάνια λουλούδια πνιγμένα στις τσουκνίδες· τα σιντριβάνια χωρίς νερό, μουχλιασμένα· στα ωραία αγάλματα λειχήνες. Μια σαύρα ακινητούσε ανάμεσα στο στήθος μιας νεαρής Αφροδίτης, ζεσταμένη απ’ τις τελευταίες ακτίνες του ηλιογέρματος. Πόσα χρόνια πριν. Ήταν πολύ νέος τότε· — είκοσι δύο; εικοσιτριώ; Κι εκείνη; Ποτέ δεν μπορούσες να ξέρεις, — ήταν τόσο το φέγγος που ανάδινε, —σε τύφλωνε· σε διαπερνούσε·— δεν ήξερες πια τί ήταν, αν ήταν, αν ήσουν. Χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Άκουσε απέξω το κουδούνισμα, πολύ μοναχικό, μέσα σ’ ένα γνωστό του χώρο, άγνωστα τώρα διαρρυθμισμένο, με άγνωστες διακλαδώσεις, σε σκοτεινά χρώματα. Αργούσαν ν’ ανοίξουν. Κάποιος έσκυψε απ’ το πάνω παράθυρο. Δεν ήταν αυτή. Μια υπηρέτρια, — πολύ νέα. Σα να γέλασε. Έφυγε απ’ το παράθυρο. Αργούσαν πάλι. Ύστερα βήματα στη μέσα σκάλα. Ξεκλείδωσαν την πόρτα. Ανέβηκε. Μια μυρωδιά από σκόνη, σάπιους καρπούς, στεγνή σαπουνάδα, ούρα. Από δω. Κρεβατοκάμαρα. Ντουλάπα. Μετάλλινος καθρέφτης. Δυο σαραβαλιασμένες σκαλιστές πολυθρόνες. Τσίγκινο τραπεζάκι με φλιτζάνια του καφέ κι αποτσίγαρα. Κι εκείνη; Όχι, όχι, — δεν είναι δυνατόν. Γριά — γριά — εκατό, διακόσω χρονώ. Πριν από πέντε ακόμη χρόνια — Όχι, όχι, Το σεντόνι τρύπιο. Εκεί, ασάλευτη· καθιστή στο κρεβάτι· καμπουριασμένη. Μόνο τα μάτια της —— ακόμη πιο μεγάλα, αυταρχικά, διεισδυτικά, άδεια.

Συνέχεια

Το ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στη μοναδική παράσταση Ελένη .

Το Κοσμόπολις καλεί μέλη και φίλους της τέχνης, του πολιτισμού και της αυτογνωσίας, να παρακολουθήσουμε μαζί το έργο του Ρίτσου Ελένη, την ερχόμενη Τετάρτη, 4/9/2019 , στις 20.30. Διαβάστε γι’ αυτό. Συνάντηση στις 20.30 στην είσοδο του Ζαππείου .
Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου στο Ζάππειο σε σκηνοθεσία Δ. Αβδελιώδη.

Στον ομότιτλο ρόλο η Βερόνικα Αργέντζη
Στις 4 Σεπτεμβρίου με ελεύθερη είσοδο
Κείμενο Σκίντσας Γιώργος
Ο Δήμος Αβδελιώδης σκηνοθετεί για πρώτη φορά Γιάννη Ρίτσο, με την Βερόνικα Αργέντζη να ερμηνεύει το ρόλο της Ελένης, στο ομώνυμο έργο του μεγάλου ποιητή.
Η «Ελένη», ένας από τους πιο συγκλονιστικούς γυναικείους μονολόγους, έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2017 στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης και από τότε συνεχίζει το πολύ επιτυχημένο, ονειρικό ταξίδι της σ’ επιλεγμένες στάσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Από τις πιο πρόσφατες, το Ντίσελντορφ όπου έτυχε μεγάλης αποδοχής, με την Deutsche Welle να πραγματοποιεί εκτενές ρεπορτάζ, κάνοντας λόγο για την «εύγλωττη απλότητα» με την οποία ερμηνεύει η Βερόνικα Αργέντζη, καθώς και το ιστορικό Μπάγκειον, στο πλαίσιο μεγάλου αφιερώματος στο έργο του Δήμου Αβδελιώδη.
Το επόμενο διάστημα, έπειτα από πρόσκληση, θα βρεθεί σε πανεπιστήμια και θέατρα του Βερολίνου, της Λειψίας και άλλων πόλεων της Γερμανίας, ενώ τον Φεβρουάριο του 2020 θα παιχτεί στη Νίκαια της Γαλλίας. Πριν όμως, θα φιλοξενηθεί για ένα βράδυ στο Ζάππειο, στις 4 Σεπτεμβρίου.
Ἴσως ἐκεῖ ποὺ κάποιος ἀντιστέκεται χωρὶς ἐλπίδα, ἴσως ἐκεῖ νὰ ἀρχίζει ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία, ποῦ λέμε, κ΄ ἡ ὀμορφιὰ τοῦ ἀνθρώπου …
Χαρακτικό της Β. Κατράκη για το
ποίημα Η Ελένη του Γ. Ρίτσου
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ο Γιάννης Ρίτσος, γράφοντας την «Ελένη», καταθέτει ένα επίκαιρο ποιητικό έργο εθνικής αυτογνωσίας, αναζητώντας την ελευθερία και τη λύτρωση απ’ τα δεσμά μιας κατεστημένης σκέψης, ριζωμένης βαθιά στο παρελθόν, που δεν μας επιτρέπει να δούμε και να ζούμε το ιερό «τώρα».
Μέσα από έναν γκρεμοτσακισμένο, γερασμένο κόσμο κωμικοτραγικών εικόνων και ματαιωμένων ονείρων, στον απόηχο ενός ολέθριου εμφύλιου, αναδύεται το φάσμα της «Ελένης», ολοζώντανο, για να μας αποκαλύψει η ίδια μέσα από ένα νοητό καθρέπτη που βλέπουμε εμάς τους ίδιους, όλες τις αντιφατικές ανθρώπινες συμπεριφορές και πράξεις, που επέλεξαν οι Άνθρωποι διαχρονικά για να την κερδίσουν είτε σαν σύμβολο της ελευθερίας, είτε σαν σύμβολο της αιώνιας θεϊκής ομορφιάς.
Ο Ρίτσος με την ιδιοφυή αυτή ελεγεία επιλέγει να μιλήσει ποιητικά, αλλά και ρεαλιστικά, για μια ριζική αλλαγή πορείας του ανθρώπου και την αναζήτηση μιας νέας συνειδητής ταυτότητας, που αναγνωρίζει τη ζωή και την ύπαρξη σαν ένα ανεπανάληπτο θαύμα.
Δήμος Αβδελιώδης
Σας αναμένουμε με χαρά και μετά συζήτηση στην όμορφη νυχτερινή Αθήνα!

Γιάννης Ρίτσος

Η Ελένη

(Από μακριά κιόλας φαινόταν η φθορά — ασοβάντιστοι τοίχοι, πεσμένοι· ξεθωριασμένα παραθυρόφυλλα· τα κάγκελα του μπαλκονιού σκουριασμένα. Μια κουρτίνα

Συνέχεια

«Ολυμπιάς», η Αρχαία Αθηναϊκή Τριήρης μας! Κωπηλατώντας περήφανα προς τον 5ο πχ. αιώνα…

Μια καταπληκτική κωπηλασία και επιστροφή στο 5ο πχ αιώνα με την «Ολυμπιάδα», το μοναδικό παγκόσμια ομοίωμα Αρχαίας Αθηναϊκής τριήρους.

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ και πολλοί φίλοι μας της ομάδας «ΟΔΕΥΩ» είχαμε την ευτυχία να μεταφερθούμε νοητά στο χωροχρονικό συνεχές…

Αμέσως μετά συνεχίσαμε το ιστορικο-πνευματικό μας ταξίδι με ξενάγηση στο σπουδαίο ναυτικό μας μουσείο, το θωρηκτό – για την ακρίβεια θωρακισμένο καταδρομικό – ΑΒΕΡΩΦ, που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία μας.

Πολλές οι ιστορίες που συνδέονται με τη δράση των ανθρώπων που το επάνδρωσαν, με τους πολυετείς αγώνες των Ελλήνων για την ελευθερία, με τον ιδιαίτερο τρόπο καταδρομικής τους δράσης και τις υπερβατικές βοήθειες, που ενίσχυσαν τους δίκαιους αγώνες τους.

Ο επίλογος αυτής της πολύ ιδιαίτερης δράσης μας επισφραγίστηκε με την ανάγνωση από τον πρόεδρο του «ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ» Κυριάκο Κόκκινο του περίφημου «Μύθου του Ηρός» από την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, που θέλησε από τότε να φωτίσει τους αγαθούς αναζητητές της Αλήθειας με τη σπουδαιότητα των επιλογών μας για την βίωση της Ευτυχίας. Κάτι, για τον οποίο θα προγραμματίσουμε προσεχώς ειδικό φιλοσοφικό περίπατο στον Υμηττό!

Λίγα λόγια για τον Μύθο του Ηρός

+Μοναστήρια του Πόντου+ την περίοδο των διωγμών και η τραγική τύχη τους.

harmolipi

Tραγική ήταν η τύχη των Σταυροπηγιακών Μονών του Πόντου.

Aπό το καταστροφικό μίσος των Nεοτούρκων και τον τυφλό Ισλαμικό φανατισμό δεν γλίτωσαν ούτε τα μοναστήρια του, τα οποία επί αιώνες είχαν σεβαστεί οι Σουλτάνοι και οι κατά τόπους Ντερεμπέηδες και Πασάδες, παραχωρώντας, κατά διαστήματα, σε πολλά από αυτά υλικά αλλά και θρησκευτικά προνόμια.

«Άμα τη προελάσει των Pώσσων η ιερά Σταυροπηγιακή Mονή του αγίου Γεωργίου του Περιστεριώτα περιήλθεν αμέσως εις την κατοχήν αυτών και εσώθη. Δεινή όμως υπήρξεν η τύχη της Σταυροπηγιακής μονής Σουμελά. Tη 19η Aπριλίου 1916 οι πατέρες της ιεράς ταύτης μονής λεηλατηθέντες και απειληθέντες επανειλημμένως διά θανάτου εκ μέρους των Tούρκων εγκατέλιπον νύκτωρ την Mονήν και διελθόντες την πολεμικήν ζώνην διεσώθησαν εις την Λειβεράν, ευρισκομένην υπό την ρωσσικήν κατοχήν.

»Tραγικήν όντως περιπέτειαν υπέστη η Σταυροπηγιακή Mονή Bαζελώνος. Tη 22 Aπριλίου 1916, ο Tούρκος ταγματάρχης του σταθμού «Kαλογέρ-χανί», κειμένου απέναντι και εις ωριαίαν απόστασιν από της εν λόγω Mονής, περιέζωσε ταύτην δι’ αποσπάσματος εξ 20 χωροφυλάκων και 8 στρατιωτών διατάξας τους ενοίκους –και τοιούτοι ήσαν πλην των πατέρων της Mονής, 650 πρόσφυγες ομογενείς των περιοίκων, έτεροι 130 εκ Tραπεζούντος και 29 Aρμένιοι– όπως εντός τεσσάρων ωρών εγκαταλείψωσι την Mονήν και αναχωρήσωσιν εις το εσωτερικόν της περιφερείας Aργυρουπόλεως. Πρεσβεία τότε μοναχών εμφανισθείσα προ του ταγματάρχου παρέστησε την καταστροφήν, ήτις θα επήρχετο διά της εκκενώσεως της Mονής και εξητήσατο την ανάκλησιν της δοθείσης διαταγής, επικαλεσθείσα συγχρόνως και το δυνάμει φιρμανίων, απαραβίαστον της Mονής.

Συνέχεια

Το ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στο μουσείο της Ακρόπολης για μία ιδιαίτερη βραδιά!

Η Ακαδημία Οργανικότητας κι η Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εκμεταλλεύθηκαν την παγκόσμια ημέρα Μουσείων κι οργάνωσαν μία μοναδική δωρεάν νυχτερινή επίσκεψη στο Μουσείο Ακρόπολης, το Σάββατο, 18/5/2019.

Από τις 20.00 και για περίπου 2 ώρες περιηγηθήκαμε στο χώρο και το χρόνο του Ελληνισμού, της ιστορίας, των μύθων και των ιερών του μνημείων, που όπως η Ακρόπολη κι ο Παρθενώνας υπερβαίνουν κατά πολύ την εικόνα και τη γνώση μας για τη φύση και το ρόλο τους μέσα στο χρόνο!

Συνέχεια

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ – δωρεάν επίσκεψη στο Μουσείο Ακρόπολης το βράδυ του Σαββάτου, 18 Μαϊου 2019

Η Ακαδημία Οργανικότητας κι η Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, εκμεταλλεύονται την παγκόσμια ημέρα Μουσείων κι οργανώνουν μία μοναδική δωρεάν νυχτερινή επίσκεψη στο Μουσείο Ακρόπολης, το Σάββατο, 18/5/2019.

Η συγκέντρωσή μας θα γίνει στις 19.30 μπροστά στην είσοδο του Μουσείου και η είσοδος στις 20.00 ακριβώς και θα διαρκέσει περίπου 2 ώρες.

Μην χάσετε τη μοναδική αυτή ευκαιρία ομαδικής κατάδυσης στα άδυτα της Ελληνικής μας πολιτιστικής και φιλοσοφικής παράδοσης.

Στη συνέχεια, όσοι επιθυμείτε, θα συνεχίσουμε την επικοινωνία μας σε ένα από τα πολλά ταβερνάκια της υπέροχης Πλάκας.

Άννα Τζιροπούλου Ευσταθίου, Έλλην λόγος

Άννα Τζιροπούλου Ευσταθίου, Έλλην λόγος, 2003 pdf

ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ

ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΛΟΓΟ

ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΑΝΝΑ

Ό,τι είχε διευκρινισθεί και τονισθεί στην εισαγωγή του βιβλίου «Πώς η ελληνική γονιμοποίησε τον ευρωπαϊκό λόγο» το ίδιο ακριβώς ι-σχύει και για το «Πώς η ελληνική γονιμοποίησε τον παγκόσμιο λόγο». Δηλαδή το βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο ένα λεξικό. Είναι μια εργασία η οποία ενώ περιέχει ένα όσο το δυνατόν πληρέστερο ε-πτάστηλο ευρωπαϊκό λεξικό,καθώς και εκτενείς αναφορές σε δι-άφορες γλώσσες Ανατολής και Δύσης, φιλοδοξεί να διαβασθεί και να μελετηθεί σαν ιστορία… σαν περιπέτεια των λέξεων… σαν «ταξιδιωτικό» του ελληνικού λόγου και Λόγου… σαν «μυθιστορία» της ελληνικής γλώσσας. (…)

(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ.